Parlamentarism

Wolfgang Wüst, Methodische Impulse? Regensburg als Schnittstelle zwischen Reichs- und Landesgeschichte, in: Tobias Appl, Georg Köglmeier (Hg.), Regensburg, Bayern und das Reich. Festschrift für Peter Schmid zum 65. Geburtstag, Regensburg 2010, S. 247–267.

Wolfgang Wüst, Inhalte, Debatten und Abstimmungen in süddeutschen Kreiskonventen, in: Wolfgang Wüst (Hg.), Mitregieren und Herrschaftsteilung in der Frühen Neuzeit. Beiträge zur Machtfrage im Alten Reich und in Bayern (Franconia 8. Beihefte zum Jahrbuch für fränkische Landesforschung) Erlangen 2016, S. 55–76.

Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes formed after World War I was a model example of difficulties arising in the process of building the multinational and multiethnic states in the Balkans. The State mired in disputes between supporters of unitarization and federalism was a subject of gradual Serbization, which was expressed by imposition of Serbian systemic pattern and domination of Serbs in central authorities. In the mid 1920s political particularisms led to the collapse of parliamentary system and political destabilization, implied by the acts of ethnic and national violence. The decision of king Alexander Karađorđević to suspend the constitutional order and establish a dictatorship was an attempt to inhibit the process of State disintegration and expressed a tendency to marginalize the national representation and to restore the sovereign's dominant role in the political system, which was a characteristic feature of the evolution of the Balkan states.

La ciencia política, una disciplina con más de un siglo de desarrollo en el hemisferio norte, ha atravesado un proceso de notable expansión e institucionalización en América Latina en general y en Argentina en particular, en las últimas décadas. En estas latitudes, la reflexión política se ha tornado más profesionalizada y académica, reclamando para sí un objeto de estudio propio, que es "la política" en todas sus múltiples manifestaciones.  En este curso presentaremos los temas que constituyen dicho objeto de estudio, acompañados de algunas de las preguntas que se formulan los investigadores de esta disciplina, y sus alternativas de respuesta.
El programa está organizado en cuatro partes, subdivididas a la vez en unidades temáticas. La primera parte desglosa los términos "política" y "poder", y analiza el recorrido histórico de la disciplina en la región, conjuntamente con sus desafíos actuales. Las siguientes, presentan tres distintas perspectivas desde las que puede analizarse la política: como estructura, como proceso y como resultado. Somos deudores de Josep Vallés en esta idea, que consideramos ofrece ventajas para la organización de los contenidos.
Junto con los tópicos estables y familiares de la ciencia política, a lo largo del curso se suman otros que han concitado atencion más recientemente, como el populismo, la desafección política, o el rol de los medios de comunicación de masas y sociales, en tanto actoress del sistema social,  con amplia incidencia en el sistema político. También, un tema que ha recibido una menor atención entre los investigadores en nuestro país, pero por ello no menos relevantes, como la cultura política. Pretendemos con ello, dar cobertura a la mayoría de las categorias fundamentales del quehacer contemporáneo de la disciplina, si bien somos concientes de que las restricciones de tiempo que impone un curso de licenciatura nos obligan a dejar fuera algunos tópicos. Tal es el caso de los actores internacionales, los métodos de investigación, y los principales enfoques teóricos de los estudios políticos, los cuales no obstante, son abordados por otras materias de iniciacion dentro de la universidad.
Al diseñar este curso, hemos buscado ser fieles al carácter introductorio que tiene la asignatura, sin por ello eludir el abordaje de algunos temas complejos, ni descuidar en la selección de textos, el rigor académico, la inclusión de especialistas contemporáneos en los diferentes sub campos, así como la presencia de los clásicos. Priorizamos también, siempre que estuvieran disponibles en castellano,  textos de autores latinoamericanos. Asimismo, y como material de apoyo, incluimos un apartado con publicaciones de los investigadores de la EpyG, que permitirán a las y los alumnos interesados, profundizar en los diferentes tópicos y problemas que aborda el programa. Dimos también prioridad a textos escritos con una perspectiva comparada, buscando que la mirada de las y los alumnos  sobre los problemas políticos, pueda traspasar las fronteras geográficas. Finalmente, adherimos a un enfoque de género dentro de la disciplina, incluyendo artículos que abordan distintos tópicos desde esta pespectiva, así como una representación importante de autoras mujeres.

