เอียวปิว

เอียวปิว (หยาง เปียว)
เอียวปิว (หยาง เปียว)
楊彪
ที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก; (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 221 – ค.ศ. 225
กษัตริย์	โจผี
เสนาบดีพิธีการ / ไทเซียง (太常 ไท่ฉ่าง)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 198 – ค.ศ. 205
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 193 – ค.ศ. 194
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 196 – ค.ศ. 198
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ผู้จัดการราชการของสำนักราชเลขาธิการ; (錄尚書事 ลู่ช่างชูชื่อ)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 194 – ค.ศ. 196
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 192 – ค.ศ. 193
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
เสนาบดีกลาโหม / ทายอุ้ย (太尉 ไท่เว่ย์)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 194 – ค.ศ. 196
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ก่อนหน้า	จูฮี (朱儁 จู จฺวิ้น)
เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ. 192 – ค.ศ. 193
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ก่อนหน้า	ฉุน-ยฺหวี เจีย (淳于嘉)
ถัดไป	เจ้า เวิน (趙溫)
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด	ค.ศ. 142; นครฮฺว่าอิน มณฑลฉ่านซี
เสียชีวิต	ค.ศ. 225 (83 ปี)
คู่สมรส	พี่สาวหรือน้องสาวของอ้วนสุด (袁術 ยฺเหวียน ชู่)
บุตร	เอียวสิ้ว (楊修 หยาง ซิว)
บุพการี	หยาง ชื่อ (楊賜) (บิดา);
ความสัมพันธ์	หยาง ปิ่ง (楊秉) (ปู่); หยาง เซียว (หลานปู่) (杨嚣);
อาชีพ	บัณฑิต, ขุนนาง
ชื่อรอง	เหวินเซียน (文先)
ชื่อภาษาจีน
จีนตัวเต็ม	楊彪
จีนตัวย่อ	杨彪
พินอิน
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอิน	Yáng Biāo
เหวินเซียน; (ชื่อรอง)
จีน	文先
พินอิน
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอิน	Wénxiān

เอียวปิว^[1] หรือ อิวปิ๋ว^[2] (ค.ศ. 142–225^[3]) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง เปียว (จีน: 楊彪; พินอิน: Yáng Biāo) ชื่อรอง เหวินเซียน (จีน: 文先; พินอิน: Wénxiān) เป็นบัณฑิตและขุนนางชาวจีนในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น) ของจีน เอียวปิวเป็นที่รู้จักในด้านความเที่ยงธรรมและความรู้ด้านตำราโบราณ มีตำแหน่งราชการเป็นเสนาบดีระดับซานกง (三公) และมีบทบาทสำคัญในสมัยสำเร็จราชการของตั๋งโต๊ะ (董卓 ต่ง จั๋ว), ลิฉุย (李傕 หลี่ เจฺว๋) และโจโฉ (曹操 เฉา เชา) เอียวปิวยังมีส่วนร่วมในการรวบรวมตำราประวัติศาสตร์ ตงกวานฮั่นจี้ (東觀漢記) เอียวปิวยังเป็นบิดาของเอียวสิ้ว (楊修 หยาง ซิว)

ภูมิหลังครอบครัว

เอียวปิวเป็นชาวอำเภอฮัวหิม (華陰縣 ฮฺว่าอินเซี่ยน) เมืองฮองหลง (弘农郡 หงหนงจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอฮฺว่าอิน มณฑลฉ่านซี (陝西) ในปัจจุบัน^[4] เอียวปิวเกิดในตระกูลเอียว (楊 หยาง) แห่งฮองหลงซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงจากการที่มีสมาชิกในตระกูลหลายคนได้ดำรงตำแหน่งระดับสูงในราชสำนัก บรรพบุรุษของเอียวปิวคือหยาง สี่ (楊喜) เป็นขุนพลในรัชสมัยพระเจ้าฮั่นโกโจ (漢高祖 ฮั่นเกาจู่)^[5] เหลนของหยาง สี่ชื่อหยาง ฉ่าง (楊敞) ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (宰相 ไจ่เซี่ยง) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นเจาตี้ (漢昭帝) และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเฮาแห่งอันเป๋ง (安平侯 อานผิงโหว)^[6] หยาง ฉ่างสมรสกับบุตรสาวของซื่อหม่า เชียน (司馬遷) มีบุตรชายคือหยาง เปิน (楊賁) หยางเปินมีบุตรชายคือหยาง ถาน (楊譚) หยาง ถานมีบุตรชายคือหยาง เป่า (楊寶) มีเกร็ดประวัติเล่าว่าหยาง เป่าเป็นคนจิตใจดี เคยช่วยเหลือนกกระจอกเหลือง จึงได้รับแหวนขาว 4 วงเป็นการตอบแทนบุญคุณ^[7] หยาง เป่ามีบุตรชายคือหยาง เจิ้น (楊震) หยาง เจิ้นมีบุตรชายคือหยาง ปิ่ง (楊秉) หยาง ปิ่งมีบุตรชายคือหยาง ชื่อ (楊賜) หยางชื่อมีบุตรชายคือเอียวปิว ตั้งแต่หยาง เจิ้นถึงเอียวปิว 4 รุ่นล้วนเคยดำรงตำแหน่งเสนาบดีกลาโหมหรือทายอุ้ย (太尉 ไท่เว่ย์)

