بهره‌وری نیروی کار
| بخشی از یک مجموعه درباره |
| علم اقتصاد |
|---|
|
|
بهره‌وری نیروی کار، میزان کالاها و خدماتی است که گروهی از کارگران در مدت زمان معینی تولید می‌کنند و یکی از چندین نوع بهره‌وری است که اقتصاددانان آنها را اندازه‌گیری می‌کنند. بهره‌وری نیروی کار را می‌توان برای یک سازمان یا شرکت، یک فرایند، یک صنعت یا یک کشور محاسبه کرد.
سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (اوای‌سی‌دی) بهره‌وری را به عنوان «نسبت بین حجم خروجی و حجم ورودی‌ها» تعریف می‌کند.[۱] معیارهای حجم تولید معمولاً تولید ناخالص داخلی (جی‌دی‌پی) یا ارزش افزودهٔ ناخالص (جی‌وی‌اِی) هستند که با قیمت‌های ثابت بیان می‌شوند، یعنی با توجه به تورم تعدیل شده‌اند. سه معیار ورودی که معمولاً استفاده می‌شوند عبارتند از:
- ساعات کار، معمولاً از پایگاه دادهٔ حساب‌های ملی سالانه اوای‌سی‌دی[۲]
- مشاغل نیروی کار
- تعداد افراد شاغل
اندازه‌گیری
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
بهره‌وری نیروی کار را می‌توان به دو روش، از نظر فیزیکی یا از نظر قیمتی اندازه‌گیری کرد.
- شدت تلاش نیروی کار و کیفیت کلی تلاش نیروی کار.
- فعالیت خلاقانه درگیر در تولید نوآوری‌های فنی.
- افزایش نسبی کارایی ناشی از سیستم‌های مختلف مدیریت، سازماندهی، هماهنگی یا مهندسی.
- اثرات مولد برخی اشکال کار بر سایر اشکال کار.
این جنبه‌های بهره‌وری به ابعاد کیفی ورودی نیروی کار اشاره دارد. اگر سازمانی از نیروی کار با شدت بسیار بیشتری استفاده می‌کند، می‌توان فرض کرد که این امر به دلیل بهره‌وری بیشتر نیروی کار است، زیرا خروجی به ازای هر تلاش نیروی کار ممکن است یکسان باشد. این بینش زمانی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند که بخش بزرگی از آنچه در یک اقتصاد تولید می‌شود، شامل خدمات باشد. مدیریت ممکن است بسیار نگران بهره‌وری کارکنان باشد، اما اثبات افزایش بهره‌وری خود مدیریت بسیار دشوار است. در حالی که رشد بهره‌وری نیروی کار به عنوان یک شاخص مفید برای عملکرد اقتصاد ایالات متحده در نظر گرفته شده است، تحقیقات اخیر بررسی کرده‌اند که چرا بهره‌وری نیروی کار ایالات متحده در طول رکود اخیر ۲۰۰۸–۲۰۰۹، زمانی که تولید ناخالص داخلی ایالات متحده به شدت کاهش یافت، افزایش یافته است.[۳]
اعتبار مقایسه‌های بین‌المللی بهره‌وری نیروی کار می‌تواند به دلیل شماری از مسائل مربوط به اندازه‌گیری محدود شود. قابلیت مقایسه معیارهای تولید می‌تواند تحت تأثیر منفی استفاده از ارزش‌گذاری‌های متفاوت (که شامل مالیات‌ها، حاشیه‌ها و هزینه‌ها می‌شود) یا شاخص‌های تعدیل‌کننده متفاوت (که تولید فعلی را به تولید ثابت تبدیل می‌کنند) قرار گیرد.[۴] ورودی نیروی کار می‌تواند تحت تأثیر روش‌های متفاوتی که برای تخمین ساعات کاری متوسط به کار می‌روند، دچار سوگیری شود[۵] یا روش‌شناسی‌های متفاوتی که برای تخمین افراد شاغل استفاده می‌شود.[۶] علاوه بر این، برای مقایسه‌های سطح بهره‌وری نیروی کار، تولید باید به یک ارز مشترک تبدیل شود. عوامل تبدیل ترجیحی، برابری‌های قدرت خرید هستند، اما دقت آنها می‌تواند تحت تأثیر منفی محدودیت نمایندگی کالاها و خدمات مقایسه‌شده و روش‌های تجمیع متفاوت قرار گیرد.[۷] برای تسهیل مقایسه‌های بین‌المللی بهره‌وری نیروی کار، تعدادی از سازمان‌ها، از جمله OECD، مرکز رشد گرونینگن، برنامه مقایسه‌های بین‌المللی نیروی کار، و The Conference Board، داده‌های بهره‌وری را به طور خاص تنظیم می‌کنند تا قابلیت مقایسه بین‌المللی داده‌ها را افزایش دهند.
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ "Productivity". OECD iLibrary (in English). Retrieved 2024-03-15.
- ↑ "Defining and Measuring Productivity" (PDF). 2017-04-19. Archived from the original (PDF) on 2017-04-19. Retrieved 2017-10-13.
- ↑ Federal Reserve Bank of Minneapolis, The Labor Productivity Puzzle, May 2012
- ↑ International Labor Comparisons Program International comparisons of manufacturing productivity and unit labor costs trends. Bureau of Labor Statistics
- ↑ Susan Fleck International comparisons of hours worked: an assessment of the statistics. Monthly Labor Review, May 2009
- ↑ Gerard Ypma and Bart van Ark Employment and Hours Worked in National Accounts: a Producer’s View on Methods and a User’s View on Applicability بایگانی‌شده در ۲۰۱۹-۰۷-۱۲ توسط Wayback Machine Groningen Growth and Development Centre, University of Groningen and The Conference Board
- ↑ International Labor Comparisons Program International comparisons of GDP per capita and per employed person. Bureau of Labor Statistics
| کتابخانه‌های ملی | |
|---|---|
| سایر | |