This time next year, we will be facing a new constitutional reality. The amendments establishing a classic parliamentary system will enter into force. Considering that we do not have a bicameral legislative body or a complex territorial arrangement, a robust parliamentary life remains almost as the only hope of creating a somewhat balanced political system.

Nesta quarta-feira, dia 16 de março de 2016, está prevista a votação do Mandado de Segurança nº. 0002955-77.1997.0.01.0000, número originário 22972, pelo Supremo Tribunal Federal, que analisará a constitucionalidade da PEC nº. 20-A/1995, que institui o parlamentarismo no país. A ação constitucional a ser julgada foi impetrada em 18/08/2015 pelo agora ministro Jaques Wagner e, após decisão de indeferimento do pedido liminar pelo então atuante Ministro Néri da Silveira, dormitou em berço esplêndido na oportunidade da passagem dos Ministros Cezar Peluso e Carlos Ayres Britto pela Corte para, então, ser incluída em plenário pelo Ministro Teori Zavascki[1].

Abstract italiano + Deutsch
L’intervento individua gli elementi critici che intaccano i valori della Costituzione. Il relatore individua le seguenti criticità:
I.il mancato rispetto delle prerogative parlamentari quali il sopruso degli strumenti di emergenza di legislazione, i decreti legge e i voti di fiducia, le leggi delega, il lavoro delle commissioni, la funzione ispettiva evasa per mancate risposte,
II. il mancato rispetto della Magistratura, le leggi ad personam,  quali le Rogatorie con la Svizzera e la limitazione delle prove ammissibili, la riduzione dei periodi di prescrizione, la limitazione di punibilità del  reato di falso in bilancio, i gravissimi continui attacchi del Presidente del Consiglio alla Magistratura, il Lodo Meccanico/Schifani , il Lodo Alfano
III. Delegittimazione del voto popolare: tolta al cittadino la possibilità di esprimere il voto di preferenza, il disprezzo della volontà popolare (politica energetica e nucleare), la crisi della politica e la sfiducia dei cittadini, i deboli strumenti di democrazia diretta.
IV. In pericolo la separazione dei poteri: L'equilibrio tra questi tre poteri garantisce lo stato di diritto. Qualora uno di questi poteri prevalga sugli altri sono in pericolo la democrazia e lo stato di diritto. Si aggiunge la situazione quasi monopolista della tv privata.
V. Le preoccupazioni del Capo dello Stato :"E' del tutto legittimo politicamente" modificare la Costituzione per rafforzare i poteri del governo e di chi lo presiede rispetto al Parlamento e al potere giudiziario, ha detto Giorgio Napolitano parlando alla Biennale della Democrazia. Occorre però, ha sottolineato, tenere conto che i poteri dell'esecutivo sono stati già rafforzati indirettamente modificando i regolamenti parlamentari, facendo maggior ricorso ai decreti legge e al voto di fiducia, riducendo il numero di gruppi parlamentari e rafforzando il vincolo governo-maggioranza. ----------------
Deutsch:
Italien hat in seiner Verfassung edle Werte verankert, die Italien unter die modernen Demokratien einreihen. Der Autor zeigt die kritischen Elemente auf, die die Werte der Verfassung negativ beeinflussen. Er identifiziert die folgenden Problemkreise:
I. Die Missachtung des Parlamentes als Volksvertretung  und die Aushöhlung seiner Zuständigkeiten durch Missbrauch der Notstandsgesetze und des unkontrollierten Einsatzes der Vertrauensfrage durch die Regierung, die Delegierung von Aufgaben an die Regierung, die Arbeit der Ausschüsse, die oft übergangen wird, und die Aushöhlung der Kontrolle des Parlamentes durch die mangelnde Beantwortung der Anfragen.---
II. Der mangelnde Respekt vor der Justiz, die vielen Gesetze „ad personam“, die Berlusconi zum eigenen Schutz durchgesetzt hat: z. B. die Immunitätsgesetze (Lodo Maccanico / Lodo Schifani,  Lodo Alfano u.v.a.), die Schwächung des Rechtshilfeabkommens mit der Schweiz und die Begrenzung der zulässigen Beweismittel , die Reduzierung der Verjährungsfristen, die Begrenzung der Strafbarkeit des Delikts der Bilanzfälschung, die sehr ernsten und  andauernden Angriffe des Premierministers gegen die  Justiz.---
III. Die De-Legitimierung der Souveränität des Volkes: Das Wahlsystem von 2005 der Mitterechts-Regierung gibt den Parteien die Möglichkeit, die Kandidaten nach Gutdünken zu reihen, und nimmt dem Bürger die Möglichkeit, seine Vorzugsstimme zum Ausdruck zu bringen oder in überschaubaren Wahlkreisen eine echte Personenwahl durchzuführen. Praktisch wird das Parlament zu 90 Prozent von den Parteien ernannt. Der Autor prangert auch die Missachtung der Ergebnisse der Volksbefragungen (Energiepolitik und Kernenergie), die Infrage gestellte Glaubwürdigkeit der Politik und das daraus resultierende Misstrauen der Bürger an, sowie die schwachen Instrumente der direkten Demokratie.---
IV. Gefahr für die Gewaltenteilung: Die Balance zwischen den drei Staats-Gewalten kommt aus dem Gleichgeweicht, einerseits durch das Übergewicht der Regierung, andererseits durch die Mediensituation in Italien. Wenn eine Gewalt übergewichtig wird, bedeutet das eine Gefahr für die Demokratie und die Rechtsstaatlichkeit. Dazu kommt die fast monopolartige Lage im privaten Rundfunk- und Fernsehsektor. ---
V. Die Bedenken des Staatsoberhauptes: Auch Staatspräsident Napolitano hat erst kürzlich, wenn auch sehr vorsichtig, seine Sorgen zum Ausdruck gebracht. "Es ist zwar völlig legitim“, sagte er  auf der „Biennale della Democrazia“, „die Verfassung zu ändern und die Macht der Regierung  gegenüber dem Parlament und der Justiz zu stärken“.  Dabei müsse man allerdings der Tatsache Rechnung tragen, dass die Befugnisse der Exekutive bereits indirekt durch Änderung der Geschäftsordnung des Parlaments gestärkt wurden, durch die stärkere Nutzung der Vertrauensfrage, die Verringerung der Anzahl der Fraktionen und der Stärkung der Bindung der Regierungsmehrheit.

