بریتانیا

برای دیگر کاربردها، بریتانیا (ابهام‌زدایی) را ببینید. با انگلستان یا بریتانیای کبیر اشتباه نشود.

پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی
پرچم
سرود: «خدا شاه را حفظ کند»
نشان سلطنتی: مورد استفاده در ارتباط با اسکاتلند (راست) و سایر مناطق (چپ)
پایتخت	لندن ۵۱°۳۰′ شمالی ۰°۷′ غربی
بزرگترین شهر	پایتخت
زبان ملی	انگلیسی
زبان‌های منطقه‌ای و اقلیت	اسکاتس اسکاتس اولستر ولزی کورنی گیلیک اسکاتلندی ایرلندی زبان اشاره بریتانیایی
گروه‌های قومی (۲۰۲۱)"Table 06: UK06 - Ethnic group by sex by age, United Kingdom". Census-based statistics UK: 2021. Office for National Statistics. 2025-06-27. Retrieved 2026-03-28.	۸۳٫۱٪ سفیدپوست ۸٫۶٪ آسیایی ۳٫۷٪ سیاه‌پوست ۲٫۷٪ چندنژادی ۲٫۰٪ سایر
دین(ها) (۲۰۲۱)"Table 07: UK07 - Religion by sex by age, United Kingdom". Census-based statistics UK: 2021. Office for National Statistics. 2025-06-27. Retrieved 2026-03-28.	۴۶٫۶٪ مسیحیت ۳۷٫۶٪ بدون دین ۶٫۰٪ اسلام ۱٫۶٪ هندوئیسم ۲٫۲٪ سایر ادیان ۵٫۹٪ نامشخص
نام(های) اهلیت	بریتانیایی بریتون
حکومت	متمرکز پارلمانی پادشاهی مشروطه
• پادشاه	چارلز سوم
• نخست‌وزیر	اندی برنم
قوه مقننه	پارلمان
• مجلس اعلا	مجلس اعیان
• مجلس سفلا	مجلس عوام
شکل‌گیری
• قوانین در ولز	۱۵۳۵ و ۱۵۴۲
• اتحاد تاج‌ها	۲۴ مارس ۱۶۰۳
• معاهده اتحاد	۲۲ ژوئیهٔ ۱۷۰۶
• قوانین اتحاد انگلستان و اسکاتلند	۱ مهٔ ۱۷۰۷
• قوانین اتحاد بریتانیای کبیر و ایرلند	۱ ژانویهٔ ۱۸۰۱
• قانون اساسی دولت آزاد ایرلند	۶ دسامبر ۱۹۲۲
مساحت
• کل	۲۴۴٬۳۷۶ کیلومتر مربع (۹۴٬۳۵۴ مایل مربع)"Standard Area Measurements for Administrative Areas (December 2023) in the UK". Open Geography Portal. Office for National Statistics. 2024-05-31. Archived from the original on 2024-06-07. Retrieved 2024-06-07. (۷۸ام)
• خشکی
جمعیت
• برآورد سال الگو:UK subdivision statistics year	الگو:UK subdivision populationالگو:UK subdivision statistics citation (۲۰ام)
• سرشماری ۲۰۲۱	۶۶٬۹۱۲٬۶۳۷
• تراکم	(۴۸ام)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP)	برآورد ۲۰۲۶
• کل	۴٫۷۲۱ تریلیون دلار"World Economic Outlook Database (April 2026 Edition)". www.imf.org. International Monetary Fund. 2026-04-14. Retrieved 2026-04-18. (۱۰ام)
• سرانه	۶۷٬۵۸۵ دلار (۳۳ام)
تولید ناخالص داخلی (GPD) (اسمی)	برآورد ۲۰۲۶
• کل	۴٫۲۶۵ تریلیون دلار (۵ام)
• سرانه	۶۱٬۰۵۶ دلار (۲۱ام)
شاخص جینی (۲۰۲۱)	۳۵٫۴"Income inequality". OECD Data. OECD. Archived from the original on 2022-07-01. Retrieved 2024-02-12.
شاخص توسعه انسانی (۲۰۲۳)	۰٫۹۴۶"Human Development Report 2025" (PDF) (in English). United Nations Development Programme. 2025-05-06. Archived (PDF) from the original on 2025-05-06. Retrieved 2025-05-06. ۱۳ام
واحد پول	استرلینگ (£) (GBP)
منطقه زمانی	یوتی‌سی+۰ (GMT)
• تابستان (ساعت تابستانی)	یوتی‌سی+۱ (BST)
گاه‌شماری	dd/mm/yyyy (میلادی)
پیش‌شماره تلفنی	+44
کد ایزو ۳۱۶۶	GB
دامنه سطح‌بالا	.uk

