New Constitutionalism

Throughout the last two decades institutions of global governance have undergone a paradigmatic shift in their engagements with multinational corporations. The United Nations, in particular, has increasingly embraced big business as ‘partner’ in humanitarian response and development through formalized ‘global public-private partnerships’ (GP3s). Naturally, a debate has emerged on the efficacies of these GP3s and their implications for global governance. This paper contributes to this debate by proposing and employing a new research agenda that inquires into the impacts that GP3s have on international institutions themselves using a case study of a particular UN agency, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). It will argue that UNHCR GP3s are a highly asymmetrical set of power relations that are having constitutive effects on the agency. The UNHCR is undergoing significant operational and ideological changes in the GP3 process in a manner that is synonymous with Stephen Gill’s (1998) concept of ‘new constitutionalism’; a reconstitution that opens up and further embeds the agency within the forces of the capitalist global political economy.

“ประชาธิปไตย” เปรียบเสมือนอาหารประจำชาติซึ่ง สอดคล้องกับความต้องการสภาพสังคมและวิธีของชนชาตินั้นๆ อันเป็นที่พึงพอใจของประชาชนใน ชาตินั้นๆ และตอบสนองต่อผลประโยชน์โดยรวมที่สอดคล้องกับสภาพการณ์ในขณะนั้น (ศาสตราจารย์ ดร.บรรเจิด สิงคะเนติ) ดังนั้น หากจะออกแบบภาชนะใส่อาหาร (รัฐธรรมนูญ) ให้กับประเทศไทย ที่มีวัตถุดิบในการทำอาหาร (ปัจจัยและสภาพปัญหาต่างๆตามสภาพสังคมวิทยาการเมืองไทย) แตกต่างจากประเทศอื่นๆนั้น เราจึงจำเป็นต้องสร้างภาชนะใส่อาหารที่เหมาะสมกับอาหาร
ประจำชาติไทย จะไปนำภาชนะของประเทศอื่นๆมาใส่นั้นอาจไม่เหมาะหรือทำให้อาหารนั้นไม่น่าทาน จนเกิดปัญหาที่ “ไม่อิ่ม”แก่ผู้ที่ทานอาหาร (ประชาชน) ตามมา และผู้ปรุงอาหาร (ผู้ร่างรัฐธรรมนูญ) อาจถูกตำหนิ (วิจารณ์) ได้ ดังนี้ จากที่ผู้วิเคราะห์ได้วิเคราะห์สภาพปัญหาโครงสร้างสถาบันการเมืองไทยตามสภาพสังคมวิทยาการเมือง จึงพบปัญหาอันเกี่ยวกับกลไกและโครงสร้างของรัฐธรรมนูญที่ไม่สอดคล้องกันที่สำคัญเจ็ดประการ ได้แก่ปัญหาเกี่ยวกับ องค์กรอิสระ การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจการยุบสภา คณะกรรมการตุลาการ (ก.ต.) ที่มี
ประธานศาลฎีกาเป็นประธานคณะกรรมการตุลาการโดยตำแหน่ง ดังนั้นสิทธิในการให้คุณให้โทษแก่ผู้พิพากษา จึงขึ้นอยู่กับคณะกรรมการตุลาการฝ่ายบริหารอันไม่ถูกต้องตามหลักการของประชาธิปไตยที่ต้องมีการแบ่งแยกอำนาจบริหารกับอำนาจตุลาการแยกออกจากกันโดยเด็ดขาด หลักการกระจายอำนาจที่ไม่ได้ส่งเสริมท้องถิ่นให้ปกครองตนเองได้ตามที่กฎหมายบัญญัติอย่างแท้จริง เรื่องการเลือกตั้งที่ประชาชนที่ยังไม่ตื่นรู้ถึงความสำคัญของการไปใช้สิทธิ และปัญหาอันเนื่องมาจากประวัติศาสตร์ทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของไทยพฤติกรรม
ของนักการเมืองที่ซื้อเสียงและใช้เงินในการหาเสียงเกินกว่าที่กฎหมายเลือกตั้งกำหนด และปัญหาที่เกี่ยวกับตัวผู้แทนประชาชนและปัญหาในส่วนของพรรคการเมืองไทยที่แตกเป็นพรรคเล็กๆน้อยๆหลายพรรคซึ่งทำให้การ
บริหารประเทศไม่มีเอกภาพ ประเทศจึงพัฒนาไปได้ช้า ปัญหาในเรื่องการแก้ไขยากของรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ดีการแก้ไขรัฐธรรมนูญนั้นก็ยังแสวงหากติกาใหม่ๆ แปลกๆ มาบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นการลองผิดลองถูก จนทำให้ประเทศไทยต้องสะดุดหยุดอยู่ตรงคำว่า"ประเทศที่กำลังพัฒนา"อยู่เช่นนี้แต่ทั้งนี้เราคงไม่แก้ปัญหาโดยการลอกรัฐธรรมนูญจากประเทศแม่แบบรัฐธรรมนูญมาทั้งหมด อย่างเช่น อเมริกา เพราะอาจทำให้นักปรัชญาอย่าง Savigny คัดค้านได้และคงไม่ไปค้นหาจิตวิญญาณประชาชาติ(Volksgeist) ของประเทศไทย มิเช่นนั้น กว่าประเทศจะพัฒนาก็คงช้าไปเป็นทศวรรษเช่นเดียวกับ ประเทศเยอรมนีและเนื่องจากประเทศไทยรัฐธรรมนูญ
กำหนดกลไกไว้แบบขาดตกบกพร่องอยู่ ระบบต่างๆ จึงทำงานอย่างบกพร่อง และก่อให้เกิดปัญหาตามมามากมาย
จนต้องมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญอยู่เรื่อยไป ดังนั้น ผู้วิเคราะห์เห็นว่าควรออกแบบรัฐธรรมนูญตามสภาพปัญหาที่แท้จริง ตามบริบท และตามสภาพทางสังคมวิทยาการเมืองของประเทศไทย ทั้งนี้โดยใช้หลักการและวิธีการของ
Constitutionalism สังคมวิทยาการเมืองในฐานะเป็นพื้นฐานของ Constitutionalism และหลักกฎหมายมหาชนในฐานะที่เป็นวิธีการของ Constitutionalism ประกอบกันในการวิเคราะห์บทความนี้