რამდენიმე წლის წინ თბილისის ერთ-ერთ უბანში საცხობი გაიხსნა, სახელად „ჭამის სამინისტრო”. მალევე იქვე მდებარე კონკურენტმა საცხობმა ახალი აბრა გამოდო წარწერით – „ჭამის პარლამენტი”. განსაკუთრებით მეორე ობიექტის მესაკუთრის სხარტი შემხვედრი ნაბიჯია აღსანიშნავი, მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ხედვა არსებითად მართებულია, მეპატრონეს ერთი დეტალი გამორჩა. თუ მას „ჭამის სამინისტროს” მიმართ  თავისი კონკურენტუნარიანობის ამბიციის გაცხადება სურდა, ამისთვის „პარლამენტზე” უფრო ზუსტი ინსტიტუტი „კომიტეტი” იქნებოდა. კაბინეტი სამინიტროების მეშვეობით ოპერირებს, რომელთა რაოდენობა ორ ათეულამდე ადის, ძალაუფლება კი უფრო და უფრო იზრდება. ამ პირობებში პარლამენტი, როგორც ერთიანი ორგანო, აღმასრულებელი ხელისუფლების ბირთვის გაკონტროლებას შიდა სტრუქტურული დაყოფისა და სპეციალიზაციის გარეშე ვერ შეძლებს. ამიტომ ის საკუთარი ფუნქციებიდან ზოგიერთის დელეგირებას კომიტეტებზე ახდენს, სამინისტროებს მათ გადაუნაწილებს საზედამხედველოდ. წარმომადგენლობით ორგანოში, უპირველეს ყოვლისა, სწორედ კომიტეტია პასუხისმგებელი ცალკეული სამინისტროს კონტროლსა და დაბალანსებაზე, მას ევალება კაბინეტის თითოეული წევრის ყოველდღიური საქმიანობის შემოწმება, სიფხიზლე, რომ რომელიმე მათგანმა არ გადალახოს მისთვის კონსტიტუციით განსაზღვრული კომპეტენციის ფარგლები. კომიტეტი არის სამინისტროს საკანონმდებლო ორეული, მედლის მეორე მხარე, რომელმაც საკონტროლო უფლებამოსილებების გამოყენებით უნდა შეაკავოს აღმასრულებლის მუდმივად მზარდი, ჰეგემონიური ძალაუფლება. სწორედ ეს სპეციფიკა გამოტოვა მეორე საცხობის მესაკუთრემ. კონსტიტუციური ინსტიტუტების მისეული აღქმა სქემატურია, აშკარაა, რომ ბოლომდე ვერ ერკვევა ხელისუფლების დანაწილების დეტალებში და ქვეყნის უზენაესი კანონის მიხვეულ-მოხვეულ ბილიკებზე გზის გაგნება უჭირს. როგორც ჩანს, რთულია ინსტიტუტების ლაბირინთში შენიშნოს მათ შორის არსებული დელიკატური განსხვავებები. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მას სისტემურად სწორად ესმის ხელისუფლების შტოების ფუნქციები და ამავდროულად დოქტრინალური ცოდნის ტარება, რომელიც ზემოაღნიშნული შეცდომისგან დააზღვევდა, არც ევალება. მან, როგორც დაკვირვებულმა მოქალაქემ, მშვენივრად იცის, რომ პარლამენტს ექვემდებარება კაბინეტი, ხოლო სამინისტრო კაბინეტის ნაწილია. მისი აღქმა ეთანადება პოლიტიკური საზოგადოების ერთი წევრის ვალდებულებას, ჰქონდეს წარმოდგენა საკუთარ ქვეყანაში არსებული ძალთა კონსტიტუციური ბალანსის შესახებ. სამაგიეროდ, მხოლოდ ამის ცოდნა საკმარისი არ არის იმ პირისთვის, ვისაც ფორმალური თანამდებობა უკავია სახელისუფლებო სტრუქტურაში, განსაკუთრებით კი – პარლამენტში. ვინც იმისთვის გაამწესეს, რომ ჩაწვდეს კონსტიტუციით შექმნილი პოლიტიკური წესრიგის ყველაზე რთულ მომენტებს. ამათ შორის, დეპუტატებს ყველაზე კარგად უნდა ესმოდეთ საკუთარი როლი და ფუნქცია, რათა შეძლონ ხალხის მიერ მინიჭებული ნდობის გამართლება და მიღებული დავალების შესრულება. წინამდებარე კვლევაში საპარლამენტო კონტროლის სხვადასხვა მექანიზმის ანალიზის შემდეგ, სამწუხაროდ, ყველაზე ხშირად გაცემული რეკომენდაცია ისაა, რომელიც ხალხის რჩეულებს ამ ინსტრუმენტების რეალური ამუშავებისკენ მოუწოდებს.

