Petrus
Zie Petrus (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Petrus.
| Petrus | ||||
|---|---|---|---|---|
| Eerste der apostelen Eerste bisschop van Rome | ||||
 | ||||
Petrus, door Peter Paul Rubens | ||||
| Geboren | ? te Galilea | |||
| Gestorven | ~64 te Rome(?) | |||
| Wijze van overlijden | doodstraf | |||
| Schrijn | Sint-Pietersbasiliek | |||
| Naamdag | 22 februari, 29 juni, 30 november | |||
| Attributen | Sleutels, haan omgekeerd kruis, visnet | |||
| Beroep | visser,[1][2] katholiek bisschop,[3] apostel[4] | |||
| Ambt | paus, apostel, patriarch van Antiochië | |||
| Afbeeldingen | ||||
| Lijst van christelijke heiligen | ||||
| ||||
| Petrus | ||||
|---|---|---|---|---|
| ? – ~ 64 | ||||
 | ||||
Petrus door Pierre-Étienne Monnot | ||||
| Paus | ||||
| Periode | 33 - ~64 | |||
| Opvolger | Linus | |||
| Lijst van pausen | ||||
| ||||
_-_Christ_Giving_the_Keys_of_Heaven_to_Saint_Peter_-_B.116_-_Gem%C3%A4ldegalerie.jpg)
Petrus (Grieks: Πέτρος, Petros, "(grote) steen", "rots") (Galilea - Rome (?), ca. 64) was volgens het Nieuwe Testament een van de twaalf apostelen van Jezus en leiders in het vroege christendom. Oorspronkelijk heette hij Simon (Matteüs 4:18; 10:2) of Simeon (Handelingen 15:14). Jezus noemde hem in het Aramees Kefas, wat "rots" betekent en in het Grieks werd vertaald als Petros (Marcus 3:16). Om die reden wordt hij ook wel als Simon Petrus (Lucas 5:1-10) aangeduid en één keer als Simeon Petrus (2 Petrus 1:1).
Het Nieuwe Testament telt twee brieven die worden toegeschreven aan Petrus, zie Eerste brief van Petrus en Tweede brief van Petrus.
In de Rooms-Katholieke Kerk wordt Petrus als de eerste paus beschouwd en wordt hij ook wel aangeduid als Sint-Pieter.[5] Het ambt van paus wordt daarom ook wel Petrusambt genoemd. In het oosters christendom wordt Petrus als de eerste patriarch beschouwd.
In kunst en iconografie is Petrus vrijwel altijd te herkennen aan de sleutels van de hemel, die het Petrusambt symboliseren (naar Matteüs 16:18-19). Andere attributen zijn een omgekeerd kruis (waaraan hij volgens de traditie ter dood werd gebracht), visnet (vanwege zijn beroep) en een haan (die hem eraan herinnerde dat hij Jezus verloochend had - Johannes 18:27).
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Bronnen
[bewerken | brontekst bewerken]Biografische gegevens over Petrus worden hoofdzakelijk gevonden in het Nieuwe Testament, vooral in de evangeliën en Handelingen. De evangeliën zijn echter (vrijwel zeker) geschreven na Petrus' dood en vormen een mengsel van historische herinnering en latere verdichting. Overige biografisch relevante vermeldingen zijn in de brieven van Paulus.
Van de apostolische vaders zijn vooral de vermeldingen door Clemens van Alexandrië (1 Clemens 5:4) en Ignatius' Brief aan de Romeinen 4:3 van belang als het gaat om het einde van Petrus. Ook de verbinding met de evangelietraditie door Papias,[6] Eusebius[7] en Hiëronymus[8] is van groot belang. Latere werken worden over het algemeen als historisch minder betrouwbaar beschouwd.
Persoonlijke context
[bewerken | brontekst bewerken]Simon (zoals Petrus eigenlijk heette - Matteüs 4:18; 10:2) was de zoon van Johannes (Johannes 1:40-42) of Jona (Matteüs 16:17[9]). Hij kwam waarschijnlijk uit Betsaïda (Johannes 1:44), was een visser aan het Meer van Tiberias en "ongeletterd" (Handelingen 4:13). Hij werkte samen met zijn broer Andreas en met Johannes en Jakobus, de zonen van Zebedeüs (Lucas 5:10). Het lijkt erop dat hij oorspronkelijk behoorde tot de kring van leerlingen van Johannes de Doper (Johannes 1:35ff).
Later woonde Petrus in Kafarnaüm, waar Jezus hem bezocht. Hij was getrouwd (Marcus 1:29-31; 1 Korintiërs 9:5). Volgens de traditie heette zijn vrouw Strapola en was ze verwant aan Marcus' vader Aristobulus.[10] Uit de traditie komen verslagen van haar martelaarschap en verhalen over haar kinderen met Petrus,[11] zoals dat over hun gehandicapte dochter in een Koptisch fragment van de Handelingen van Petrus.[12] Petronella van Rome zou, volgens de diverse legendes die zich rond haar hebben gevormd, een dochter van Petrus zijn.
Roeping
[bewerken | brontekst bewerken]Volgens de synoptische evangeliën zag Jezus van Nazareth Petrus en Andreas vissen in het Meer van Tiberias en zei hij tegen ze:
Kom, volg mij! Ik zal van jullie vissers van mensen maken. Meteen hierna lieten zij hun netten achter zich en volgden zij Jezus
— Matteüs 4:18-19; Marcus 1:16-18
Volgens Johannes was Andreas aanwezig toen Johannes de Doper Jezus aankondigde als het Lam van God en volgde hij Jezus vanaf dat moment. Toen Andreas zijn broer tegenkwam, zei hij tegen hem dat hij de Messias had gevonden en nam hij hem mee naar Jezus.
