Political History

Since the 11th century, there existed contacts between the territory of Ostarrichi and Constantinople, the capital of the Byzantine Empire at the Bosporus. These relations were intensified during the period of the Crusades, especially because of the participation of members of the house of Babenberg in these endeavours in the Eastern Mediterranean. Two Babenberg dukes, Henry II Jasomirgott (in 1148) and Leopold VI (in 1203), even married princesses from the imperial houses of Byzantium and became important intermediators between West and East. These events also left their marks in the Greek and Armenian historiography of the time, where we encounter the first references to “Austria”. Besides warfare and diplomacy, also elements of artistic style and stories found their way from the “Orient” to the Danube; yet, one still has to notice the persistent tradition of legends (such as the origin of the popular song “Eia poppeia” in Byzantium) even in scholarly literature. These well-known stories do not have any basis in our sources, which on the contrary allow us to draft a more realistic and at the same time not less fascinating pictures of the relations between Ostarrichi and the Bosporus.

Positivi riferimenti espliciti e allusioni velate a Temistocle nei «Cavalieri» si spiegano nel quadro del contemporaneo dibattito revisionista sul suo operato, con cui probabilmente si interseca il tentativo strumentale da parte di Cleone, satiricamente contrastato da Aristofane, di appropriarsi dell'immagine dello statista come di quella di un autorevole antesignano.

""Ο M.S. Anderson, καθηγητής της Διεθνούς Ιστορίας στο London School of Economics (1972-85), ήταν τόσο από πλευράς επιτυχίας όσο και επιρροής ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς ιστορικών εγχειριδίων.
Στο κλασικό αυτό ιστορικό εγχειρίδιο αναλύονται όλες οι αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις της ιστορίας της Ευρώπης κατά τον 18ο αι., από το Διαφωτισμό και την πολιτιστική ζωή ως τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, το στρατό και την διπλωματία.
Πρόκειται για μια περίοδο κρίσιμων αλλαγών σε όλους τους τομείς. Στις διεθνείς σχέσεις ξεκινά με την αύξηση στο ανώτατο σημείο της επιρροής του Λουδοβίκου ΙΔ, που ακόμα και μετά τον θάνατό του το 1715, λίγα ήταν τα διεθνή ζητήματα τα οποία η Γαλλία δεν επηρέαζε. Η άνοδος της Ρωσίας σε επίπεδο μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης έμεινε, αντιθέτως, σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη στα πρώτα της στάδια.
Όσον αφορά την εσωτερική πολιτική, ήταν μια περίοδος δεσποτισμού. Η μοναρχία παρέμενε ένας θεσμός θείας χειροτονίας. Παράλληλα όμως, κάνουν την εμφάνισή τους ιδέες και φιλόσοφοι, όπως ο Λοκ, που θέτουν τα πρώτα ερωτήματα περί πολιτικού δικαιώματος και υποχρέωσης. Ήταν επίσης η εποχή του Νεύτωνα και του ορθολογικού τρόπου σκέψης, ενώ η ανακάλυψη από το αναγνωστικό κοινό της φιλοσοφικής σκέψης της Ινδίας και της Κίνας αναμφισβήτητα κλόνισε τις χριστιανοκεντρικές θέσεις που είχε κληροδοτήσει το παρελθόν.
Στο χώρο τη οικονομίας εντοπίζονται οι απαρχές σημαντικών αλλαγών, με την οικονομική σπουδαιότητα της Αγγλίας να αυξάνεται και με τις οικονομίες δυτικοευρωπαϊκών κρατών να επηρεάζονται για πρώτη φορά από το εμπόριο με τον εκτός Ευρώπης κόσμο.
To Europe in the Eighteenth Century, 1713-1783, έγινε ένα αναγνωρισμένο κλασικό έργο που μεταφράστηκε στα γαλλικά, ισπανικά και ιταλικά, με νέες εκδόσεις που η καθεμιά περιλάμβανε ουσιαστικές τροποποιήσεις και προσθήκες.""