საქართველოს კონსტიტუციაში წერია, რომ პარლამენტი „განსაზღვრავს ქვეყნის საშინაო და საგარეო პოლიტიკის ძირითად მიმართულებებს”.  თუმცა, კვლევაში აღწერილი პარლამეტის მიერ საკონტროლო უფლებამოსილებების გამოყენების სიღარიბე უჩვენებს, რომ წარმომადგენლობითი ორგანო საკუთარ თავს უფრო კაბინეტის დანამატად და მისი გადაწყვეტილებების გამფორმებლად ხედავს, ვიდრე მთავარ პოლიტიკურ ორგანოდ და მთავრობის მაკონტროლებლად, როგორც ეს უზენაეს კანონშია მითითებული. 

კვლევაში მოყვანილი ფაქტებიდან ადვილია დასკვნის გამოტანა, რომ საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოში მხოლოდ ძალაუფლების ნარჩენებია, მწირია მისი როლი პოლიტიკის ფორმირებაში. მეორე საცხობის მეპატრონის მსგავსად, რომელსაც, როგორც ჩანს, იუმორის გრძნობის გარდა ბევრი არაფერი გააჩნდა, საქართველოს პარლამენტის საქმიანობა ყოველთვის უფრო სანახაობრივია, ვიდრე მინისტრთა კაბინეტისა, მაგრამ რესურსები საკუთარი პოლიტიკური დღის წესრიგის დასაფუძნებლად ამ უკანასკნელს ყოველთვის უფრო მეტი აქვს. ამიტომ მოულოდნელი არავისთვის იქნება საცხობების კონკურენციის ამბის დასასრული: დღეს თბილისის ყველა უბანში შეხვ- დებით „ჭამის სამინისტროს” ფილიალებს, „ჭამის პარლამენტი” კი იმ ადგილიდანაც გაქრა, სადაც თავდაპირველად დაარსდა.

