Zum Inhalt springen

William Pierrehumbert

Us der alemannische Wikipedia, der freie DialÀkt-Enzyklopedy

Dr William-Edouard Pierrehumbert, wo am 14. Augschte 1882 z CormondrÚche im Kanton Nöieburg uf d WÀlt cho und am 15. DezÀmber 1940 z Löibringe gstorben isch, isch e Schwiizer Lehrer, Gschichtschryber und Wörterbuechredakter gsi.

sys LÀÀben und syni Arbet fĂŒr nes Wörterbuech

[Àndere | QuÀlltÀxt bearbeite]

Er isch dr Soon vom Edouard-Charles Pierrehumbert (1847–1920) und vo dr Ida-Julie geb. Botteron (1841–1890) gsi. Dr Familiename Pierrehumbert chunt vom erschte bekante Stammvatter vo dr Sippe, em Petrus Humbertus, wo im 14. Joorhundert i dr GĂ€gend vo Nöieburg glĂ€bt het.

Dr William-Edouard Pierrehumbert isch Lehrer vom Kanton Nöieburg worde. Sit anne 1900 het er z Boudevilliers im Val de Ruz Schuel ggĂ€. Er het agfange s GmĂ€indarchiv vo dĂ€mm Doorff dureluege und het wĂ€ge synere gueten Arbet dr Uftraag vo Auvernier ĂŒberchoo, au ires GmĂ€indarchiv z sortiere. Bim LÀÀse vo den alten ArchivdokumĂ€nt het er sech mit de tradizionelle französische Schrybforme vo der GĂ€gend vertrout gmacht, de provincialismes romands, und au mit de Wörter vom Nöieburger DialĂ€kt, em Patois. Er het gmerkt, wie vill vo den alte UustrĂŒck i dr Umgangssprooch vo de LĂŒĂŒt nĂŒmme vorchoo sind und dass es mĂ€ngs psunders Wort git, wo i de grosse Dictionnaire vom Französische fÀÀle; und so isch er denn gly dra ggange, vom alte Schwiizer Regionalfranzösisch sĂ€lber es Wörterbuech zĂ€mezstelle. Das isch nach dr VorberĂ€itigszyt vo öppe zwĂ€nzg Joor sit 1921 i TĂ€ilfaszikel und dĂ€nn anne 1926 als ganzes Buech bim Victor Attinger sym Verlag z Nöieburg usecho. Es erklĂ€rt öppe zwĂ€nzgtuusig Wörter, nid numen us em Pierrehumbert sym eigete Kantoon, nei, grad vo dr ganze WĂ€lschschwiiz. Es isch s erschte grosse Wörterbuech vom regionale Französisch vo dr Schwiiz und me luegts ĂŒberhaupt als dr Afang vo dr differĂ€nzielle Lexikografy i dĂ€m Landesteil aa.[1] Dr kanadisch Sproochforscher a dr Sorbonne und Spezialischt fĂŒr die regionali Vilfalt vom Französische AndrĂ© Thibault,[2][3] wo sĂ€lber au es paar Joor a dr Uni Nöieburg gsi isch, het vonnem gsĂ€it: «En Suisse, le Dictionnaire historique du parler neuchĂątelois et suisse romand de Williem Pierrehumbert avait ouvert la voie dĂšs 1926 de brillante maniĂšre.»[4][5] Das nöie WÀÀrch isch, wi d DorothĂ©e Aquino-Weber zeigt het, i dr WĂ€lschschwiiz guet achoo.[6]

Dr Wörterforscher het mit sym WÀÀrch en originelle BouschtÀi a die modÀrni WÀlschschwiizer Sproochforschig gliferet und em Louis Gauchat sym WörterbuechprojÀkt Glossaire des patois de la Suisse romande ghulfe. Mit em Glossaar-Redakter Jules Jeanjaquet het er nooch zÀmegschaffet.

FĂŒr die grossi Arbet mit sym Wörterbuech het dr Pierrehumbert vo dr Uni Basel dr Eeredokter ĂŒbercho.

Mi synere zwöite grosse Sach, em Dictionnaire toponymique neuchĂątelois, won er d Nöieburger FluernÀÀme zĂ€megstellt het, isch er nit fertig woorde un das WÀÀrch isch nie trukt usechoo. Me het vom Nöieburger Sproochforscher numen UfsĂ€tz us de Joor 1929 und 1938 ĂŒber gwĂŒssi Teil vo dr kantonale Fluernamegschicht.[7]

DrfĂŒĂŒr het dr Pierrehumbert e Zylete Abhandligen ĂŒber anderi Gebiet vo dr Naamekund, dr Wirtschaftsgschicht un dr Volchskund us sym Kanton gschribe.

Anne 1997 het me z Nöieburg zum AdĂ€nke an bedĂŒĂŒtend Lexikograaf d Gselschaft Association William Pierrehumbert grĂŒndet.