بریتانیا (به انگلیسی: United Kingdom) که با نام‌های پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی، یا به اختصار بریتانیا (UK) یا بریتانیا (Britain) شناخته می‌شود، کشوری است در شمال غربی اروپا، در سواحل سرزمین اصلی قاره اروپا. این کشور شامل انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی است، و جمعیت آن در سال ۲۰۲۴ بیش از ۶۹ میلیون نفربوده است. بریتانیا شامل جزیره بریتانیای کبیر، بخش شمال شرقی جزیره ایرلند و بیشتر جزایر کوچک‌تر در محدوده جزایر بریتانیا است و مساحتی معادل ۹۴٬۳۵۴ مایل مربع (۲۴۴٬۳۷۶ کیلومتر مربع) را پوشش می‌دهد. این کشور دارای مرز زمینی با جمهوری ایرلند است و توسط اقیانوس اطلس، دریای شمال، کانال مانش، دریای سلتی و دریای ایرلند احاطه‌شده است، در حالی که حاکمیت خود را بر جزیره‌های وابسته به تاج‌وتخت بریتانیا و سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا حفظ می‌کند. پایتخت و بزرگ‌ترین شهر انگلستان و بریتانیا، لندن است؛ ادینبرو، کاردیف و بلفاست به ترتیب پایتخت‌های ملی اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی هستند.

جزایر بریتانیا از دوران نوسنگی به‌طور مداوم مسکونی بوده‌اند. در سال ۴۳ میلادی، حمله رومی‌ها به بریتانیا آغاز شد. خروج رومی‌ها بین سال‌های ۳۸۳ و ۴۱۰ میلادی، با اسکان آنگلو-ساکسون‌ها در بریتانیا از حدود سال ۴۵۰ میلادی دنبال شد. در سال ۱۰۶۶، نورمن‌ها انگلستان را فتح کردند. در طول قرن هفدهم، نقش پادشاهی کاهش یافت، که عمدتاً نتیجه جنگ‌های داخلی انگلستان بود. در سال ۱۷۰۷، پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند تحت مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند متحد شدند تا پادشاهی بریتانیای کبیر را تشکیل دهند. مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰، پادشاهی ایرلند را در خود ادغام کرد تا در سال ۱۸۰۱ پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند ایجاد شود. بیشتر ایرلند در سال ۱۹۲۲ در جریان تقسیم ایرلند از بریتانیا جدا شد و به دولت آزاد ایرلند تبدیل گشت و قانون عناوین سلطنتی و پارلمانی ۱۹۲۷، بریتانیای کنونی را ایجاد کرد.

بریتانیا به نخستین کشور صنعتی جهان تبدیل شد و در بیشتر دوران قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به‌ویژه در دوران پکس بریتانیکا بین سال‌های ۱۸۱۵ و ۱۹۱۴، قدرت بزرگ جهانی بود. امپراتوری بریتانیا در بیشتر قرن نوزدهم قدرت برتر اقتصادی جهان بود؛ جایگاهی که با شکوفایی کشاورزی، نقش آن به عنوان یک کشور تجاری مسلط، ظرفیت عظیم صنعتی، دستاوردهای مهم فناورانه و ظهور لندن در قرن نوزدهم به عنوان مرکز اصلی مالی جهان پشتیبانی می‌شد. در اوج خود در دهه ۱۹۲۰، این امپراتوری حدود یک‌چهارم از خشکی‌ها و جمعیت جهان را در بر می‌گرفت و بزرگ‌ترین امپراتوری در تاریخ بود. با این حال، مشارکت در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به قدرت اقتصادی بریتانیا آسیب رساند و موج جهانی استعمارزدایی منجر به استقلال بیشتر مستعمرات بریتانیا شد.