ეს კარგი მეტაფორაა თანამედროვე საპარლამენტო ძალაუფლების კრიზისის აღსაწერად, რომელიც მხოლოდ ქართული დემოკრატიის პრობლემა არ არის. ის განსაკუთრებით მკაფიოდ ჩანს საპარლამენტო და ნახევრად საპრეზიდენტო (იმ მოდელებში, სადაც კაბინეტის ფორმირებაში პრეზიდენტის როლი ფორმალურია) რესპუბლიკების შემთხვევაში. საქმე ის არის, რომ სისტემაში, სადაც აღმასრულებელი ხელისუფლების ბირთვის დაკომპლექტება სრულად საკანონმდებლო ორგანოს პრეროგატივაა, საპარალამენტო კონტროლის მიმართ ენთუზიაზმის ნაკლებობა შეიმჩნევა. ისეთი სისტემისგან განსხვავებით, სადაც პრემიერმინისტრის და ზოგიერთ შემთხვევაში სხვა მინისტრების დასახელება პირდაპირ არჩეული პრეზიდენტის საქმეა და სადაც არსებობს შანსი, რომ სახელმწიფოს მეთაური და უმრავლესობა სხვადასხვა პოლიტიკური გუნდის წარმომადგენლები იყვნენ, საპარლამენტო და ნახევრად საპრეზიდენტო სისტემებში მმართველი უმრავლესობა საკანონმდებლო ორგანო საც აკონტროლებს და კაბინეტსაც. ამდენად, აქ მოხსნილია ის ბუნებრივი წინააღმდეგობა, რომელიც სხვა შემთხვევაში სისტემის საფუძვლებში ლოგიკურად დევს. ეს პირველი ფაქტორია, რაც პარლამენტს ხელს უშლის რეალური კონტროლის განხორციელებაში, მეორე კი პარტიული ვერტიკალია, რომელიც უფრო და უფრო დიდ გავლენას ახდენს პოლიტიკის წარმოებაზე, განსაკუთრებით საქართველოსნაირ ქვეყნებში, სადაც პარტიული დემოკრატია სუსტია და გადაწვეტილებებს ხელმძღვანელთა მცირე ჯგუფი იღებს. საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია, რომ ლიდერები საპარლამენტო ცხოვრებას კაბინეტში გადანაცვლებას ამჯობინებენ. ამ პირების გავლენა პარტიულ სტრუქტურებში ხშირად უფრო დიდია, ვიდ- რე საკანონმდებლო ორგანოში დარჩენილებისა, რის გამოც ამ უკანასკნელის საქმიანობაში ის ხაზი ტარდება, რასაც მთავრობის წევრები და, უპირველესად, პრემიერ-მინისტრი ემხრობა. ამგვარად, ვიღებთ სიტუაციას, რომელიც უნგრელმა კონსტიტუციონალისტმა ანდ- რაშ შაიომ აღწერა და, სადაც იმის მაგივრად, რომ ძაღლი (პარლამენტი) კუდს (მთავრობას) აქიცინებდეს, „კუდი ძაღლს აქიცინებს”.  ამ ვითარებაში ხელისუფლების დანაწილების იდეის ერთადერთი გამოსავალი მყარი საპარლამენტო უმრავლესობის ფორმირებისთვის სხვადასხვა ინსტიტუციური მექანიზმებით ხელის შეშლა და საკონტროლო მექანიზმების მნიშვნელოვანი ნაწილის ოპოზიციისთვის დაქვემდებარებაა, რაც ამ კვლევის მიხედვით, ქართული მოდელის, სადაც თითქმის ყველა ინსტრუმენტს უმრავლესობა განკარგავს და სადაც საარჩევნო სისტემა გამარჯვებულ პარტიას ელექტორალურ მხარდაჭერასთან შედარებით არაპროპორციულად დიდი საპარლამენტო მანდატების მოპოვების შესალებლობას აძლევს, ერთ-ერთი მთავარი გამოწვევაა.