With this essay we want to investigate the possibility of a return to the origins of the "new” constitutionalism, with its all too often failed promises, in the light of the  social and institutional transformation processes inspired by the principles and practices of individual autonomy and political self-government, of justice and social equity: between liberty and solidarity. To this end we propose a short-circuit between the often heretical and defeated origins of modern constitutionalism, and the possible paths of a future constitutionalism. The research project of this "new" constitutionalism is divided into three parts: beyond the constitutions of the nation-State and traditional “methodological nationalism”, surpassing the centrality of wage labor, rethinking the traditional cleavage between possessive individualism and statism, in order to affirm new institutions capable of coping with a radically changing global epoch.

New Constitutionalism, Solidarity, New Institutions, Self-government, Federalism

L'intento di questi appunti è quello di indagare un possibile ritorno alle origini del “nuovo” costituzionalismo, alla luce delle sue promesse non sempre mantenute, nel segno di processi di trasformazione sociale e istituzionale ancorati ai princìpi e alle pratiche della autonomia individuale e dell'autogoverno politico, di giustizia ed equità sociale: fra libertà e solidarietà. Si propone un cortocircuito temporale dalle origini del costituzionalismo moderno, spesso eretiche e sconfitte, ai possibili sentieri del costituzionalismo del futuro. La visione di questo “nuovo” costituzionalismo è articolata in tre momenti: oltre le Costituzioni dello Stato-nazione e la tradizionale mentalità nazionalistica, superando la centralità del lavoro salariato e ripensando il tradizionale clivage proprietario tra individualismo possessivo e pubblico statuale, per l'affermazione di istituzioni che si confrontino con un'età globale in radicale trasformazione.

In 2008 Ecuador reformed its constitution after a prolonged period of economic, social and political crisis. The momentary rupturing of power structures that had limited political participation to small clusters of elites opened political spaces for historically marginalized social groups to engage in the political process of constitutional drafting. As a result of this unprecedented political shift in participation and inclusiveness in the countries power structures, alternative notions of cultural, social and economic rights surfaced. This progressive constitutionalism is thus a novel attempt at overcoming legal formalism in favour of a Living Law. A law that embraces the contextual settings where it will be applied by scrutinizing the historic power structures that have guided it. Good Living as a legal principle underlines the enactment of a Living Law.

The 1990’s saw the rise and consolidation of Ecuador’s indigenous movement. As a result of converging economic, social and political crises during this period, the traditional centres of power were forced to recede, clearing the way for indigenous peoples to demand cultural, social, political and economic transformation in Ecuadorian society.

