Postmodernism

""Na bogaty dorobek naukowy ojca psychoanalizy składają się również pisma podejmujące tematy społeczne, a wśród nich, szczególną uwagę poświęcające problemom kultury. Kultura zostaje w nich ukazana w dynamicznej perspektywie ciągłej walki o przetrwanie, które zapewnić jej może tylko niezahamowany rozwój. Na drodze rozwoju stają jednak dwie fundamentalne przeszkody zarysowujące zarazem granice jej kruchego panowania. Recepta Freuda na kryzys kultury wydaje się prosta: przesuwanie coraz dalej jej zewnętrznej granicy – z naturą oraz przełamanie jej wewnętrznej granicy, którą stanowi religia.

Czas, który minął od śmierci Freuda pozwala ocenić żywione nadzieje i wypunktować jego złudzenia. Natomiast niezależnie od figli, jakie rzeczywistość spłatała jego myśleniu życzeniowemu, ujęcie bogatych w treść przemyśleń Freuda na temat kryzysów kultury w formę modelu kultury permanentnie ścierającej się z własnymi granicami i konstytuującej w próbach ich transgresji, daje teoretyczne podstawy do krytycznej oceny kultury postmodernistycznej. Jaką rolę w jej formowaniu stanowi czynnik naturalny, czy światopogląd religijny nadal stanowi realne zagrożenie dla rozwoju kultury?""

The paper will deal with the narrative structure of Sandipan Chattopadhyay’s novel Dhangsher Modhye Diye Jatra in terms of a postmodern theory of narratives in all its self-reflexive and auto-deconstructive dynamics. Set in an asylum of Dubrajpur, the novel offers a curiously inside-out narration of the manic depressive Achintya Ghoshal who claims himself to be an-other person. Featuring a complete spatio-temporal dislocation and an unreliable and random memory, the de-structured narrative wanders through the amnesiac and aphasic aporias of the psychotic narrator. What shapes itself in this narrative parambulation is a postmodernist pastiche of the popular genre of whodunit where we are looking at a series of battered stories through failed memory and cinematic jump-cuts. The sub-liminal consciousness of psychosis emerges as the metaphorical murderer and the novel becomes what can be called a “narrative whodunit”. With a pervasive critique of realistic representation [involving different art forms especially the painting as Achintya is a masterful painter], the stop-gap narrative combines a psychic polyphony of voices and a metafictional commentary on the genre of the novel and the author function.  An intertextual link between Vincent Van Gogh’s letters to his brother Theo from Saint Rémy asylum and Achintya’s brother’s letters to him further complicates and obfuscates the conventional realistic narrative. One of Van Gogh’s letters to his brother is cut up into Sandipan’s text. Using Jameson’s Lacanian leads on psychotic language-disturbance and a schizophrenic splitting of the time-space coordinate as integral to the postmodern condition, the paper will read the anti-narrative of  Dhangsher Modhye Diye Jatra, in the process, throwing some light upon the cultural appropriation of Western postmodernism into the Indian vernacular literary tradition of Bengal.

"La identidad es uno de los temas centrales de la crítica postmodernista contemporánea. Muchos autores, tanto teóricos como creativos, se han centrado en el tema para aportar sus ideas a un concepto tan abstracto. Enrique Vila-Matas en su Doctor Pasavento explora las complejidades de la identidad individual. El propósito de este ensayo es reflexionar sobre el concepto contemporáneo de identidad que se puede ver representado en esta novela. En este ensayo se ofrece un esbozo de la «teoría del arcón de identidades» para una posible lectura del texto de Vila-Matas, considerando aspectos tan significativos como la importancia del nombre, la identidad como «viaje», o la dificultad para separar las ontologías de las diegesis de la realidad y de la ficción literaria.
--------------------------------------------------------------------------
Identity is one of the key topics in contemporary postmodernist criticism. Many authors, either theorists or creators, have focused on this subject to add their own ideas in such an abstract concept. Enrique Vila Matas’ Doctor Pasavento explores the complexities of the individual’s identity. This essay aims at reflecting on the contemporary concept of identity that this novel may be said to portray. In these pages, an overview of the «theory of identities' chest» is offered for a possible reading of Vila-Matas’s text, considering such different but meaningful topics as the importance of one’s name, identity as a «journey», or the difficulty for separating the diegetic ontologies of reality and literary fiction."

The AMANDA neutrino telescope has been in operation at the South Pole since 1996. The present final array configuration, operational since 2000, consists of 677 photomultiplier tubes arranged in 19 strings, buried at depths between 1500 and 2000 m in the ice. The most recent results on a multi-year search for point sources of neutrinos will be shown. The study of events triggered in coincidence with the surface array SPASE and AMANDA provided a result on cosmic ray composition. Expected improvements from IceCube/IceTop will also be discussed.