Jezus keek hem aan en zei: “Jij bent Simon, de zoon van Johannes, maar voortaan zul je Kefas heten.” (Dat is Petrus, 'rots'.)
— Johannes 1:40-42
Het is niet onwaarschijnlijk dat Petrus deze bijnaam kreeg om hem te onderscheiden van de andere apostel die ook Simon heette (Marcus 3:18; Matteüs 10:4; Lucas 6:15; Handelingen 1:13).
Leerling van Jezus
[bewerken | brontekst bewerken]Petrus was zonder twijfel een belangrijke leerling van Jezus. Hij wordt genoemd als een van de twaalf apostelen en geen andere leerling komt in de evangeliën zo vaak voor. Steeds treedt hij op als woordvoerder namens de groep apostelen (Matteüs 15:15; 16:16-22; 17:4,24-26; 18:21-27; 26:33; Johannes 13:6,36).
Jezus zei tegen Petrus:
Jij bent Petrus, de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet kunnen overweldigen. Ik zal je de sleutels van het koninkrijk van de hemel geven, en al wat je op aarde bindend verklaart zal ook in de hemel bindend zijn, en al wat je op aarde ontbindt zal ook in de hemel ontbonden zijn.
— Matteüs 16:18-19
Dit wordt ook wel de traditio clavium genoemd, Latijn voor overdracht van de sleutels. De woorden van Matteüs staan in het Latijn in grote letters in de kroon van de koepel van de Sint-Pieterskerk in Rome, boven wat als het graf van Petrus wordt beschouwd.
Petrus liep over het water naar Jezus, maar zonk daarna weg (Matteüs 14:29). Hij was getuige van de Gedaanteverandering van Jezus op de Taborberg (Matteüs 17:1-13).
Volgens Lucas kreeg Petrus de opdracht zijn broeders in het geloof te sterken: "Ik heb voor je gebeden opdat je geloof niet zou bezwijken. En als jij eenmaal tot inkeer bent gekomen, moet jij je broeders sterken" (Lucas 22:32).
Toen Jezus de voeten van zijn leerlingen wilde wassen, weigerde Petrus dit, maar toen Jezus zei dat hij anders niet bij hem zou kunnen horen, vroeg Petrus of Jezus niet alleen zijn voeten, maar ook zijn handen en hoofd wilde wassen (Johannes 13:6-10).
Arrestatie en verhoor van Jezus
[bewerken | brontekst bewerken]
Zie Arrestatie van Jezus voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Petrus was aanwezig bij het laatste avondmaal. Toen Jezus en zijn leerlingen in de hof van Getsemane waren om te bidden, viel Petrus telkens in slaap (Matteüs 26:36-46). Toen een menigte arriveerde om Jezus te arresteren, nam Petrus een zwaard en hakte het oor af van Malchus, een slaaf van de hogepriester. Jezus genas het oor van Malchus (Johannes 18:10) en vermaande Petrus dat hij zijn zwaard moest opbergen.
Na Jezus' arrestatie volgde Petrus op een afstand. Toen men hem herkende als een leerling, beweerde Petrus dat hij Jezus niet kende, een leugen die hij zich pas realiseerde toen hij een haan hoorde kraaien. Eerder die avond had Jezus dit voorspeld nadat Petrus gezworen had dat hij Jezus nooit zou afvallen.
Zie Verloochening van Petrus voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Na Jezus' dood
[bewerken | brontekst bewerken]Na de opstanding van Jezus gaf deze Petrus opdracht op te treden als herder van zijn kudde.
Toen ze gegeten hadden, sprak Jezus Simon Petrus toe: “Simon, zoon van Johannes, heb je mij lief, meer dan de anderen hier?” Petrus antwoordde: “Ja, Heer, u weet dat ik van u houd.” Jezus zei: “Weid mijn lammeren.”
— Johannes 21:15-18
In Handelingen treedt hij op als hoofd van de kerk in Jeruzalem (Handelingen 1:15; 2:14; 3:1; 4:8; 5:1ff; 8:14ff; 9-10; 15:7; Galaten 1:18).
Na zijn gevangenschap en bevrijding (Handelingen 12:17) verliet Petrus Jeruzalem, waar Jakobus (de broer van Jezus) de leiding nam (Handelingen 15; Galaten 2:9) en wijdde hij zich kennelijk aan zendingswerk. In het verhaal over het Concilie van Jeruzalem (Handelingen 15) blijft zijn werk nauwer verbonden met Jeruzalem dan dat van Paulus. Paulus achtte hem hoog, ook al wees hij hem terecht (Galaten 2:11-14). Zijn connectie met Jeruzalem plaatste hem waarschijnlijk in een ingewikkelde positie zoals blijkt uit het verhaal over zijn zwalkend gedrag in Antiochië. 1 Clemens 5 verwijst hier misschien naar als deze gaat over de last die hij moest dragen vanwege afgunst.
Petrus en Paulus
[bewerken | brontekst bewerken]Uit de brieven van Paulus, die (deels) tijdens Petrus' leven zijn geschreven, blijkt dat Paulus Petrus meermaals heeft ontmoet. Petrus was toen een van de leiders van de groep volgelingen van Jezus Christus in Jeruzalem. Hun eerste ontmoeting vond plaats in circa 35 n.Chr. in Jeruzalem (Galaten 1:18).