بریتانیا یک پادشاهی مشروطه و دموکراسی پارلمانی است که دارای سه حوزه قضایی متمایز است: انگلستان و ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی. اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی دولت‌ها و پارلمان‌های خود را دارند که امور مختلف قدرت‌سپاری‌شده را کنترل می‌کنند. بریتانیا به عنوان یک کشور توسعه‌یافته با اقتصادی پیشرفته، در میان بزرگ‌ترین اقتصادها بر پایه تولید ناخالص داخلی اسمی قرار دارد و یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان و واردکنندگان جهان است. به عنوان یک کشور هسته‌ای با یکی از بالاترین بودجه‌های دفاعی، بریتانیا یکی از قدرتمندترین ارتش‌های اروپا را حفظ می‌کند. فرهنگ بریتانیا در سطح جهانی تأثیرگذار است، به‌ویژه در فضای انگلیسی و اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع؛ نفوذ قدرت نرم آن در سیستم‌های حقوقی و سیاسی بسیاری از مستعمرات پیشین و در صادرات زبان، ادبیات، تئاتر، سینما، موسیقی، رسانه‌ها، هنر و ورزش قابل مشاهده است. بریتانیا به عنوان یک قدرت بزرگ جهانی، بخشی از سازمان‌های بین‌المللی متعدد است.

ریشه‌شناسی و اصطلاحات

همچنین ببینید: نام بریتانیا و اصطلاحات جزایر بریتانیا

مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند اعلام کرد که پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند «به نام بریتانیای کبیر به یک پادشاهی متحد تبدیل شده‌اند». اصطلاح «پادشاهی متحد» گهگاه برای پادشاهی بریتانیای کبیر پیشین نیز استفاده شده است، اگرچه نام رسمی آن از ۱۷۰۷ تا ۱۸۰۰ صرفاً «بریتانیای کبیر» بود. مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند را تشکیل داد. پس از تقسیم ایرلند و استقلال دولت آزاد ایرلند در سال ۱۹۲۲، که ایرلند شمالی را به عنوان تنها بخش از جزیره ایرلند در بریتانیا باقی گذاشت، نام کشور در سال ۱۹۲۷ به «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» تغییر یافت.

اگرچه بریتانیا یک کشور مستقل است، اما انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی به‌طور گسترده‌ای به عنوان کشور شناخته می‌شوند. وب‌سایت نخست‌وزیر بریتانیا از عبارت «کشورهایی در درون یک کشور» برای توصیف آن استفاده کرده است. برخی از خلاصه‌های آماری، مانند مواردی که برای دوازده منطقه NUTS 1 ارائه می‌شود، از اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی به عنوان «منطقه» یاد می‌کنند. ایرلند شمالی همچنین به عنوان یک «استان» شناخته می‌شود. در مورد ایرلند شمالی، نام توصیفی به‌کاررفته «می‌تواند بحث‌برانگیز باشد، به‌طوری که انتخاب آن اغلب نشان‌دهنده ترجیحات سیاسی فرد است».

اصطلاح «بریتانیای کبیر» به‌طور قراردادی به جزیره بریتانیای کبیر، یا از نظر سیاسی به مجموع انگلستان، اسکاتلند و ولز اشاره دارد. این اصطلاح گاهی به عنوان مترادفی غیردقیق برای کل بریتانیا استفاده می‌شود. واژه «انگلستان» گاهی به‌اشتباه برای اشاره به کل بریتانیا به کار می‌رود؛ اشتباهی که عمدتاً توسط افرادی که خارج از بریتانیا هستند، صورت می‌گیرد.