This process coincided with a transformative era that some have called the ‘progressive constitutionalism of the global south’. A transformation led by the convergence of domestic, regional and international human rights law.

The concurrent timing of these events led to the consolidation of a particular form of ethnopolitics, which combined historical demands for social and political equality with newer concepts such as plurinationalism, multiculturalism and protecting the integrity of the environment. Conceptual advancements that were later enshrined in Ecuador’s 2008 Constitution in the form of Good Living and subsequently reinstated in the Sarayaku v Ecuador judgment of the Inter-American Court of Human Rights.

This chapter draws attention to the political economy of global constitutionalism. The relationship between the market and the state, the global distribution of wealth, and the institutionalised prioritisation of market-related interests over other interests are raised as issues which concern global constitutionalism. The assumed division between the public and the private in constitutionalism is discussed as a means to silence important questions of political economy, particularly regarding its neoliberal and neocolonial features. To test this thesis, it is considered whether trade and investments deals such as the Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) are symptomatic of a neoliberal and neocolonial global constitution.

Described by The Economist as the “shining light of Europe” in 1997, Ireland experienced an economic boom that saw it transform from being one of the EU’s poorest member states in 1973 to one of its wealthiest. Nearly twenty years after that shining description, the ailing Irish economy had to be rescued by the Troika. Today, Ireland is the “poster child” for austerity. Unlike other troubled peripheral economies, Irish policy makers were more receptive to the Troika’s austere policy prescriptions.  In 2014, the Republic was the first peripheral economy to exit the joint IMF-EU bailout mechanism.  But in doing so Irish policy makers were effectively forced into adhering to the EU’s Ordo-liberal orthodoxies through the conditions linked to financial aid. This paper will examine this issue through a theoretical lens of New Constitutionalism, and argue that the case of Ireland challenges both existing understandings of Irish attitudes towards conditionality and wider understandings of austerity.  Furthermore, this paper will argue that in light of the Eurozone crisis, the case study of Ireland suggests that there has been a greater shift towards New Constitutionalism within the Eurozone; that is, states are effectively bound through the conditionalities of their respective bailouts to adhere to the EU’s Ordo-liberal orthodoxies.  This has been demonstrated through the abandonment of Social Partnership within Ireland, a key aspect of its national model of capitalism which contradicted the Ordo-liberal orthodoxy of the Economic and Monetary Union (EMU).  In conclusion, Irish attitudes towards austerity were conditioned and influenced by these restraints as the post-crisis model of economic governance within the EMU left little room for renegotiation, contestation and reform for peripheral member states.

This work depicts the adversity of a risk society under the watchful eye of Ulrich Beck, Anthony Giddens and Zygmunt Bauman, as well as the transformations occasioned in public administration because of the outbreak of the wave of uncertainties, threats and ambivalence that hit scenario public-private relations in post modernity. In addition to point out the inconsistencies of the administrative action in a fluid atmosphere, the aim of this article is to identify the reasons that paved the way to reformulations in management strategies in order to make the State more efficient and able to minimize the damage that affect the public interest. Furthermore, is examined the extension of the principle of legality in an evolved and contemporary perspective regarding the state actions. To achieve this purpose was employed the dialectical methodology descriptive, starting from a dialogue between authors of the field of Sociology and Science of Law. As a final result of the investigation is evidenced a new conception of administrative legality, anchored in the strict limits of the law, but also on the values, in the weighting of the commandments of optimization, in social tariffs, on culture, on adequate accommodation of the risks, in the public interest, and, with greater emphasis on the dignity of the human person.

The central feature of American judicial federalism is the Supreme Court’s appellate jurisdiction over state courts. Conventionally, we tend to view controversy over judicial federalism through the lens of the Jeffersonian and Jacksonian eras, in which this appellate oversight functioned to consolidate the power of national institutions against the periphery and defenders of states’ rights promoted the independence of state courts from federal oversight. But the deliberative process that attended the formation of the federal judiciary exhibited a more complex dynamic that presented the framers of the Constitution and of the first judiciary act with a range of possible institutional arrangements. Given the available alternatives, the Supreme Court’s appellate oversight was not so much an aggression on states’ rights as a concession to those wary of consolidation. Rather than being contested, it in fact formed a ground of consensus as a modest means of ensuring federal supremacy.