การรับราชการในช่วงต้น

การรับราชการภายใต้ตั๋งโต๊ะ

การรับราชการภายใต้โจโฉและการถูกคุมขัง

การรับราชการในช่วงปลาย

การเสียชีวิต

ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

อ้างอิง

↑ ("ฝ่ายเอียวปิวจึงว่า อันเมืองลกเอี๋ยงนี้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊สร้างเมืองสั่งสมราชสมบัติมาเปนช้านานถึงสิบสองพระองค์แล้ว แลท่านจะให้ทิ้งเมืองลกเอี๋ยงเสีย แลจะไปตั้งเมืองเตียงฮันนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองยังมิสงบ อาณาประชาราษฎรจะได้ความเดือดร้อนนัก อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า อุปมาดังเรือน ถ้าจะรื้อลงนั้นง่าย ซึ่งจะปลูกสร้างนั้นยากนัก ถ้าไม่ฟังข้าพเจ้า จะขืนยกไปตั้งอยู่ณเมืองเตียงฮันนั้น เห็นราษฎรทั้งปวงจะแตกตื่นไป กว่าจะเกลี้ยกล่อมซ่องสุมเข้าได้ก็ยากนัก ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านดำริห์ดูจงควร") "สามก๊ก ตอนที่ ๕". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (司徒楊彪曰：「關中殘破零落。今無故捐宗廟，棄皇陵，恐百姓驚動。天下動之至易，安之至難：望丞相鋻察。」) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 6.
↑ ("ครั้นมาทางประมาณสามร้อยเส้น พอพบอ้องอุ้นหนึ่ง อิวปิ๋วหนึ่ง ซุนเขนหนึ่ง เตี๋ยวเปงหนึ่ง เปาสุ้นหนึ่ง อ้วนเสี้ยวหนึ่ง คุมทหารประมาณห้าร้อย ครั้นเห็นพระราชบุตรทั้งสองมา ก็ลงจากม้าร้องไห้เข้าไปรับเสด็จ") "สามก๊ก ตอนที่ ๓". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (離莊而行，不到三里，司徒王允，太尉楊彪，左軍校尉淳于瓊，右軍校尉趙萌，後軍校尉鮑信，中軍校尉袁紹，一行人眾，數百人馬，接著車駕，君臣皆哭。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 3.
↑ de Crespigny (2007), p. 944.
↑ (楊震字伯起，弘農華陰人也。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.
↑ (八世祖喜，高祖時有功，封赤泉侯。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.
↑ (高祖敞，昭帝時為丞相，封安平侯。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.
↑ (寶年九歲時，至華陰山北，見一黃雀為鴟梟所搏，墜於樹下，為螻蟻所困。寶取之以歸，置巾箱中，唯食黃花，百餘日毛羽成，乃飛去。其夜有黃衣童子向寶再拜曰：『我西王母使者，君仁愛救拯，實感成濟。』以白環四枚與寶：『令君子孫潔白，位登三事，當如此環矣。』) อรรถาธิบายจาก ซฺวี่ฉีเสียจี้ (續齊諧記) ใน โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.

บรรณานุกรม

ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). โฮ่วฮั่นชู.
ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.

[1] ("ฝ่ายเอียวปิวจึงว่า อันเมืองลกเอี๋ยงนี้ พระเจ้าฮั่นกองบู๊สร้างเมืองสั่งสมราชสมบัติมาเปนช้านานถึงสิบสองพระองค์แล้ว แลท่านจะให้ทิ้งเมืองลกเอี๋ยงเสีย แลจะไปตั้งเมืองเตียงฮันนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าบ้านเมืองยังมิสงบ อาณาประชาราษฎรจะได้ความเดือดร้อนนัก อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า อุปมาดังเรือน ถ้าจะรื้อลงนั้นง่าย ซึ่งจะปลูกสร้างนั้นยากนัก ถ้าไม่ฟังข้าพเจ้า จะขืนยกไปตั้งอยู่ณเมืองเตียงฮันนั้น เห็นราษฎรทั้งปวงจะแตกตื่นไป กว่าจะเกลี้ยกล่อมซ่องสุมเข้าได้ก็ยากนัก ซึ่งข้าพเจ้าว่าทั้งนี้ขอท่านดำริห์ดูจงควร") "สามก๊ก ตอนที่ ๕". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (司徒楊彪曰：「關中殘破零落。今無故捐宗廟，棄皇陵，恐百姓驚動。天下動之至易，安之至難：望丞相鋻察。」) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 6.

[2] ("ครั้นมาทางประมาณสามร้อยเส้น พอพบอ้องอุ้นหนึ่ง อิวปิ๋วหนึ่ง ซุนเขนหนึ่ง เตี๋ยวเปงหนึ่ง เปาสุ้นหนึ่ง อ้วนเสี้ยวหนึ่ง คุมทหารประมาณห้าร้อย ครั้นเห็นพระราชบุตรทั้งสองมา ก็ลงจากม้าร้องไห้เข้าไปรับเสด็จ") "สามก๊ก ตอนที่ ๓". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (離莊而行，不到三里，司徒王允，太尉楊彪，左軍校尉淳于瓊，右軍校尉趙萌，後軍校尉鮑信，中軍校尉袁紹，一行人眾，數百人馬，接著車駕，君臣皆哭。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 3.

[FOOTNOTEde_Crespigny2007944-3] Crespigny (2007), p. 944.

[4] (楊震字伯起，弘農華陰人也。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.

[5] (八世祖喜，高祖時有功，封赤泉侯。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.

[6] (高祖敞，昭帝時為丞相，封安平侯。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.

[7] (寶年九歲時，至華陰山北，見一黃雀為鴟梟所搏，墜於樹下，為螻蟻所困。寶取之以歸，置巾箱中，唯食黃花，百餘日毛羽成，乃飛去。其夜有黃衣童子向寶再拜曰：『我西王母使者，君仁愛救拯，實感成濟。』以白環四枚與寶：『令君子孫潔白，位登三事，當如此環矣。』) อรรถาธิบายจาก ซฺวี่ฉีเสียจี้ (續齊諧記) ใน โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 54.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]