اصطلاح «بریتانیا» به عنوان مترادفی برای بریتانیای کبیر استفاده می‌شود، اما گاهی برای اشاره به بریتانیا نیز به کار می‌رود. کاربرد آن متفاوت است: شیوه‌نامه دولت بریتانیا استفاده از عبارت «UK» را به جای «بریتانیا» یا «بریتانیایی» ترجیح می‌دهد (به‌جز در مواردی که به سفارتخانه‌ها اشاره دارد)، در حالی که سایر اسناد دولتی اذعان دارند که هر دو اصطلاح به بریتانیا اشاره دارند و در جاهای دیگر، عبارت «دولت بریتانیا» حداقل به اندازه «دولت بریتانیا» (United Kingdom government) رایج است. کمیته دائمی نام‌های جغرافیایی در دستورالعمل‌های نام‌شناسی خود، «بریتانیا»، «UK» و «U.K.» را به عنوان اصطلاحات ژئوپلیتیک کوتاه و مخفف برای «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» به رسمیت می‌شناسد؛ این کمیته «بریتانیا» را فهرست نمی‌کند اما خاطرنشان می‌سازد که «تنها یک اصطلاح اسمی خاص یعنی «بریتانیای کبیر» وجود دارد که همواره ایرلند شمالی را مستثنی می‌کند». بی‌بی‌سی از نظر تاریخی ترجیح می‌داد از «بریتانیا» تنها به عنوان مخففی برای بریتانیای کبیر استفاده کند، اگرچه شیوه‌نامه کنونی آن موضع خاصی ندارد، جز اینکه «بریتانیای کبیر» شامل ایرلند شمالی نمی‌شود.

صفت «بریتانیایی» معمولاً برای اشاره به امور مربوط به بریتانیا به کار می‌رود و در قانون برای اشاره به شهروندی بریتانیا و تابعیت استفاده می‌شود. مردم بریتانیا از چندین اصطلاح مختلف برای توصیف هویت ملی خود استفاده می‌کنند و ممکن است خود را بریتانیایی، انگلیسی، اسکاتلندی، ولزی، ایرلندی شمالی یا ایرلندی معرفی کنند؛ یا ترکیبی از هویت‌های ملی مختلف را داشته باشند.

تاریخ

مقاله‌های اصلی: شکل‌گیری پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی و تاریخ جزایر بریتانیا

اطلاعات بیشتر: تاریخ قانون اساسی بریتانیا و گاه‌شمار تاریخ بریتانیا

پیش از پیمان اتحاد

مقاله‌های اصلی: تاریخ انگلستان، تاریخ ولز، تاریخ اسکاتلند، و تاریخ ایرلند

اطلاعات بیشتر: پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند

استون‌هنج در ویلتشر حلقه‌ای از سنگ‌هاست که هر کدام حدود ۴ متر (۱۳ فوت) ارتفاع، ۲ متر (۷ فوت) عرض و ۲۵ تن وزن دارند و بین ۲۴۰۰ تا ۲۲۰۰ پیش از میلاد برپا شده‌اند.

سکونت انسان‌های کرومانیون در منطقه‌ای که اکنون بریتانیا نامیده می‌شود، در موج‌هایی از حدود ۳۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شد. این جزیره از زمان آخرین عقب‌نشینی یخ‌ها در حدود ۱۱٬۵۰۰ سال پیش، به‌طور مداوم مسکونی بوده است. در پایان دوره پیشاتاریخ این منطقه، تصور می‌شود که جمعیت عمدتاً متعلق به فرهنگی موسوم به سلت‌های جزیره‌ای بوده که شامل بریتانیای بریتونی و ایرلند گالیک می‌شده است.

فتح رومی‌ها که در سال ۴۳ میلادی آغاز شد و ۴۰۰ سال حکمرانی بر جنوب بریتانیا را به همراه داشت، با تهاجم مهاجران ژرمن آنگلوساکسون دنبال شد که منطقه بریتونی را عمدتاً به آنچه بعدها ولز، کورن‌وال و تا مراحل پایانی استقرار آنگلوساکسون‌ها، هن اوگلِد (انگلستان شمالی و بخش‌هایی از جنوب اسکاتلند) نام گرفت، محدود کرد. بیشترِ منطقه‌ای که آنگلوساکسون‌ها در آن ساکن شدند در قرن دهم میلادی به عنوان پادشاهی انگلستان متحد شد. گویندگان زبان گالیک در شمال غربی بریتانیا (که با شمال شرقی ایرلند ارتباط داشتند و طبق سنت تصور می‌شود در قرن پنجم از آنجا مهاجرت کرده‌اند) در قرن نهم با پیکت‌ها متحد شدند تا پادشاهی اسکاتلند را تشکیل دهند.