ამ გამოწვევებზე პასუხი განსაზღვრავს მომავალში საკანონმდებლო ორგანოს ად- გილს პოლიტიკის ფორმირებაში, მის ძალაუფლებას, რომელიც ხუთი კომპონენტისგან შედგება, ესენია: საშინაო და საგარეო პოლიტიკის ფორმირება, საკანონმდებლო, კომპლექტაციის (კონკრეტული თანამდებობის პირების თანმდებობაზე გამწესება), საბიუჯეტო და საკონტროლო უფლებამოსილებები. სამწუხაროდ, პარლამენტი უმეტესწილად მხოლოდ საკანონმდებლო ფუნქციის მატარებლად წარმოუდგენიათ, ყველაზე ნაკლებად კი – მაკონტროლებლად.

ამ პრობლემის აღმოსაფხვრელად უპირველესი ამოცანაა პარლამენტის საკონტროლო უფლებამოსილებების გამოყენების ქართული გამოცდილების, ნორმატიული რეალობისა და იმპლემენტაციის პრაქტიკის შესწავლა, მისი გაუმჯობესების გზების განსაზღვრა, რათა ქართული პარლამენტარიზმი გაუმკლავდეს იმ პრობლემებს, რომელთა წინაშეც დღეს დგას. წინამდებარე კვლევა სწორედ ამის მცდელობაა. მართალია, ავტორთა ჯგუფმა საქართველოს პარლამენტის საკონტროლო იურისდიქციაში შემავალი ინსტიტუტების მხოლოდ ერთი ნაწილის შესწავლა განიზრახა, მაგრამ ჩატარებული სამუშაო მთლიანად საპარლამენტო კონტროლის მექანიზმების მუშაობაზეც იძლევა გარკვეულ წარმოდგენას.

On the one hand, activities of the bodies of Internal Affairs, the State Security Service and Intelligence Service aim to prevent threats to the security of democratic state. On the other hand, the abovementioned entities represent a challenge for every democracy. Te coarsest part of state powers is concentrated in the abovementioned bodies, which is demonstrated by a wide spectrum of competences and nature of such competences to infringe with high intensity the spheres protected under human rights law. Specifically, work of police, security and intelligence services is “evaluation of risks”, not to mention the mechanisms of physical influence. Thus it is “natural tendency” that agents of such services acquire excessive information.  This creates challenges with respect to protection of human rights and freedoms.  Additionally, executive branch actively uses such services for defense and support of foreign policy. This increases risk that activities of respective institutions will be subjected to party policy.  Thus, the issue of effective parliamentary oversight is especially important with regard to such institutions.

Te issue of oversight is even more problematic because of its secrecy component. Maintenance of national security is proportional to classification of information. At the same time, reasonable limits of such classification vary from case to case. However, as a rule, information is extremely secret. Taking into consideration the abovementioned, importance of democratic oversight increases. According to the recommendation of the Venice Commission, the main goal of democratic oversight of such institutions shall be elimination of “state in the state” principle.  Te Parliament is a primary institution guaranteeing the abovementioned process. 

Parliamentary Assembly of the Council of Europe stresses the importance of democratic parliamentary oversight and determines four spheres, on which oversight activities shall focus: police, intelligence services, defense and border protection. This research addresses controlling mechanisms of the Ministry of Internal Affairs, State Security Service of Georgia, Georgian Intelligence Service and State Security and Crisis Management Council. the efficiency of such control, to identify flaws and determine possible ways of eradication of such issues with respect to constitutional principle of balance of powers. This research reviews the level of parliamentary oversight with respect to both, vertical and horizontal spheres.

Los regímenes democráticos se caracterizan por contener procesos ciudadanos sumamente complejos, los cuales sirven de instrumentos sociales para poder llevar a cabo una de las tareas sustantivas del Estado: renovar periódicamente a los detentadores de los poderes públicos. Esa renovación se debe realizar necesariamente con miembros de la propia sociedad debido al cumplimiento paradigmático de los propios principios de la democracia que establecen que el poder es del pueblo. De hecho, la sociedad se rige por esos estándares mínimos que se prevén para esa renovación estatal y se toma como base para lo anterior precisamente la representación.