Veertien jaar daarna maakte Paulus in het kader van het Concilie van Jeruzalem met onder meer Petrus en Jakobus de afspraak dat Petrus het evangelie aan de Joden zou verkondigen, terwijl Paulus naar de heidenen zou gaan (Galaten 2:7-9; Handelingen 15:7-11).
Enige tijd later kregen Paulus en Petrus in Antiochië hierover onenigheid, omdat Petrus volgens Paulus erop bleef aansturen dat niet-Joden joodse gebruiken zouden moeten gaan volgen (Galaten 2:11-14).
Traditie
[bewerken | brontekst bewerken]De overlevering vermeldt dat de stichting van de gemeenten in Rome, Antiochië en Korinthe op Petrus teruggaat. Dionysius van Korinthe schreef in zijn Brief aan de Roomse Kerk tijdens paus Soter (165–174) dat Petrus en Paulus de kerken van Rome en Korinthe hadden gesticht en dat zij enige tijd in Korinthe hadden gewoond, om uiteindelijk in Italië te sterven:
Daarom hebt u ook door een dergelijke vermaning de kerken die waren geplant door Petrus en Paulus nauw met elkaar verbonden, die van de Romeinen en die van de Korinthiërs: want beiden gingen naar ons Korinthe, en ze onderwezen ons op dezelfde manier als zij jullie onderwezen toen zij naar Italië gingen; en nadat zij jullie onderwezen, ondergingen zij gelijktijdig het martelaarschap.[13]
Er is geen aanwijzing dat Petrus de gemeenten in Antiochië en Korinthe stichtte, maar wel dat hij in Antiochië werkte en een verblijf in Korinthe zou kunnen worden afgeleid uit 1 Korintiërs 1:12. Als het gaat om Rome, zou een bediening daar kunnen worden afgeleid uit 1 Petrus 5:1 en 2 Petrus 1:14, maar zou dan moeilijk voor de Brief van Paulus aan de Romeinen kunnen zijn geweest, hoewel Romeinen 15:20-21 er op zou kunnen duiden dat joodse christenen de gemeente daar hadden gesticht, wat het op zijn minst mogelijk zou maken dat Petrus de gemeente daar had bezocht.
Handelingen van Petrus
[bewerken | brontekst bewerken]In de apocriefe Handelingen van Petrus (gedateerd omstreeks 200) staan veel verhalen opgetekend over daden van Petrus. Het einde daarvan speelt zich af tijdens de christenvervolgingen onder keizer Nero. Uit angst kozen velen ervoor de stad te verlaten. Ook Petrus verkoos veiliger oorden. Tijdens zijn vlucht had hij een nachtelijk visioen waarin hij Christus ontmoette die een kruis droeg. Petrus vroeg met verbazing: “Quo vadis, Domine?” (“Waar gaat u heen, Heer?”) Jezus antwoordde hem: “Eo Romam iterum crucifigi” (“Ik ga naar Rome om opnieuw gekruisigd te worden”) en vervolgde met: “omdat jij mijn lammeren in de steek laat”. Dit wordt vaak opgevat als bevestiging van Petrus' rol als plaatsbekleder van Jezus. Petrus hernam zijn verantwoordelijkheid door terug te gaan naar Rome, zijn marteldood tegemoet. Petrus werd – op eigen verzoek, omdat hij uit eerbied niet op dezelfde manier als Jezus wilde sterven – met het hoofd naar beneden, ondersteboven gekruisigd, en vond zijn laatste rustplaats vlak bij de plaats waar hij gekruisigd werd, in de nabijheid ten zuiden van het stadion van de Vaticaanse heuvel.[14]
Bisschop van Rome
[bewerken | brontekst bewerken]De vroegste vermelding van het martelaarschap van Petrus in Rome komt uit de geschriften van Eusebius (begin 4e eeuw) wanneer hij uit een verloren gegane brief van Dionysius van Korinthe aan de christenen van Rome (ca. 170) citeert. In dezelfde periode als het verschijnen van de apocriefe Handelingen van Petrus wordt Petrus geportretteerd als eerste bisschop van Rome door de Apostolische Vaders en kerkvaders, met name door Tertullianus, Clemens van Alexandrië, Irenaeus van Lyon, Ignatius van Antiochië, Cyrillus van Jeruzalem en Cyprianus van Carthago. Zij schreven aan de Romeinse bisschop een bijzondere verantwoordelijkheid voor de eenheid van de christenen toe (bijvoorbeeld in de strijd rond het sabellianisme, het marcionisme en schisma van Novatianus), die steeds werd verantwoord met het teruggrijpen naar Petrus. Maar het inzetten van deze associatie van Petrus met Rome om een bevoorrechte positie te claimen voor de bisschop van die stad, kwam pas echt tot wasdom onder paus Leo I (440-461) en paus Gregorius I (590-604).[15] In de rooms-katholieke kerk ontwikkelde zich op deze basis een ecclesiologische theologie van het Petrusambt.