حمام‌های رومی در باث (سامرست)، نمونه‌ای به‌خوبی حفظ‌شده از ترمه‌های بریتانیای رومی هستند.

در سال ۱۰۶۶، نورمن‌ها از شمال فرانسه به انگلستان حمله کردند. پس از فتح انگلستان، آن‌ها بخش‌های بزرگی از ولز را تصرف کردند، بخش زیادی از ایرلند را فتح کردند و برای سکونت در اسکاتلند دعوت شدند که با خود ارباب‌رعیتی به سبک فرانسوی شمالی و فرهنگ نورمان-فرانسوی را به هر کشور آوردند. طبقه حاکم آنگلو-نورمن‌ها تأثیر زیادی بر فرهنگ‌های محلی گذاشت، اما در نهایت با آن‌ها ادغام شد. پادشاهان قرون وسطایی انگلستان پس از آن، فتح ولز را تکمیل کردند و تلاش‌های ناموفقی برای ضمیمه کردن اسکاتلند انجام دادند. اسکاتلند با تأکید بر استقلال خود در اعلامیه آربرو در سال ۱۳۲۰، پس از آن استقلال خود را حفظ کرد، هرچند در درگیری‌های تقریباً مداوم با انگلستان به سر می‌برد.

در سال ۱۲۱۵، منشور کبیر نخستین سندی بود که اعلام کرد هیچ حکومتی فراتر از قانون نیست و شهروندان دارای حقوقی هستند که از آن‌ها محافظت می‌کند.

پادشاهان انگلستان، از طریق به ارث بردن سرزمین‌های قابل‌توجهی در فرانسه و ادعای مالکیت بر تاج‌وتخت فرانسه، به‌شدت در درگیری‌های فرانسه نیز درگیر بودند که برجسته‌ترین آن‌ها جنگ صدساله بود؛ در حالی که پادشاهان اسکاتلند در این دوره با فرانسوی‌ها متحد بودند. بریتانیای اوایل دوران مدرن شاهد درگیری‌های مذهبی ناشی از اصلاحات پروتستانی و معرفی کلیساهای دولتی پروتستانتیسم در هر کشور بود. اصلاحات انگلستان تغییرات سیاسی، قانون اساسی، اجتماعی و فرهنگی را در سده شانزدهم به ارمغان آورد و کلیسای انگلستان را بنیان نهاد. این امر هویت ملی انگلستان را تعریف کرد و به‌آرامی اما به‌طور عمیق، باورهای مذهبی مردم را تغییر داد. ولز به‌طور کامل در پادشاهی انگلستان ادغام شد، و ایرلند به‌عنوان پادشاهی در اتحاد شخصی با تاج‌وتخت انگلستان تشکیل شد. در طول اسکان در اولستر در سده هفدهم، زمین‌های اشراف کاتولیک گالیک توسط پادشاه مصادره و به مهاجران پروتستان از انگلستان و اسکاتلند اعطا شد.

جیمز ششم، پادشاه اسکاتلند، در سال ۱۶۰۳ به تاج‌وتخت انگلستان و ایرلند رسید.

اتحاد تاج‌ها در سال ۱۶۰۳ رخ داد، زمانی که جیمز ششم اسکاتلند تاج‌وتخت انگلستان و ایرلند را به ارث برد و متعاقباً دربار خود را از ادینبرو به لندن منتقل کرد. اگرچه این سه قلمرو تحت یک پادشاه واحد متحد شدند، اما همچنان نهادهای سیاسی کاملاً مجزایی باقی ماندند و پارلمان‌ها، نظام‌های قضایی و کلیساهای رسمی خود را حفظ کردند.

