پرش به محتوا

امپراتوری اینکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اینکا)
امپراتوری اینکا

Tawantinsuyu  (کچوا)
امپراتوری اینکا
۱۴۳۸–۱۵۳۳
امپراتوری اینکا در بزرگترین اندازه خود، حدود ۱۵۲۵ میلادی
امپراتوری اینکا در بزرگترین اندازه خود، حدود ۱۵۲۵ میلادی
پایتختکوسکو
(1438–1533)
زبان(های) رایجزبان کچوا (زبان رسمی), Aymara, Puquina, Jaqi family, Muchik and scores of smaller languages.
دین(ها)
دین اینکا
حکومتامپراتوری
ساپا اینکا 
• ۱۴۳۸–۱۴۷۱
پاچاکوتی
• ۱۴۷۱–۱۴۹۳
توپاک اینکا توپانکویی
• ۱۴۹۳–۱۵۲۵
هواینا کاپاک
• ۱۵۲۵–۱۵۳۲
هواسکار
• ۱۵۳۲–۱۵۳۳
آتاهوالپا
دوره تاریخیدوران پیشاکلمبی
• بنیان‌گذاری امپراتوری اینکا توسط پاچاکوتی
۱۴۳۸
• جنگ داخلی بین هواسکار و آتاهوالپا
۱۵۲۹–۱۵۳۲
۱۵۳۳
• پایان آخرین مقاومت‌ها و نابودی امپراتوری اینکا
۱۵۷۲
مساحت
۱۴۳۸[۱]۸۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۳۱۰٬۰۰۰ مایل مربع)
۱۵۲۷۲٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۷۷۰٬۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت
• ۱۴۳۸[۲]
۱۲۰۰۰۰۰۰
• ۱۵۲۷
۲۰۰۰۰۰۰۰
پیشین
پسین
Kingdom of Cuzco
Governorate of New Castile
Governorate of New Toledo
امروز بخشی از آرژانتین
 بولیوی
 شیلی
 کلمبیا
 اکوادور
 پرو

امپراتوری اینکا یا تاوانتین‌سویو (چهارخطّه) (۱۴۳۸ - ۱۵۳۳)، یک امپراتوری از مردم بومی (سرخ‌پوست) در آمریکای جنوبی بود. این امپراتوری در بیشترین پهناوری خود، کشورهای امروزی پرو، اکوادور، بولیوی، و بخش‌هایی از آرژانتین، شیلی و کلمبیا را دربرمی‌گرفت. شهر کوسکو پایتخت اداری، سیاسی و نظامی آن به‌شمار می‌آمد. در سدهٔ شانزدهم میلادی با ورود اسپانیایی‌های تحت فرماندهی فرانسیسکو پیزارو[۳] به پرو، این امپراتوری درهم‌شکست و قلمرو آن مستملکهٔ اسپانیا گشت.

واژهٔ «اینکا» به معنای «خدا در زمین»، بر گرفته از زبان بومیان کشور پِرو در آمریکای جنوبی است. «اینکا» در واقع اشاره به نجیب‌زادگان و افراد متعلق به خاندان‌های حاکم در این امپراتوری داشت. این نام، از متون تاریخی اسپانیایی‌ها در قرن ۱۶ام میلادی گرفته شده و به کل این امپراتوری تعمیم داده شد.

نام بومیِ اصلیِ این امپراتوری، «تاوانتین‌سویو» بوده است. این واژه متشکل از «تاوانتین‌» به معنای «چهار» و «سویو» به معنای «خطّه» می‌باشد. این امپراتوری به چهار خطهٔ «چینچاسویو» (Chinchaysuyu) در شمال، «آنتی‌سویو» (Antisuyu) در مناطق جنگلی شرق، «قولیاسویو» (Qullasuyu) در جنوب، و «کونتی‌سویو»(Cuntisuyu) در غرب، با شهر کوسکو در مرکز و محل تلاقی این‌ها، تقسیم شده بود.

استلا در معبد کالاساسایای تیواناکو

ریشه‌ها، پیدایش و تکامل تمدن اینکا، هنوز در هاله‌ای از ابهام باقی‌مانده‌است. در بارهٔ تاریخ این قوم، منبع و نوشته‌ای وجود ندارد، چون اینکاها فاقد خط بوده‌اند. اما به نظر می‌رسد قبایل اینکا که در پیرامون دریاچهٔ تی‌تی‌کاکا می‌زیسته‌اند، در سدهٔ دوازدهم میلادی به رهبری مانکوکاپاک، فرمانروای افسانه‌ای اینکا، سرزمین‌های مجاور را فتح کرده و با بنای شهر کوسکو، تمدن اینکا را بنیان نهاده‌اند.

مانکو کاپاک، نخستین اینکا، یکی از ۱۴ پرترهٔ پادشاهان اینکا، احتمالاً متعلق به اواسط سدهٔ هجدهم. رنگ‌روغن روی بوم. موزه بروکلین
مانکو کاپاک و ماما اکلو، فرزندان اینتی، فلیپه گوامان پوما د آیالا، نخستین وقایع‌نامه‌ی نو و حکومت نیک، حدود ۱۶۱۵

دربارهٔ پیدایش و تکامل تمدن اینکا، افسانه‌ها و اسطوره‌های زیادی نقل شده‌است. یکی از گویندگان این اسطوره‌ها، گارسیلازودولاوگا، از تاریخ‌نگاران فتح سرزمین اینکا به دست اسپانیایی‌ها است. افسانه‌ای که وی بازگو کرده، از این قرار است: مانکوکاپاک و مامااوکلو یک زوج افسانه‌ای و از ایزدها بوده‌اند که با لشکری از جادوگران و جنیان کرانه‌های دریاچه تی‌تی‌کاکا را ترک کردند تا به سرزمین برگزیده کوچ کنند. هنگامی که به تپه هواناکائوری (جایی که شهر کوسکو ساخته شد) رسیدند، لشکر جادویی مانکو در داخل زمین فرورفتند و این برای مانکو و همسرش، نشانهٔ پایان انتظار برای جستجوی سرزمین موعود بود و به این ترتیب، این زوج افسانه‌ای شهر خود را روی این تپه بنا کردند.