Historische juistheid
[bewerken | brontekst bewerken]Vanaf medio negentiende eeuw zijn er perioden geweest van een academisch debat over de historiciteit van de aanwezigheid van Petrus in Rome en als gevolg daarvan zijn kruisiging.[16][17] Tot in de twintigste eeuw werd dat debat vooral door theologen gevoerd. Het standpunt jegens de historiciteit van het verblijf van Petrus in Rome werd dan ook vaak beïnvloed door de denominatie van de deelnemers aan het debat alsmede hun houding ten opzichte van de legitimiteit van het Petrusambt. Vanaf eind twintigste eeuw is er sprake van publicaties die meer berusten op interdisciplinair onderzoek. Vanaf die periode verschenen ook steeds meer publicaties die concluderen dat Petrus nooit in Rome kan zijn geweest en dus ook nooit daar kan zijn gekruisigd en begraven.[18][19][20][21] Dit staat echter in contrast met de brede consensus onder de kerkvaders uit de vroegchristelijke wereld, die Petrus en Paulus consequent met Rome verbonden, terwijl een vergelijkbare rivaliserende claim niet in de vroegchristelijke bronnen is gedocumenteerd.[22][23][24][25][26][27][28][29][30][31][32][33][34]
Het vraagstuk of Petrus in Rome is geweest, raakt ook het vraagstuk van het auteurschap van de Eerste brief van Petrus. In 1 Petrus 5:13 wordt Babylon genoemd als de plaats waar die geschreven zou zijn. De meeste onderzoekers nemen aan dat Babylon een codewoord of metafoor was voor Rome en nemen dus aan dat de brief in Rome geschreven werd. Een andere these is dat met Babylon in dit geval de joodse en christelijke diaspora van die tijd bedoeld wordt.[18] De consensus onder wetenschappers is echter dat de brief een pseudepigraaf is, die al van geruime tijd na het overlijden van Petrus moet dateren en pas daarna aan hem is toegeschreven.[35]
Verering
[bewerken | brontekst bewerken]In de kerktraditie is het graf van Petrus onder de huidige Sint-Pietersbasiliek. Opgravingen hebben een aedicula uit het jaar 160 aan het licht gebracht, dat als een monument ter herinnering aan Petrus geduid kan worden. Bij de bouw van de Oude Sint-Pietersbasiliek vanaf begin vierde eeuw is men ervan uitgegaan dat onder de aedicula nog een graf zou moeten zijn. Archeologisch onderzoek heeft uitgewezen dat dit niet het geval geweest kan zijn. Dit leidt bij auteurs tot de conclusie, dat een verhaal over de aanwezigheid van een graf van Petrus en verering voor hem pas op zijn vroegst bij de bouw van de aedicula, dus geruime tijd na zijn dood, kan zijn begonnen.[36]
Bij renovatiewerkzaamheden in de jaren 30 van de 20e eeuw vond men het redelijk goed bewaard gebleven skelet van een stevig gebouwde man van ongeveer 60-70 jaar oud bij overlijden. Hoewel er geen enkel wetenschappelijk bewijs voor te leveren is, proclameerde Paus Paulus VI in 1968 dat het daadwerkelijk ging om de stoffelijke resten van Petrus, die hier begraven zou liggen.
In het schip van de Sint-Pieter staat een devotiebeeld van Petrus, dat naar alle waarschijnlijkheid is gemaakt door de 13e-eeuwse beeldhouwer en architect Arnolfo di Cambio. Op 29 juni wordt dit beeld aangekleed met een rode koorkap, als symbool van Petrus' martelaarschap[bron?] en gekroond met een echte tiara, versierd met briljanten en parels, die gedragen werd door paus Gregorius XIII. Sinds eeuwen wordt de voet van dit beeld gekust door pelgrims uit de hele wereld, waardoor de voet ernstig is afgesleten.
Tijdens het Hoogfeest van Petrus en Paulus wordt vaak het bekende Tu es Petrus van Lorenzo Perosi gezongen.[37] Deze tekst is door verschillende componisten op muziek gezet.
Feestdagen
[bewerken | brontekst bewerken]Petrus heeft drie feestdagen. De belangrijkste is Petrus en Paulus op 29 juni. Volgens de overlevering zijn beide apostelen op dezelfde dag en binnen hetzelfde uur gestorven. De bevrijding van Petrus wordt gevierd op 1 augustus met het feest van Sint-Petrus’ Banden. De Orthodoxe Kerk viert dit op 16 januari. Op 22 februari wordt binnen de katholieke kerk het leergezag (ex cathedra) met het feest van Petrus’ Stoel gevierd.
Beschermheilige
[bewerken | brontekst bewerken]Petrus is de patroonheilige van de abdijen van Bath en Berchtesgaden, van Bremen, Chartres, Abdij Affligem en Abdij van Dendermonde, Keulen, Trier, Las Vegas, het bisdom Jackson, Köpenick, Worms, Lessen, Leuven, Oostende, Puurs, Sint-Pieters-Rode, Leiden, Maastricht, Moissac, Naumburg, Regensburg, Rome, de Kerk, Umbrië, Sint-Petersburg, het bisdom Providence, Obermarsberg, het bisdom Philadelphia en Poznań en verder van de pausen, de bakkers, de slachters, de bruggenbouwers, de boetelingen, de metselaars, de glazeniers, de schrijnwerkers, de slotenmakers, de smeden, de loodgieters, de uurwerkmakers, bij de oogst, de zegelbranders, de steenkappers, de pottenbakkers, de schoenmakers, de netten- en doekenwevers, de vissers en de vishandelaars, de schippers, de scheepsbouwers. Voorts wordt Petrus aangeroepen bij scheepsbreuken, door jonge vrouwen, de rouwenden en de boetelingen, en bij zinsverbijstering, slangenbeten, hondsdolheid, diefstal, voetpijnen, koorts, bezetenheid en vallen.
