Capital Accumulation

Geçtiğimiz hafta, kapitalizmin derin bir bunalımdan geçtiğini ve bunalımın sadece iktisadi krizden ibaret olmadığını, siyaseten de yaşandığını belirtmiştim. Bunalımı tarif eden pek çok özellik var ancak siyasi liberalizm ile ekonomik liberalizmin giderek ayrışması bunlar arasında en önemlilerinden biri. Bu koşullarda, mevcut bunalımın aşılması için olası alternatiflerden olan, 1950-1973 arasındakine benzer sosyal devlet uygulamalarının tekrarlanabilir bir model olmaktan çok, kapitalizmin tarihsel gelişimi içinde özgün bir dönem olarak değerlendirilmesinin daha isabetli olacağına işaret etmiştim. Yazı ile ilgili okurlardan gelen yorumlar üzerine bazı hususları biraz daha detaylandırmam gerektiğini fark ettim.

Bu yazıda James O’Connor’ın 1970’li yılların sonlarında çok ses getiren Devletin Mali Krizi kitabından esinlenerek, neoliberalizmin alternatifleri bahsinde, ekonomik model seçiminin yapısal sınırları üzerinde duracağım. O’Connor kapitalist toplumlarda devletin kimi zaman birbiriyle çelişebilen ya da örtüşebilen iki işlevi olduğunu ileri sürer: sermaye birikiminin sürekliliğini sağlamak ve birikimin toplumsal meşruiyetini sağlamak. Aşağıda, O’Connor’ın sözünü ettiği bu iki işlevin, aynı zamanda politika yapıcıların ekonomik model seçiminin de sınırlarını oluşturduğunu ileri süreceğim.

Piracy is far from a new phenomenon (with records of piracy dating back to the 1600s), yet over the course of the past decade, it has become a focus of the international political community. Drawing from Foucault and Gramsci, we suggest that the ‘problem’ of piracy today, in particular off the coast of Somalia, is framed in a discourse to

Piracy is far from a new phenomenon (with records of piracy dating back to the 1600s), yet over the course of the past decade, it has become a focus of the international political community. Drawing from Foucault and Gramsci, we suggest that the ‘problem’ of piracy today, in particular off the coast of Somalia, is framed in a discourse to

Devlet Aygıtı ve Sınıf Mücadelesi 2010 Referandumundan sonra yürütme erki ile yasama ve yargı arasındaki bütünleşmenin arttığı moment, 2017 Referandumu ile birlikte ileri aşamaya geçmektedir. Başkanlık dayatması, fiili durumu yasallaştırmanın yanında, olağanüstü hal olarak yaşanılan sürecin yasalar düzeyinde kalıcılaştırılmasına karşılık gelmektedir. Kamudaki ihraçlardan kurumların kapatılmasına dek, yargı yolunun ve denetimin siyasi iktidarca belirlendiği kararname düzeni, " olağan " laştırılmaktadır. Anayasa değişikliğine ilişkin " Code Erdoğan " şeklindeki durum ise sadece görüntüden ibaret, sembolik mahiyete sahiptir. Anayasa değişikliği ve devleti yeniden yapılandıran kararname furyası, AKP'nin veya Erdoğan'ın şahsi menfaatlerini kapsadığı gibi bunları içererek aşmaktadır. Örnek vermek gerekirse; Yiğit Bulut'un ekonomide Varlık Fonu'na uzanan hızlı yükselişi Erdoğan'ın Bulut'a beslediği duygulardan ziyade, kadro sorununa karşılık gelmektedir. İktisadi rasyonaliteyi zorlayan karar alma süreçlerinde emir-komuta zincirinin devamlılığı açısından önemlidir. Bu örnekleri farklı alanlarda çoğaltmak mümkündür. Model ve profil düzeyinde kategorileştirme güçlüğü çekilen " Türk tipi başkanlık " ta ısrarın sınıfsal arka planında devlet biçimine ilişkin durum bulunmaktadır. Yürütmenin güçlendiği yapı, hem iktidar partisi içerisindeki hem de devlet aygıtları arasındaki sınıf mücadelesini baskılamaktadır; " açık " sınıf mücadelesi, " klikler ve isimler olarak gizlenmektedir ". Nicos Poulantzas'ın vaktiyle işaret ettiği gibi, olağanüstü devlet biçiminde açık sınıf mücadelesinin baskı altına alınması, sınıf mücadelesini devlet aygıtının içerisine doğru yönlendirir. Nazi iktidarında " Fritsch-Blomberg/Schacht/Hitler-Göring-Himmler/Ley/Darre " çelişkilerinde olduğu üzere, rejim içindeki klikler şeklinde siyasal çekişme görünümü öne çıkar. Cumhurbaşkanı Erdoğan'a siyasal alanda hakim pozisyonunu kazandıran, açık sınıf mücadelesinin baskılanması sonucunda bir " kişi " olarak temsilidir. Kapitalist devletlerde egemen sınıflar iktidar bloğunda temsil ilişkisi ile konumlanır. Türkiye toplumsal formasyonu özelinde sorun şudur ki, Erdoğan, birden çok farklı sermaye fraksiyonunun temsiline sahiptir. İktidar bloğu içerisinde sermayenin farklı taleplerini dile getirirken ve/veya fraksiyonlar arası çelişkileri devlet aygıtına ihraç ederken, egemen sınıflar arası bir " işlev " e sahiptir.

... di Maurizio Pugno 0. Introduzione ... Ai primi è dedicata la sezione 3, mentre ai secondi le sezioni 4 e 5. Alcuni modelli raggiungono la conclusione che la relazione fra crescita e disoccupazione è nega-tiva, altri raggiungono la conclusione opposta. ...

En marzo del 2008 se desencadenó en la Argentina uno de los conflictos agrarios más significativos de toda la historia. Grosso modo, los actores enfrentados constituyeron dos bloques, a cuya cabeza se hallaban de un lado las organizaciones rurales y del otro el gobierno nacional. Partiendo de la forma específica que cobra la acumulación de capital en la Argentina, en este trabajo nos proponemos avanzar en las determinaciones económicas portadas en la acción política desarrollada por estos actores sociales, e interrogarnos particularmente por el desenlace del enfrentamiento, saldado a favor del bloque rural. Para ello nos valdremos tanto de datos estadísticos económicos como de información publicada en diarios y revistas. ///////////

One of the most significant agrarian conflicts unleashed in Argentina in May 2008. In brief, the confronting subjects gathered into two groups, leaded by the agrarian organizations, on one hand, and the national administration, on the other. This paper analyzes the economical determinations borne in the political actions performed by these social actors in the context of the specific form that develops capital accumulation in Argentina, and inquires about the outcome of the conflict, resolved in favor of the formers. Both economical statistics and newspaper and magazines will be used as sources.

The choice of technology in the developing countries has been a subject matter of considerable theoretical and empirical investigation. That labour--abundant economy like Pakistan should opt for labour-intensive technology in order to maximise income and ...

This paper hypothesizes that the demise of the 19th century's European class structure re‡ects a deliberate transformation of society orchestrated by the Capitalists. Contrary to conventional wisdom, it argues that the demise of this class structure has been in part an outcome of a ...