گسترش امپراتوری اینکا بر اساس «گاه‌شماری مطلق» جان هاولند رو، تدوین شده در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵.

تمدن اینکا در آغاز تنها یک دولت-شهر کوچک شامل شهر کوسکو و سرزمینهای پیرامون آن بود، اما در سدهٔ پانزدهم میلادی، پاچاکوتی، نهمین امپراتور اینکا و ملقب به ساپا اینکا (رهبر بزرگ)، با گشودن بخش بزرگی از کوه‌های آند، قلمرو اینکا را از حدود کوسکو بسیار فراتر برد و دولت-شهر کوسکو را به یک امپراتوری بزرگ تبدیل کرد. این امپراتوری که تاهوان‌تین‌سویو نامیده می‌شد، یک سازمان فدرالی با یک دولت مرکزی (کوسکو) و چهار استان با دولت‌های محلی به نام‌های: چینچای‌سویو، آنتی‌سویو، کونتی‌سویو و کولاسویو بود. همچنین گمان می‌رود که پاچاکوتی سازندهٔ شهر اسرارآمیز ماچوپیچو بوده باشد. پس از پاچاکوتی، دیگر فرمانروایان اینکا به ترتیب عبارت بودند از:

توپاک اینکا دهمین امپراتور اینکا در زمان فرمانروایی پدرش فرمانده ارتش تاهوان‌تین‌سویو بود. وی در سال ۱۴۶۳ میلادی، بخشی از سرزمینهای شمالی قلمرو پدرش (شامل بخش‌هایی از اکوادور و کلمبیای کنونی) را گشود و پس از مرگ پدرش در ۱۴۷۱ و رسیدن به امپراتوری نیز به فتوحاتش ادامه داد. مهم‌ترین گشایش‌های وی، فتح کشور چیمور (جدی‌ترین دشمن اینکا در کرانه‌های پروی کنونی) بود.

در زمان هوایناکاپاک، یازدهمین فرمانروا، امپراتوری اینکا به بیشترین وسعت خود رسید. او بخش‌هایی از شیلی و آرژانتین کنونی را به قلمرو امپراتوری پیوست کرد. نیز برخی از شورشهای داخلی را سرکوب نمود. همچنین قلمروش را میان دو فرزندش، هواسکار و آتاهوالپا تقسیم کرد.

اجتماع و اقتصاد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

امپراتوری اینکا، چرخ نداشت و از زبان نوشتاری نیز استفاده نمی‌کرد، اما زندگی اجتماعی پیشرفته‌ای در آن جریان داشت.[۴] دولت اینکا آنان را از حداقل امکانات بهره‌مند می‌ساخت، و محل سکونت قبایل مختلف را تعیین می‌نمود. هر خانواده‌ای از دولت زمین دریافت می‌کرد و همهٔ افراد موظف بودند روی زمینی که دولت در اختیارشان قرار داده کار کنند و مالیات خود را نیز بپردازند. افراد سالم جامعه می‌بایست معلولان را در کشت و زرع یاری می‌کردند. ازدواج برای مردان در سن ۲۴ سالگی و برای زنان در سن ۱۸ سالگی الزامی بوده‌است. امپراتوری اینکا، دارای شبکه‌ای پیشرفته از راه‌ها بوده و در بیرون شهرها، انبارهایی برای نگهداری از خواربار و مواد غذایی وجود داشته‌است. نوع نظام اقتصادی امپراتوری اینکا سبب شده‌است که از این امپراتوری به عنوان یک تمدن کمونیستی یاد شده و گاه با امپراتوری‌های ایران و روم باستان مقایسه شود.[نیازمند منبع]

تندیس دیوریتی ویراکوچا اینکا متعلق به محوطه باستانی آماروکانچا در کوسکو

چون که این جوامع علیرغم پیشروی در علوم و فنون، صاحب خط و کتابت نشده‌اند آنان را قومی بَدَوی و مذهبشان را نیز از مذاهب بدوی گفته است.[۵]

کتاب دربارهٔ جامعه اینکا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

-اثر لوئی بودن، ترجمهٔ هوشنگ ساعدلو، چاپ انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم ۱۳۷۷. (چاپ اول ۱۳۴۵).[۶]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Namnama, Katrina; DeGuzman, Kathleen, "The Inca Empire", K12, USA, archived from the original on 27 فوریه 2008, retrieved 1 نوامبر 2012
  2. ↑ Namnama, Katrina; DeGuzman, Kathleen, "The Inca Empire", K12, USA, archived from the original on 27 فوریه 2008, retrieved 1 نوامبر 2012
  3. ↑ "Francisco Pizarro Biography". biographyonline.net (in English).
  4. ↑ Milesi-Ferretti, Natascha (September 21, 2022). "Historic Measures: How Standards and Technology Enabled the Inca Empire to Thrive". NIST. Archived from the original on September 30, 2026. Retrieved September 30, 2026.
  5. ↑ صنعتی‌، همایون (خرداد و تیر ۱۳۵۹). «نگاهی به سه کتاب». آینده (۳ و ۴): ۲۹۷.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ آوریل ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • مارسل نیدرگانگ، بیست کشور آمریکای لاتین، برگردان از محمد قاضی
  • Translated by Harry B Iceland, History of the Inca Realm, Cambridge University press, ISBN 0-521-63759-7، Google Books

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]