Apocriefe geschriften
[bewerken | brontekst bewerken]Het apocriefe Evangelie volgens Petrus is een kort passieverhaal, dat op sommige punten docetisch gedachtegoed bevat. Het eerste commentaar over deze apocrief dateert uit de 4e eeuw van Eusebius van Caesarea, die zich daarbij echter beroept op uitspraken van Serapion van Antiochië van rond 210. Bewaarde tekstfragmenten dateren uit de 6e en 8e eeuw. Het Evangelie volgens Petrus werd bij de canonvorming van het Nieuwe Testament overwegend als niet-canoniek beschouwd.
Andere apocriefe geschriften zijn Handelingen van Petrus, Handelingen van Petrus en de Twaalf Apostelen, Openbaring van Petrus, Gnostische Openbaring van Petrus en de Pseudo-Clementijnse roman, de oudst bekende christelijke roman.
Vernoeming
[bewerken | brontekst bewerken]- Er bestaat een orde die naar Petrus genoemd is; zie: Priesterbroederschap van Sint-Pieter.
Iconografie
[bewerken | brontekst bewerken]De apostel Petrus heeft diverse attributen.
- De haan verwijst naar Petrus' verloochening van Jezus en zijn berouw daarover.[38]
- De sleutel verwijst naar Jezus' belofte om Petrus de sleutel van het koninkrijk van de hemel te geven (Matteüs 16:19).
- Het omgekeerde kruis of Petruskruis verwijst naar het kruis waaraan Petrus, volgens de overlevering, ter dood is gebracht.
- De tiara verwijst naar de macht van Petrus als paus.
- Vaak wordt Petrus afgebeeld als bisschop met alle waardigheidssymbolen, die de gelovigen zegent.
- Soms wordt Petrus afgebeeld als eenvoudige visser met een net, verwijzend naar zijn beroep.
- Soms wordt Petrus afgebeeld als oude man met gebroken handboeien (Handelingen 12:7).
Zie ook
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ "Matthew 4:18"; Bible Gateway; geraadpleegd op: 3 augustus 2026; taal van werk of naam: Engels.
- ↑ "Mark 1:16 - The First Disciples"; geraadpleegd op: 3 augustus 2026.
- ↑ Catholic-Hierarchy.org; geraadpleegd op: 2 februari 2021; Catholic Hierarchy-identificatiecode: peterp.
- ↑ Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 20 april 2026; GND-identificatiecode: 118593323.
- ↑ (en) Ankerberg, John, Weldon, John (2011). Fast Facts on Roman Catholicism. ISBN 9781937136307.
- ↑ Papias: Fragment 2.15
- ↑ Eusebius: Kerkgeschiedenis 2,14.15.25; 3,2.3
- ↑ Hiëronymus: De Viris illustribus 1
- ↑ De hier in de Griekse tekst aanwezige term is het Aramese Barjona, "zoon van Jona".
- ↑ Thomas C. Oden (2011): The African Memory of Mark, Reassessing Early Church Tradition, IVP Academic, pag. 80,82
- ↑ Clemens van Alexandrië: Stromata 7, geciteerd door Eusebius van Caesarea: Kerkgeschiedenis III.30
- ↑ Handelingen van Petrus
- ↑ Dionysius van Korinthe: Fragmenten uit Brief aan de Roomse Kerk, hoofdstuk 3 - op earlychristianwritings.com
- ↑ Van Houwelingen, PHR (1993). 2 Petrus Judas: testament in tweevoud. ISBN 978 90 435 1995 3.
- ↑ George E. Demacopoulos, The Invention of Peter. Apostolic Discourse and Papal Authority in Late Antiquity, 2013. ISBN 9780812245172
- ↑ (de) Ernst Dassman(2011) Petrus in Rom? Zu den Hintergründ eines alten Streites
- ↑ Burkard, Dominik, (2011) Petrus in Rome- eine Fiktion? Die Debatte im 19 Jahrhundert[dode link]
- 1 2 (en) Zwierlein, Otto (2014) Has St. Peter ever been in Rome?
- ↑ (de) Otto Zwierlein (2010) Kritisches zur Römischen Petrustradition und zur Datierung des Ersten Clemensbriefe
- ↑ (en) Goulder, M.D.Did Peter ever go to Rome? Scottish Journal of Theology
- ↑ (en) Eastman, David L. (2015) The Ancient Martyrdom Accounts of Peter and Paul
- ↑ Eusebius of Caesarea (1953). Eusebius Pamphili: Ecclesiastical History (Historia Ecclesiastica), Books 1–5. The Catholic University of America Press, 'Book III, chapters 1 and 25; fragments of Caius the Presbyter, Dionysius of Corinth, and Origen preserved by Eusebius of Caesarea', 132–138. ISBN 978-0-8132-1445-0 "Fragment of Caius the Presbyter preserved by Eusebius of Caesarea: It is recorded that Paul was beheaded in Rome itself, and that Peter also was crucified in Nero's time, and the title of 'Peter and Paul' over the cemeteries there, which has prevailed to the present day, confirms the story, and no less also does a man of the Church, named Caius, who lived in the time of Zephyrinus, Bishop of Rome. This Caius, in a written disputation with Proclus, leader of the Phrygian heresy, has the following to say about the places where the sacred bodies of the aforementioned Apostles were deposited: 'But I can point out the trophies of the Apostles. For, if you are willing to go to the Vatican or to the Ostian Way, you will find the trophies of those who founded this Church.'