  • Un dictionnaire historique du parler neuchĂątelois et suisse romand. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 7, 1920, S. 158–167.
  • Dictionnaire historique du parler neuchĂątelois et suisse romand. NeuchĂątel 1926.
    • Nöiuflaag: Dictionnaire du parler neuchĂątelois et suisse romand. Editions Victor Attinger SA, ISBN 2-88380-017-0
  • DĂ©formations de noms de lieux principalement dans les districts de NeuchĂątel et du Val-de-Ruz. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1929, S. 145–156, 192–210; 1930, S. 19–31.
  • Quelques remarques sur notre langage. In: Bulletin du DĂ©partement de l'instruction publique du canton de NeuchĂątel, 1908, S. 107-110, S. 117-123; 1909, S. 21-28.
  • L’économie rurale du Val-de-Ruz il y a trois cents ans.In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1909, S. 60–61.
  • Coffrane. Notes historiques et Ă©conomiques. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1910, S. 145–182, 213–225.
  • Les Ă©quivalents d’«importuner» dans le parler suisse romand. In: Bulletin du Glossaire des patois de la Suisse romande, 1910, S. 46–56.
  • Les anciens noms de professions Ă  NeuchĂątel. In: MusĂ©e neuchĂątelois, 1917, S. 145-161, 211-226.
  • Les noms neuchĂątelois de magistrats, fonctionnaires et employĂ©s. In: MusĂ©e neuchĂątelois, 1918, S. 152-158, 203-211; 1919, S. 53-68, 99-107, 205-224; 1920, S. 29-45, 72-79.
  • Histoire locale. Nöieburg 1925.
  • Les pois rĂŽtis de la “chavanne“. In: Schweizerisches Archiv fĂŒr Volkskunde 27, 1926.
  • Une fruitiĂšre du haut Jura, il y a trois cents ans. Bienne 1927.
  • zĂ€me mit em Guillaume Menta: Les us et coutumes de la BĂ©roche en 1398. In: MusĂ©e neuchĂątelois, 1932, S. 61-72, 84-96, 125-140, 160-181.
  • Sur nos sommets. Causerie toponymique. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1938, S. 102–112.
  • LocalitĂ©s disparues du Pays de NeuchĂątel. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1941, S. 111–117.
  • DorothĂ©e Aquino-Weber: La lexicographie suisse romande sur la voie de la description: l’exemple de William Pierrehumbert (1882-1940). In: Annick Farina, Valeria Zotti (Hrsg.): La variation lexicale des français. Dictionnaires, bases de donnĂ©es, corpus. Hommage Ă  Claude Poirier. Paris 2014, S. 83–100.
  • Louis ThĂ©venaz: William Pierrehumbert 1882–1940. In: MusĂ©e NeuchĂątelois, 1941, S. 125–126.
  • Jacqueline Borel, Pierre-Arnold Borel: Monographie et gĂ©nĂ©alogies de William Pierrehumbert glossographe et d’AndrĂ© Pierrehumbert «prince des poĂštes romands», tous deux cousins et originaires de Sauges au canton de neuchĂątel. In: Jahrbuch der Schweizerischen Gesellschaft fĂŒr Familienforschung, 1987, S. 295–308.
  • Pierre Knecht: William Pierrehumbert, pionnier exemplaire de la lexicographie du français rĂ©gional. In: Gerold Hilty (Hrsg.): Actes du XXe CongrĂšs International de Linguistique et Philologie Romans. TĂŒbingen, Basel 1993, S. 178–188.
  • Sara Cotelli: Sur les traces de William Pierrehumbert ou de Philippe Godet? Les chroniques de langage neuchĂąteloises des annĂ©es 1950 Ă  1970. In: Toujours langue varie  ». MĂ©langes de linguistique historique du français et de dialectologie galloromane offerts Ă  M. le Professeur Andres Kristol par ses collĂšgues et anciens Ă©lĂšves. Genf 2014, S. 329–348.
  1. ↑ Antja Zilg: WörterbĂŒcher des Französischen der Suisse romande. In: Wolfgang Winkelmann, Otto Dahmen u. a., Hrsg.): Zur Lexikographie der romanischen Sprachen, TĂŒbingen 2014. S. 114.
  2. ↑ dr AndrĂ© Thibault
  3. ↑ dr AndrĂ© Thibault
  4. ↑ L’Information grammaticale. 119, octobre 2008, S. 59.
  5. ↑ Lueg au: AndrĂ© Thibault: Le dialogue entre lexicographie gĂ©nĂ©rale et lexicographie diffĂ©rentielle illustrĂ© par l’exemple du DFSR. In: XXIe CongrĂšs International de Linguistique et Philologie Romanes Palerme, septembre 1995.
  6. ↑ DorothĂ©e Aquino-Weber: Panorama de la dĂ©scription des diatopismes du Français de Suisse Romande de 1691 Ă  nos jours. uf dorif.it
  7. ↑ Vom William sym Brueder, em Pfaarer Philipp Pierrehumbert (1875–1950, isch d Schrift ĂŒber d NÀÀme vom Gebiet vo dr Pfarrei Moutier-Grandval: Philipp Pierrehumbert: Les noms de lieux et lieu-dits de la paroisse de Moutier-Grandval. In: Actes de la SociĂ©tĂ© jurassienne d’émulation, 35, 1930, S. 99–130.