Το ζήτημα που εξετάζεται στο άρθρο αυτό έχει δύο όψεις: η πρώτη παρουσιάζει την πόλη της Θεσσαλονίκης ως πεδίο πολιτικής δράσης αλλά και ως πεδίο ανταγωνισμού των δύο μεγάλων παρατάξεων της δεκαετίας του 1920. Η δεύτερη επικεντρώνεται στην τοπική ιστορία της πόλης μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και κυρίως στα δυόμισυ περίπου έτη της θητείας του τρίτου αιρετού δημάρχου Θεσσαλονίκης, του Χαρίσιου Βαμβακά. Οι δύο όψεις της συζήτησης στο άρθρο αυτό συνθέτουν μια ευρύτερη εικόνα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας του μεσοπολέμου που επιτρέπει τη διερεύνηση και εν μέρει την απάντηση μερικών από τα βασικότερα ερωτήματα που προκύπτουν κατά την μελέτη των γνωστών και δίχως αμφιβολία σημαντικών ―με επιστημονικά κριτήρια― προσεγγίσεων της ιστορίας της περιόδου: 1) ερωτήματα που αφορούν στην ειδική σημασία και το ρόλο της περιφέρειας κατά τη χάραξη μιας αθηνοκεντρικής κατεξοχήν πολιτικής την περίοδο του μεσοπολέμου, 2) ερωτήματα που αφορούν γενικότερα στις περίπλοκες σχέσεις ελέγχου και επιρροής που ασκεί η πρωτεύουσα στην ευρύτερη ελληνική επαρχία και συγκεκριμένα στην προκειμένη περίπτωση στη μεγαλύτερη πόλη των νεοπροσαρτηθέντων χωρών, και 3) ερωτήματα, τέλος, που συνδέονται με τους μακροπρόθεσμους στόχους του εντυπωσιακού για τα δεδομένα της εποχής προγράμματος αστικού εκσυγχρονισμού που υιοθέτησε και εφάρμοσε με συνέπεια κατά το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής σταδιοδρομίας του ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

By the age of 25, Fryderyk Jagiellon (d.1503) was one of the most powerful churchmen yet seen in Central Europe - cardinal, Primate of Poland, bishop of Cracow, brother to the kings of Poland and Hungary, and regent of Poland. Long dismissed as a syphilitic scoundrel and epitome of late medieval clerical corruption, this book argues that Fryderyk's career, with its deliberate blurring of the boundaries between Crown and church, represents an important episode in late-medieval state-building. It sets Fryderyk in his European context, arguing that he was not an isolated anomaly, but part of a wave of 'royal bishops' changing the complexion of the Latin church c.1500, on the eve of the Reformation.

"Dalla lotta politica in difesa dell'italianità a una proposta di normalizzazione e di allargamento della base democratica alle sinistre ed alla minoranza slovena. Questi, in sintesi, i compiti che si assunse la Democrazia cristiana nel corso dei primi vent'anni della sua azione di governo a Trieste, dal 1945 al 1965: si trattò di un'evoluzione culturale netta, ma che non avvenne d'improvviso, maturando invece progressivamente, e non senza contraddizioni. Tale dibattito trovò ampio spazio sul settimanale diocesano “Vita Nuova”, cui il presente lavoro ricorre per la prima volta quale fonte primaria per ricostruire le tappe del travagliato percorso politico e generazionale interno non solo al partito, ma al più complesso mondo cattolico triestino. Prendono forma attraverso le pagine del giornale, i profili dei protagonisti e dei comprimari di quell'epoca, gli scontri, le opposizioni interne, il ruolo dell'ordinariato diocesano, il complesso sistema del collateralismo.



Dall'introduzione dell'autore:

[…] Fin dall’inizio della sua esperienza, nel 1920, per ragioni peculiari legate alla natura del territorio di diffusione, «Vita Nuova» si propose ai lettori non come la voce ufficiale della Curia, come semplice bollettino diocesano, ma come una particolare espressione della Chiesa triestina e istriana. «È il foglio di una parte della popolazione cattolica» ha scritto al riguardo Liliana Ferrari: «Non è (e non aspira ad essere) il giornale “della” diocesi, ufficialmente plurilingue e con una curia che continua a essere capeggiata da vescovi non italiani. Possiamo definirlo un giornale di partito o di movimento». La situazione naturalmente mutò assai nei decenni successivi, soprattutto in virtù dell’evoluzione del contesto politico, ma si può con buona sicurezza affermare che «Vita Nuova» godette sempre di una certa autonomia. Solo per fare un esempio, anche un vescovo tradizionalmente definito –  a torto o a ragione – accentratore e autoritario come mons. Antonio Santin, permise a don Edoardo Marzari, direttore nel 1938-39, di criticare apertamente alcune iniziative del regime fascista o consentì – come andremo a raccontare – negli anni Cinquanta a due giovani dossettiani di condurre il giornale su posizioni di inedita apertura a sinistra.
"