Fragment of Dionysius of Corinth preserved by Eusebius of Caesarea: At the same time, Dionysius, Bishop of Corinth, affirms as follows, when communicating with the Romans in writing: 'Thus, by so great an admonition, you have brought together the planting that was made by Peter and Paul at Rome and at Corinth; for both of them alike planted in our Corinth and taught us, and both alike also taught in Italy in the same place and suffered martyrdom at the same time.' I have quoted this also, that the facts narrated may be confirmed still further.
Fragment of Origen preserved by Eusebius of Caesarea: But Peter seems to have preached in Pontus and Galatia and Bithynia and Cappadocia and Asia to the Jews of the Dispersion, and at last, having come to Rome, was crucified head-downwards, for he himself had asked to suffer so. What need we say about Paul, who fulfilled the gospel of Christ from Jerusalem to Illyricum and later suffered martyrdom in Rome under Nero? These facts have been stated exactly by Origen in the third volume of his Commentary on Genesis." - ↑ Irenaeus of Lyons (1997). Irenaeus of Lyons. Routledge, 'Against Heresies (Adversus haereses), Book III, chapter 1, section 1; Book III, chapter 3, sections 2–3', 124–125. ISBN 0-415-11838-7 "3.1.1: Thus Matthew published among the Hebrews a gospel written in their language, at the time when Peter and Paul were preaching at Rome and founding the church there. 3.3.2: But since it would be too long, in a work like this, to list the successions in all the churches, we shall take only one of them, the church that is greatest, most ancient, and known to all, founded and set up by the two most glorious apostles Peter and Paul at Rome, while showing that the tradition and the faith it proclaims to men comes down through the successions of bishops even to us; thus we shall put to shame all who in any way, through infatuation or vainglory or blindness and a wicked doctrine, gather together wrongly. For it is necessary for every church—that is, the believers from everywhere—to agree with this church, in which the tradition from the apostles has always been preserved by those who are from everywhere, because of its more excellent origin. 3.3.3: After founding and building up the church, the blessed apostles delivered the ministry of the episcopate to Linus; Paul mentions this Linus in the letters to Timothy (2 Tim. 4:21). Anacletus succeeded him, and after him, in the third place from the apostles, Clement received the lot of the episcopate; he had seen the apostles and met with them and still had the apostolic preaching in his ears and the tradition before his eyes. He was not alone, for many were then still alive who had been taught by the apostles. Under this Clement, when there was no slight dissension among the brethren at Corinth, the church at Rome wrote a most powerful letter to the Corinthians to reconcile them in peace and renew their faith and the tradition which their church had recently received from the apostles: one God Almighty, Creator of heaven and earth, who fashioned the human race, brought about the deluge, called Abraham, brought the people out of the land of Egypt, spoke with Moses, who gave the law, sent the prophets, and prepared fire for the devil and his angels. Those who wish can learn that the God proclaimed by the churches is the Father of our Lord Jesus Christ, and can understand the apostolic tradition by this letter, older than those who now teach falsely that there is another god above the Demiurge and Creator of all that exists. Evaristus succeeded this Clement; Alexander, Evaristus; then Xystus was appointed, sixth from the apostles; from him, Telesphorus, who achieved martyrdom most gloriously; then Hyginus; then Pius, whose successor was Anicetus. After Soter had succeeded Anicetus, now in the twelfth place from the apostles Eleutherus holds the episcopate. With the same sequence and doctrine the tradition from the apostles in the church, and the preaching of truth, has come down to us. This is a complete proof that the life-giving faith is one and the same, preserved and transmitted in truth in the church from the apostles up till now."
- ↑ Tertullian (2004). Antidote for the Scorpion's Sting (Scorpiace). Routledge, 'Scorpiace, chapter 15, section 3', 74–95. ISBN 0-203-65276-2 "And if a heretic has tried to drag down the faith by using commentaries, the public records of the empire will speak for us, as do the stones of Jerusalem. We read in the Lives of the Caesars that Nero was the first who stained the rising faith with blood at Rome. Then Peter is roped around the waist by another when he is tied to the cross. Then Paul obtains the birth of Roman citizenship when he is reborn therewith the nobility of martyrdom."
- ↑ Tertullian (1885). Prescription Against Heretics (De praescriptione haereticorum), Second printing, 1995. Christian Literature Publishing Company, 'Prescription Against Heretics (De praescriptione haereticorum), chapter 36' "Come now, you who would indulge a better curiosity, if you would apply it to the business of your salvation, run over the apostolic churches, in which the very thrones of the apostles are still pre-eminent in their places, in which their own authentic writings 3are read, uttering the voice and representing the face of each of them severally. Achaia is very near you, (in which) you find Corinth. Since you are not far from Macedonia, you have Philippi; (and there too) you have the Thessalonians. Since you are able to cross to Asia, you get Ephesus. Since, moreover, you are close upon Italy, you have Rome, from which there comes even into our own hands the very authority (of apostles themselves). How happy is its church, on which apostles poured forth all their doctrine along with their blood! where Peter endures a passion like his Lord's! where Paul wins his crown in a death like John's."