The military body holds a fascination for the fashion media. In this chapter I explore two main currents in the relationship between fashion and military dress. The first concerns what the media ironically terms ‘military chic’; how fashion discourses continually draw upon military themes to exploit the spectacle of war. The second involves a different kind of dressing up when soldiers are paraded in the popular media wearing the latest army gear. A key idiom through which care for the soldier’s body is expressed, this ‘fashioning the body’ theme is an ideal strategy to mobilise public opinion to support military interventions. Through these two main currents, the chapter as a whole argues that the constant dialogue between fashion and uniform reflects a desire to embody war on the home front.

This paper analyzes the hybridity as a postcolonial strategy in Louise Erdrich’s novel Love Medicine. Pluralizing the real in a typically postmodern way, Love Medicine demonstrates hybridity on both the poetological and hermeneutical planes. Subsuming postmodern narrative conventions into a native epistemology, Erdrich navigates between the two symbolic systems, dynamizing conceptual dialogue and the postcolonial effect of appropriation, abrogation, and rearticulation of Western symbols. Through the procedures of discontinuity, permutation, contradiction, repetition, and excess, she invites multiperspectivity, fragmentation, and narrative disintegration to emphasize the unity of characters, motifs, and themes, as well as the episodic and cyclical nature of oral storytelling. In the process, Erdrich’s text pursues conceptual translation and mediation, dissolves its own horizon of reception, and reeducates its audience, positioning the Western reader as a recipient of oral storytelling. In this way Erdrich utilizes the postmodern procedure and the concept of an active reader to stimulate the ontological switch. Using the technique of the short-circuit and the postmodern assumption of the constructed nature of identity, akin to the trickster discourse, she challenges the imperial figuration of Indianness, deconstructing the trope of the “Vanishing Indian.” Thereby, she manifests the decolonizing potential of postmodern discourse.

RINGRAZIAMENTI: per la realizzazione di questo lavoro ringrazio sentitamente la Prof.ssa Sabrina Giannicchi per avermi consigliato il testo di Renato Minore su Arthur Rimbaud e aver visionato la parte rimbaldiana; il Prof., nonché caro collega blogger, Stefano Petruccioli (http://popfilosofico.blogspot.it/, http://unsavedbythebell.iobloggo.com/), per i suggerimenti nietzscheani sulla parte filosofica e infine soprattutto il Prof. Armando Golzio (http://www.golzio.it/chi.php) per aver dedicato il suo tempo a correggere con minuzia filologica tutto il mio lavoro.

""The social discourse revolves around signifiers. If the « great narratives » (Lyotard, 1979) of the emancipation structured the modern society, their disappearance characterizes our new modernity and make way for the proliferation of little narratives, co-extensive to the discourse of clans and cults. Those « fixions » (Ronell, 2009) – made up of signifiers structured according to an addictive and adhesive modality -, trap the subject into a discursive web which is not under the symbolic castration.

Le discours social s’organise autour de signifiants. Si les « grands récits » (Lyotard, 1979) de l’émancipation structuraient le socius moderne, leur disparition caractérise notre nouvelle modernité et fait place au foisonnement de petits récits, coextensifs aux discours du communautarisme et du sectarisme. Ces « fixions » (Ronell, 2009), faites de signifiants structurées suivant une modalité addictive et adhésive, prennent le sujet au piège d’un discours non soumis à la castration.""

