Polish History

Three Old Polish Treatises on Education in the de Institutione Principum Tradition

An examination of the remarks on education in three Early Polish works (in Latin) on political issues, from Andreas Fricius Modrevius’ De Republica emendanda, Simon Maricius’ De Scholis seu Academiis, and Laurentius Goslicius’ De optimo Senatore, showing how the three authors made use of the traditional de institutione principis model to present their views on education.

Warsaw is My Country: The Story of Krystyna Bierzynska, 1928-1945 by Beth Holmgren tells the story of Krystyna Bierzyńska, an acculturated Polish Jew, from her birth in Warsaw in 1928 up to the war’s end in May 1945, when she was reunited with her brother, Dolek, an officer in the Polish II Corps. Bierzyńska not only survived the Holocaust due in large part to the extraordinary efforts of her parents, blood relatives, and surrogate Christian family, but also served as a 16-year-old orderly in the 1944 Warsaw Uprising. Hers is a Warsaw story, a biography that demonstrates how, in urban interwar Poland, the lives of liberal educated Catholics and acculturated,  unconverted Jews significantly overlapped. Co-creating the culture and developing the economy and industries of independent Poland,  acculturated Jews at last dared to believe that they qualified as Polish citizens and patriots. Bierzyńska’s story details her experience of two very different Warsaws: a cosmopolitan oasis of high culture, modern amenities, and intermittent tolerance, and an occupied capital intoxicated and united by conspiracy, where the residents joined together to overthrow a common enemy.

The article discusses the usage of the classical topos Graeca fides to describe the citizens of the Grand Duchy of Moscow in early modern Polish literature (chronicles, diaries, journalistic writings, diplomatic reports etc.). This way of speaking was justified by the identification of the Eastern Orthodox Church with the Greek Byzantine Rite. The formula served to deprecate Russians and became part of a negative stereotype. The author demonstrates on diverse examples, how this formula became a constant topos in statements about a country considered as hostile in Poland since the 16th century, and in what contexts it was developed.

The article sums up the author’s experiences resulting from a field research in the north-western part of the Suwałki Region. The object of the research was a study of the relations between Catholics and Evangelicals in the former Polish-Prussian borderland. On the basis of her interlocutors’ utterances the author gives a chronological presentation of Catholic-Evangelical relations from the interwar period up to the present, showing how they changed over time. The problem of perception of the Volkslist and the usage of the concept of Volksdeutsch by both denominational groups is also discussed. An essential part of the analysis is the author’s endeavor to understand the identification of ‘‘Evangelicality’’ with ‘‘Germanness’’ by Catholics. She notices an interesting phenomenon: the mode of talking about the denominational group as a whole differs from that of talking about its particular representatives.

In his treatise De Optimo Senatore (1568) Wawrzyniec Grzymała Goślicki (Laurentius Grimalius Goslicius) wrote on the politico-constitutional order of Poland. The concept of freedom was an integral part of his deliberations, but his idea of freedom differed substantially from the concept of aurea libertas (golden freedom) espoused by the Polish szlachta. This paper shows that the Polish 16th-century concept of aurea libertas was not a homogenous view, generally accepted by all Polish political writers. Differences were significant and depended on the writer's political sympathies and affiliation. (Article in Polish)