- ↑ Peter of Alexandria (1886). Ante-Nicene Fathers, Volume 6, Second printing, 1995. Christian Literature Publishing Company, 'Canonical Epistle, Canon IX' "Thus Peter, the first of the apostles, having been often apprehended, and thrown into prison, and treated with ignominy, was last of all crucified at Rome. Likewise also, the renowned Paul having been oftentimes delivered up and brought in peril of death, having endured many evils, and making his boast in his numerous persecutions and afflictions, in the same city was also himself beheaded;"
- ↑ Optatus of Milevis (1997). Against the Donatists (Contra Parmenianum). Liverpool University Press, 'Book II, chapter 3', 29–56. ISBN 0-85323-752-2 "Therefore the one see, which is the first of the gifts, was first occupied by Peter, then Linus succeeded him, Clement succeeded to Linus, Anacletus to Clement, [Evaristus] to Anacletus, [Alexander] to Evaristus, Sextus [to Alexander], Telesphorus to Sextus, Hyginus to Telesphorus, Anicetus to Hyginus, Pius to Anicetus, Soter to Pius, [Eleutherius] to Soter, Victor [to Eleutherius], Zephyrinus to Victor, Calixtus to Zephyrinus, Urbanus to Calixtus, Pontianus to Urbanus, Anterus to Pontianus, Fabian to Anterus, Cornelius to Fabian, Lucius to Cornelius, Stephen to Lucius, Sextus to Stephen, Dionysius to Sextus, Felix to Dionysius, [Eutychianus] to Felix, [Gaius to Eutychianus], Marcellinus [to Gaius], [Marcellus] to Marcellinus, Eusebius [to Marcellus], Miltiades to Eusebius, Sylvester to Miltiades, Marcus to Sylvester, Julius to Marcus, Liberius to Julius, Damasus to Liberius, Siricius to Damasus, and he is our colleague today. With him, the whole world, in a single fellowship of communion maintained by the exchange of official letters, agrees. Tell us the origin of your see, which you wish to claim for yourselves as a sacred church. But you say that you too have a certain party in the city of Rome. It is a branch of your error, springing from a lie, not from the root of truth. Moreover, if Macrobius were to say where he has his see, could he say, in the see of Peter? I do not know if he has even seen it with his eyes, and he has not approached Peter’s memorial, acting like a schismatic against the Apostle, who speaks of communicating with the memorials of the saints. See, there are the memorials of the two Apostles.Tell me if he was able to come up to these or made an offering in the place where the memorials of the saints are agreed to be."
- ↑ Augustine of Hippo (1951). Saint Augustine: Letters, Volume I (Letters 1–82). The Catholic University of America Press, 'Letter 53. To Generosus', 245–251. ISBN 978-0-8132-1556-3 "For, if the order of succession of bishops is to be considered, how much more surely, truly and safely do we number them from Peter, to whom, as representing the whole Church, the Lord said: 'Upon this rock I will build my church and the gates of hell shall not prevail against it.' For, to Peter succeeded Linus, to Linus Clement, to Clement Anacletus, to Anacletus Evaristus, to Evaristus Sixtus, to Sixtus Telesphorus, to Telesphorus Hyginus, to Hyginus Anicetus, to Anicetus Pius, to Pius Soter, to Soter Alexander, to Alexander Victor, to Victor Zephyrinus, to Zephyrinus Calistus, to Calistus Urban, to Urban Pontian, to Pontian Antherus, to Antherus Fabian, to Fabian Cornelius, to Cornelius Lucius, to Lucius Stephen, to Stephen Sixtus, to Sixtus Dionysius, to Dionysius Felix, to Felix Eutychian, to Eutychian Gaius, to Gaius Marcellus, to Marcellus Eusebius, to Eusebius Melchiades, to Melchiades Sylvester, to Sylvester Marcus, to Marcus Julius, to Julius Liberius, to Liberius Damasus, to Damasus Siricius, to Siricius Anastasius. In this order of succession not a Donatist bishop is found. On the other hand, they ordained and sent somebody from Africa who wielded authority over a few Africans in Rome and who gave out the names of Montenses or Cutzupitae."
- ↑ Jerome (1999). Saint Jerome: On Illustrious Men (De Viris Illustribus). The Catholic University of America Press, 'I.1–I.2. Simon Peter; V.8. Paul, formerly called Saul', 5–7; 12–14. ISBN 0-8132-0100-4 "
I.1 Simon Peter, the son of John, from the village of Bethsaida in the province of Galilee, brother of Andrew the apostle, and himself chief of the apostles, after having been bishop of the church of Antioch and having preached to the ones who are scattered, the believers from the circumcision, in Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia, pushed on to Rome in the second year of Claudius to overthrow Simon Magus and held the sacerdotal chair there for twenty-five years, until the last, that is, the fourteenth, year of Nero.
I.3 At Nero’s hands he received the crown of martyrdom, being nailed to the cross with his head towards the ground and his feet raised on high, asserting that he was unworthy to be crucified in the same manner as his Lord.
V.8 For in the same epistle he announced, “For I am already being offered and the time of my departure is at hand.” He then, in the fourteenth year of Nero on the same day as Peter, was beheaded at Rome for Christ’s sake and was buried in the Ostian Way, the thirty-seventh year after our Lord’s passion." - ↑ John Chrysostom (1985). Demonstration Against the Pagans that Christ Is God. The Catholic University of America Press, Washington, D.C., 'Demonstration Against the Pagans that Christ Is God, Chapter 9.6 (IX.VI)', 224–227. ISBN 0-8132-1086-0 "At Rome, the most imperial of cities, emperors, consuls, and generals put all else aside and hurried to the tombs of the fisherman and the tentmaker. And in Constantinople, those who were crowned with royal diadems did not wish their bodies buried close to the apostles but outside the church, alongside the entrance. In this way, emperors became doorkeepers for the fishermen. Even in death, both the emperors themselves and their children feel no disgrace in this but even consider it an honor."