"Genel olarak, postmodernizm ve postmodernizmin diğer sosyal bilimler disiplinleriyle ilişkisi üzerine yürütülen tartışmalarda metnin yazar ve okurunu bekleyen öncelikli sorunlardan birisi postmodernizmin kabul edilebilir, tutarlı bir tanımının yapılması olarak ortaya çıkmaktadır. Tanım gereksinimi, geleneksel olarak kategorizasyonlarla, genellemelerle ve kuramlarla düşünmeye ve bilimsel faaliyette bulunmaya alışkın zihnimizin olağan bir beklentisi olarak görülebilir. Ancak, konuyla ilgili hemen hemen herkesin üzerinde uzlaşmaya vardığı ilk nokta, belirsiz doğası gereği postmodernizmin sabit bir tanımını yapmanın çok zor olduğudur. Güzel sanatlardan mimariye, sinemadan edebiyat eleştirisine, sosyolojiden iletişime, modadan teknolojiye uzanan çok geniş bir yelpazede postmodernizmin tartışılıyor olması, kendilerini ‘postmodernist’ olarak tanımlayanlar arasında dahi postmodernizmin ne olduğuna dair kesin bir görüş birliği oluşmamasına katkıda bulunmaktadır.
Her ne kadar postmodernizmin karmaşık bir kavram yahut düşünceler kümesi olmasının, bir başka söyleyişle, sürekli birbiriyle çarpışan kavramları, uyumsuz önermeleri, hatta zaman zaman tatsız tartışmaları içermesinin—ve elbette bu durumun yarattığı tanımlama güçlüğünün—çok daha esaslı ve öze değin imaları bulunsa da, bu yazının özel amacı gereği ilk olarak şu soruya odaklanmamız gerekmektedir: Tanımlama güçlüğüne rağmen postmodernizm denilince ne anlaşılmalı? Aslında, postmodernizm hakkında düşünmeye başlamanın ve onunla ilgili genel bir anlayışa varmanın ilk bakışta farklıymış gibi duran fakat aslında birbirinden çok da kopuk olmayan, içice geçmiş birkaç yolundan söz edebilmek olası gözükmektedir. Bunlardan ilki postmodernizmi modern ‘dönem’den ayrıştırarak düşünmektir. Postmodernizmi modern dönemden hareketle tanımlamaya çalışmanın önemli düşünsel kolaylıklar sağlayabileceği açık, fakat ‘dönemselleştirici yaklaşım’ olarak adlandırabileceğimiz bu tür bir çaba bile tanım güçlüğü sorununun üstesinden tam olarak gelmeye yeterli olmuyor. Aksine, modern olanı tanımlarken yapılacak tercihler arasındaki faklılıklar, postmodernizmle ilgili tanım aralığını da olabildiğince genişletmektedir. Daha da önemlisi, postmodernizmi ‘sonra’ anlamını taşıyan ‘post’ önekinden hareketle ‘modernden sonra gelen’ şeklinde dönemsel olarak tanımlamak yeterli olmuyor, çünkü, hem—Woller’in de (1997) isabetle belirttiği gibi—modern kavramı yalnızca zaman olarak bir dönemi (epoch) betimlemiyor, hem de bu tür bir çabada modernizmin ne zaman bittiğini, postmodernizmin ne zaman başladığını kesinlik içerisinde belirlemek olanaklı olmuyor (Klages, 1997). Öte taraftan, postmodernizmi, kendini daha çok bilgi ve bilgi bilim (epistemoloji) üzerine yürütülen tartışmalarda açığa vuran boyutuna vurgu yaparak, modern kimliğin reddedilmesi seklinde gören bir ‘olumsuzlayıcı yaklaşım’ da mevcuttur. Son olarak, daha doğrudan bir yol Derrida, Lyotard, Baudrillard vb. gibi, yapıtlarıyla postmodern düşüncenin oluşumuna katkıda bulunmuş postmodern yazarların düşüncelerini incelemektir. Elbette bu düşünürler bu yazı çerçevesinde düşüncelerini ozetlemekle yetineceğimiz isimlerle sınırlı değildir ve aralarında ‘dönemselleştirici’ yaklaşıma ya da ‘olumsuzlayıcı’ yaklaşıma yakın duranlar bulunduğunu gözden kaçırmamak gerekmektedir. Bu ön uyarıların ardından, gelecek bölümde modernizm-postmodernizm tartışmalarına—üçüncü yoldan başlamak üzere—biraz daha yakından bakılmaya çalışılacak, izleyen bölümdeyse kamu yönetimi bağlamında postmodernizm tartışmalarına göz atılacaktır."

The racial trouble that affected the well-known ‘Aboriginal’ author and academic Mudrooroo politicised the Australian identity debate at the close of the 1990s. The questioning of the ‘authenticity’ of the Indigenous ancestry of some public figures was part of the backlash against the Aboriginal minority under conservative rule, and Mudrooroo was undoubtedly its most emblematic target. Unable to substantiate his claim to Indigenous descent, he was forced to relinquish his frontline position as an Aboriginal representative in the debate on Australianness, and to move to, and eventually beyond, the margins of Australia's cultural and geographical space. Yet, his fin-de-siècle vampire trilogy represents the author's return to the discursive space of Australianness from a haunted and haunting identitarian non-location. This paper analyses how the Mudrooroo Affair came about, how it was inscribed in determinist notions of race as well as gender and class, and how Mudrooroo's latest fiction has responded to the issue of identity formation through the employment of the Gothic figure of the vampire, engaging with questions of identity politics in ways which resonate with Derrida's work on spectrality.