Saltar ao contido

Ken Wharton

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:BiografíaKen Wharton

Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacemento21 de marzo de 1916 Editar o valor en Wikidata
Smethwick Editar o valor en Wikidata
Morte12 de xaneiro de 1957 Editar o valor en Wikidata (40 anos)
Auckland Editar o valor en Wikidata
Actividade
Ocupaciónpiloto de Fórmula Un, piloto de rally Editar o valor en Wikidata
Deporterally Editar o valor en Wikidata
Participou en
24 Horas de Le Mans Editar o valor en Wikidata

Ken Wharton nado en Smethwick o 21 de marzo de 1916 e finado en Ardmore (Auckland, Nova Zelandia) o 12 de xaneiro de 1957, foi un piloto de carreiras de Inglaterra.

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Competiu en triais fóra da estrada, subidas de montaña e rallys, e tamén participou en carreiras de autos deportivos e monoprazas. Comezou nas carreiras na nova Fórmula National 500cc no seu propio especial, e máis tarde adquiriu un Cooper. O seu debut nun Gran Premio do Campionato Mundial foi na carreira suíza de 1952, coas regulamentos da Fórmula 2, onde comezou desde a 13ª posición na grella e terminou cuarto. Participou nun total de 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo, anotou 3 puntos de campionato. En 1951 viaxou ao exterior, co English Racing Automobiles 2 litros de Peter Bell, terminou terceiro na xeral na subida Susa/Mont Cenis e cuarto na xeral na subida Aosta/Grand Saint Bernard. Cun Cooper 500 que tamén competiu na subida a Friburgo en Alemaña onde foi finalista na categoría de 500 cc con Stirling Moss.[1] Wharton gañou o evento de Friburgo no E.R.A. o 5 de agosto, subindo as 7.4 millas do Schauinsland,[2] en 8 minutos 5,33 segundos. O 19 de agosto, foi o máis rápido na subida a Vue des Alpes, cun tempo de 3 minutos e 57,8 segundos..[3] Gañou o campionato británico de subida do ano 1.951 a 1954, e segue sendo o único piloto que gañou catro títulos consecutivos BHCC. Outros éxitos co ERA R4D inclúen gañar as Brighton Speed Trials en 1954, 1955 e 1956.

O éxito nos rallys incluíu gañar o Tulip Rally en 1949, 1950 e 1952, pilotando un Ford. Tamén foi campión do British Trials Champion. O 4 de xullo de 1954, el e Peter Whitehead gañaron a carreira das 12 horas de Reims nun Jaguar D-Type.[4] En 1957 Wharton resultou fatalmente ferido cando o seu Ferrari Monza estrelouse nunha carreira de autos deportivos no Circuíto de Ardmore en Nova Zelandia.

Resultado completos na Fórmula Un

[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pos. Puntos
1952 Scuderia Franera Frazer-Nash FN48 Bristol 6 en liña SUI
4
500 BEL
Ret
FRA GBR ALE 13º 3
Frazer-Nash 421 NED
Ret
Cooper T20 ITA
9
1953 Ken Wharton Cooper T23 Bristol 6 en liña ARX 500 NED
Ret
BEL FRA
Ret
GBR
8
ALE SUI
7
ITA
NC
NC 0
1954 Owen Racing Organisation Maserati 250F Maserati 6 en liña ARX 500 BEL FRA
Ret
GBR
8
ALE
NTS
SUI
6
ITA ESP
8
NC 0
1955 Vandervell Products Ltd Vanwall Vanwall 4 en liña ARX MON 500 BEL NED GBR
9
ITA
Ret
NC 0
  1. ↑ C. A. N. May, Speed Hill-Climb, G.T. Foulis & Co LTD, 1962, Page 28.
  2. ↑ Motor Year Book 1952, Temple Press, Page 193.
  3. ↑ Motor Sport, xaneiro 1952, Page 11.
  4. ↑ Les Douze Heures de Reims, Motor Sport, agosto 1954, Page 426.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]