- ↑ John Chrysostom (1889). Homilies of St. John Chrysostom, Archbishop of Constantinople, on the Epistle of St. Paul the Apostle to the Romans (In epistulam ad Romanos homiliae). T&T Clark, Edinburgh, 'Homily XXXII' "Where the Cherubim sing the glory, where the Seraphim are flying, there shall we see Paul, with Peter, and as a chief and leader of the choir of the Saints, and shall enjoy his generous love. For if when here he loved men so, that when he had the choice of departing and being with Christ, he chose to be here, much more will he there display a warmer affection. I love Rome even for this, although indeed one has other grounds for praising it, both for its greatness, and its antiquity, and its beauty, and its populousness, and for its power, and its wealth, and for its successes in war. But I let all this pass, and esteem it blessed on this account, that both in his lifetime he wrote to them, and loved them so, and talked with them whiles he was with us, and brought his life to a close there. Wherefore the city is more notable upon this ground, than upon all others together. And as a body great and strong, it hath as two glistening eyes the bodies of these Saints. Not so bright is the heaven, when the sun sends forth his rays, as is the city of Rome, sending out these two lights into all parts of the world. From thence will Paul be caught up, from thence Peter. Just bethink you, and shudder at the thought of what a sight Rome will see, when Paul ariseth suddenly from that deposit, together with Peter, and is lifted up to meet the Lord. What a rose will Rome send up to Christ! what two crowns will the city have about it! what golden chains will she be girded with! what fountains possess! Therefore I admire the city, not for the much gold, not for the columns, not for the other display there, but for these pillars of the Church."
- ↑ Gregory of Nyssa (2007). Gregory of Nyssa: The Letters. Brill, 'Letter 17: To the Presbyters of Nicomedia', 161–169. ISBN 978-90-04-15290-8 "What was of greater gain to the city of the Romans, that in its beginnings it should take for its leadership some high-born and pompous senator of consular rank, or Peter the fisherman who had none of this world’s trappings to attract esteem? What house did he have, what slaves, what property ministering to luxury through the accumulation of wealth? No, he was a stranger without a roof over his head, without a table—yet he was richer than those who have all these things, because having nothing he wholly had God."
- ↑ Cyril of Jerusalem (1969). The Works of Saint Cyril of Jerusalem, Volume 1. The Catholic University of America Press, 'Catechetical Lectures (Catecheses), VI.14-VI.15: On the Unity of God', 156–158. ISBN 0-8132-1431-9 "VI.14:The inventor of all heresy was Simon Magus; that Simon who, in the Acts of the Apostles,s thought he could buy with money the gift of the Holy Spirit, that is beyond price, and who heard these words: "Thou hast no part or lot in this matter," ... ; to whom the text applies: "They have gone forth from us, but they were not of us. For if they had been of us, they would surely have continued with US." After his rejection by the Apostles he came to Rome and, winning over a harlot, Helena, he first dared to say with impious mouth that it was he who had appeared as the Father on Mount Sinai; that afterwards among the Jews, not in the flesh, but in semblance, he had appeared as Christ Jesus; and after this as the Holy Spirit, whom Christ had promised to send as the Advocate. So successfully did he impose upon the inhabitants of the imperial city that Claudius set up his statue, writing beneath it in the Roman tongue: SIMONI DEO SANCTO, that is, "To Simon the Holy God." VI.15: But when the deception was gaining ground, that noble pair, Peter and Paul, the champions of the Church, arrived on the scene and saved the day; and the supposed god Simon, as he was displaying his powers, they promptly showed to be no better than a dead man. For when Simon publicly announced that he was to be carried up into the heavens, and was actually borne through the air in a demon's chariot, the servants of Christ, falling on their knees and manifesting that concord of which Jesus said: "If two of you shall agree ... about anything at alI" for which they ask, it shall be done for them," they hurled against Simon the weapon of united prayer and struck him down to earth. And no wonder, though it was wonderful. For Peter was there, the keeper of the keys of heaven. No wonder, too, for Paul was there; he who had been "caught up to the third heaven" and "into paradise, and heard secret words that man may not repeat." They brought down that supposed god from the sky to earth, to be led thence to the realms beneath the earth. This man was the first dragon of wickedness; but when one head had been cut off, the stem of wickedness proved to be many-headed."
- ↑ Epiphanius of Salamis (2009). The Panarion of Epiphanius of Salamis, Book I (Sects 1–46), Second Edition, Revised and Expanded. Koninklijke Brill NV, Leiden, The Netherlands, '27. Against Carpocratians', 109–116. ISBN 978-90-04-17017-9 "For the bishops at Rome were, first, Peter and Paul, the apostles themselves and also bishops—then Linus, then Cletus, then Clement, a contemporary of Peter and Paul whom Paul mentions in the Epistle to the Romans."
- ↑ (de) Baum, Armin D. (2011) Babylon als Ortsnamenmetapher in 1 Petr 5, 13 auf dem Hintergrund der antiken Literatur und im Kontext des Briefes
- ↑ Mielsch, Harold, (2011) Die Umgebung des Petrusgrabe im 2.Jahrhundert
- ↑ Tv es Petrvs/Perosi
- ↑ Hall, J. (2000). Hall's Iconografisch Handboek. Leiden: Primavera Pers. ISBN 90-74310-05-2
· 
· 
· · · · 