Przed II wojną światową polskie archiwa posiadały bogate zbiory przedrozbiorowych dokumentów skarbowych. Niestety zostały one tylko częściowo opracowane przez histo-ryków – zanim uległy zniszczeniu w wyniku działań najeźdźców. Szczególnie cennym źródłem stały się więc zachowane szczęśliwie rejestry komór celnych koronnych z okresu od października 1763 do marca 1767 1. Nie jest to długi okres, ale za to bardzo ciekawy – ostatnie lata w miarę normalnego funkcjonowania państwa przed pierwszym rozbiorem. Obejmują moment objęcia władzy przez Stanisława Augusta, z którym wiązano nadzieje na reformy i naprawę państwa. Pró-by wprowadzenia zmian podjęto już na sejmie konwokacyjnym, poprzedzającym elekcję w roku 1764. Obejmowały one między innymi kwestie administracji skarbowej. Były to także ostatnie lata normalnego obrotu towarami w realiach przedrozbiorowych, gdy cały szlak wiślany od Karpat do Bałtyku znajdował się w obrębie państwa polskiego. W roku 1768 rozpoczęły się już poważne niepokoje wewnętrzne. Dalekie podróże z towa-rem stały się wówczas niebezpieczne. W niniejszym artykule omówiona jest zawartość rejestrów jednej tylko komory celnej na pograniczu polsko-węgierskim, mianowicie tej, która znajdowała się w Muszynie. Jest to więc rys do obrazu stolicy starostwa muszyńskiego pod koniec jego istnienia, a także przyczynek do dziejów naszego handlu z Węgrami i opisu roli, jaką odgrywała w nim rzeka Poprad oraz miasta starostwa spiskiego. Trzeba jednak zaznaczyć, że dopiero po opracowaniu rejestrów komory w Piwnicznej będzie można formułować ogólniejsze wnioski na ten temat. Rejestry składają się z czternastu zeszytów obejmujących kolejne kwartały. Zeszyty liczą od czterech do czternastu kart, zazwyczaj osiem do dziesięciu. To niezbyt wiele. Pomiędzy kolejnymi odprawami mijało często wiele dni. Ruch lądowy stawał się intensywniejszy podczas jarmarków; spław towarów Popradem miał swoją kulminację w kwietniu, ale i wtedy tratwy nie pojawiały się w Muszynie codziennie. Zeszyty wypełniano starannie czytelnym pismem, szczegółowo opisując każdą odprawę. W zasadzie nie ma w nich skreśleń i poprawek. Zapewne jest to czystopis uzupełniany przez pisarza komory na postawie notatek czynionych podczas pracy. Rejestry prowadzono zgodnie ze wskazówkami, jakie zawierał rozsyłany do wszystkich komór Instruktarz Celny 2. Poszczególne wpisy podawały wszystkie informacje mające wpływ na wysokość należnych opłat: datę dzienną odprawy, imię, nazwisko i miejscowość, z której pochodziła osoba przewożąca towar, czy była mieszkańcem Królestwa, czy też cudzoziemcem oraz jakiego była stanu. Uczciwy (honestus) było określeniem rzemieśl

On the author`s page:
https://www.academia.edu/35825698/POLSKIE_TOWARZYSTWO_GIMNASTYCZNE_SOK%C3%93%C5%81_W_WIELICZCE_W_LATACH_1892-1939_1948_
In 1867 in Lviv was founded The Polish Gymnastic Association «Sokół», whose main task was to promote exercising among Polish population residing in Galicja, which at that time the part of the Habsburg  Monarchy. In subsequent years «Sokół» organizations were also established in two other Polish invaders — Prussia and Russia. In those difficult times for the Poles deprived of statehood The Polish Gymnastic Association «Sokół» was a mainstay of the fight for independence. Such a indirection also had «Sokół» in Wieliczka, which was founded in 1892. Throughout the years of its working its members («druhowie») participated in the promotion of physical education and culture in the city. In 1914–1918 many members of «Sokół» in Wieliczka fought in Polish Legions, existing in the austro-hungarian army, against the Russian army. The break in the activities The Polish Gymnastic Association «Sokół» in Wieliczka came on 1 September 1939. After the end of World War II, new local communist authorities did not allow to
register «Sokół». In 1948 the organization was completely dissolved. ******  В 1867 г. во Львове было основано Польское гимнастическое общество «Сокол», основной задачей которого была популяризация гимнастики среди поляков, живущих в Галиции (тогда части Габсбургской Империи). В последующие годы аналогичные общества были основаны в России и Пруссии — двух других государствах, которые приняли участие в разделах Польши. В трудное для поляков время без собственного государства ПГО «Сокол» было оплотом борьбы за независимость. Такая же задача стояла перед основанным в 1892 г. ПГО «Сокол» в Величке. За все годы существования этого общества его сотрудники принимали участие в распространении физической культуры и культурных мероприятиях в городе. В 1914–1918 гг. много участников ПГО «Сокол» в Величке, в рядах Польских Легионов при австро-венгерском войске, приняло участие в борьбе с русской армией. Перерыв в работе «Сокола» начался с 1 сентября 1939 г. После Первой мировой войны новые местные коммунистические власти не допустили регистрации ПГО «Сокол» в Величке. В 1948 г. его
полностью упразднили.