در اواسط سده هفدهم، هر سه پادشاهی درگیر مجموعه‌ای از جنگ‌های مرتبط شدند (از جمله جنگ‌های داخلی انگلستان) که منجر به سرنگونی موقت پادشاهی، اعدام پادشاه چارلز یکم و تشکیل جمهوری واحد کوتاه‌مدت انگلستان، اسکاتلند و ایرلند شد.

اگرچه پادشاهی بازگردانده شد، اما دوران میان‌پادشاهی به همراه انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ و متعاقب آن اعلامیه حقوق ۱۶۸۹ در انگلستان و قانون ادعای حق ۱۶۸۹ در اسکاتلند تضمین کردند که برخلاف بسیاری از نقاط دیگر اروپا، استبداد سلطنتی پیروز نشود و یک فرد کاتولیک هرگز نتواند به تاج‌وتخت برسد. قانون اساسی بریتانیا بر پایه پادشاهی مشروطه و نظام پارلمانی توسعه یافت. با تأسیس انجمن سلطنتی در سال ۱۶۶۰، علم به‌شدت تشویق شد. در این دوره، به‌ویژه در انگلستان، توسعه قدرت دریایی و علاقه به سفرهای اکتشافی منجر به تصاحب و استقرار مستعمرات در خارج از کشور، به‌ویژه در آمریکای شمالی و کارائیب شد.

اگرچه تلاش‌های پیشین برای متحد کردن دو پادشاهی در بریتانیای کبیر در سال‌های ۱۶۰۶، ۱۶۶۷ و ۱۶۸۹ ناموفق بود، تلاشی که در سال ۱۷۰۵ آغاز شد، منجر به توافق بر سر پیمان اتحاد ۱۷۰۶ و تصویب آن توسط هر دو مجلس شد.

اتحاد انگلستان و اسکاتلند

مقاله‌های اصلی: پیمان اتحاد و پادشاهی بریتانیای کبیر

پیمان اتحاد که پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند را در ۱ مه ۱۷۰۷ متحد کرد

در ۱ مه ۱۷۰۷، پادشاهی بریتانیای کبیر تشکیل شد که نتیجه مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند میان پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند بود. در سده هجدهم، حکومت کابینه‌ای تحت نظر رابرت والپول توسعه یافت؛ کسی که از سال ۱۷۲۱ تا ۱۷۴۲ به عنوان نخستین نخست‌وزیر «در عمل» ((به انگلیسی: de facto)) شناخته می‌شود. مجموعه‌ای از خیزش‌های یعقوبی به دنبال برکناری پروتستان دودمان هانوفر از تخت پادشاهی و بازگرداندن خاندان استوارت کاتولیک بودند. در سال ۱۷۴۶، یعقوبی‌ها در نبرد کالودن شکست خوردند؛ پس از آن، اسکاتلندی‌های کوهستان با لغو استقلال فئودالی سران قبایل، به‌طور اجباری در اسکاتلند ادغام شدند. مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی که در جنگ استقلال آمریکا جدا شدند، به ایالات متحده تبدیل گشتند. جاه‌طلبی امپریالیستی بریتانیا به سمت آسیا، به‌ویژه هند معطوف شد.

بازرگانان بریتانیایی نقش پیشرویی در تجارت برده در اقیانوس اطلس داشتند، که عمدتاً بین سال‌های ۱۶۶۲ تا ۱۸۰۷ رخ داد؛ زمانی که کشتی‌های برده‌بر بریتانیایی یا مستعمراتی بریتانیا نزدیک به ۳. ۳ میلیون برده را از آفریقا منتقل کردند. بردگان برای کار در مزارع، عمدتاً در کارائیب و همچنین در آمریکای شمالی برده می‌شدند. با این حال، با فشار جنبش لغو برده‌داری، مجلس در سال ۱۸۰۷ تجارت برده را ممنوع کرد، در سال ۱۸۳۳ برده‌داری را در امپراتوری بریتانیا غیرقانونی اعلام نمود و بریتانیا نقش رهبری را در جنبش جهانی لغو برده‌داری از طریق محاصره آفریقا و تحت فشار قرار دادن سایر کشورها برای پایان دادن به تجارت برده با مجموعه‌ای از پیمان‌ها بر عهده گرفت.

پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند

مقاله‌های اصلی: تاریخ پادشاهی متحد، مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰، و پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند

ویکتوریا در سده نوزدهم به عنوان ملکه بریتانیا و امپراتور هند سلطنت کرد.

در سال ۱۸۰۰، پارلمان‌های بریتانیای کبیر و ایرلند هر کدام یک مصوبه اتحاد را تصویب کردند که دو پادشاهی را متحد کرد و پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند را در ۱ ژانویه ۱۸۰۱ به وجود آورد.

پس از شکست فرانسه در پایان جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی (۱۷۹۲–۱۸۱۵)، بریتانیا به عنوان قدرت اصلی دریایی و امپراتوری ظهور کرد (به‌طوری که لندن از حدود سال ۱۸۳۰ بزرگ‌ترین شهر جهان بود). تسلط بریتانیا در دریا که بی‌رقیب بود، بعدها به عنوان «پکس بریتانیکا» (صلح بریتانیایی) توصیف شد؛ دوره‌ای از صلح نسبی میان قدرت‌های بزرگ (۱۸۱۵–۱۹۱۴) که در طی آن امپراتوری بریتانیا به هژمونی جهانی تبدیل شد و نقش پلیس جهانی را بر عهده گرفت. از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶، بریتانیا در جنگ کریمه شرکت کرد و با امپراتوری عثمانی علیه روسیه تزاری متحد شد. در پی شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، دولت بریتانیا به رهبری لرد پالمرستون، حکومت مستقیم بر هند را بر عهده گرفت. در کنار کنترل رسمی که بریتانیا بر مستعمرات خود اعمال می‌کرد، تسلط بریتانیا بر بخش بزرگی از تجارت جهانی به این معنا بود که این کشور به‌طور مؤثری اقتصاد مناطقی مانند شرق آسیا و آمریکای لاتین را کنترل می‌کرد.

در طول دوره ویکتوریا (۱۸۳۷–۱۹۰۱)، نگرش‌های سیاسی از تجارت آزاد و سیاست‌های «لسه‌فر» حمایت می‌کردند. با آغاز قانون اصلاحات ۱۸۳۲، پارلمان به‌تدریج حق رأی را گسترش داد، به‌طوری که قانون اصلاحات ۱۸۸۴ که توسط ویلیام گلدستون حمایت می‌شد، برای نخستین بار به اکثریت مردان حق رأی اعطا کرد. جمعیت بریتانیا با نرخ چشمگیری افزایش یافت که با شهرنشینی سریع همراه بود و فشارهای اجتماعی و اقتصادی قابل‌توجهی ایجاد کرد. تا اواخر قرن نوزدهم، حکومت‌های محافظه‌کار تحت رهبری بنجامین دیزرائیلی و لرد سالزبری، گسترش امپراتوری در آفریقا را شتاب بخشیدند، سیاست خارجی «انزوای باشکوه» از اتحادهای اروپایی را حفظ کردند و مهار استراتژیک امپراتوری روسیه در آسیای مرکزی را که رقابتی موسوم به بازی بزرگ بود، تشدید کردند. در این دوران، به کانادا، استرالیا و نیوزیلند وضعیت قلمرو با خودمختاری اعطا شد. در آغاز قرن بیستم، سلطه صنعتی بریتانیا توسط امپراتوری آلمان و ایالات متحده آمریکا به چالش کشیده شد. دوره ادوارد (۱۹۰۱–۱۹۱۰) شاهد تبدیل شدن اصلاحات اجتماعی و خودمختاری برای ایرلند به مسائل مهم داخلی بود، در حالی که حزب کارگر در سال ۱۹۰۰ از اتحاد اتحادیه‌های کارگری و گروه‌های کوچک سوسیالیستی پدید آمد و سافرجت‌ها برای حق رأی زنان مبارزه کردند.

جنگ‌های جهانی و تقسیم ایرلند

مقاله‌های اصلی: پادشاهی متحد در جنگ جهانی اول، تقسیم ایرلند، بریتانیا در دوره میان‌دوجنگ، بریتانیا در جنگ جهانی دوم، و تاریخ نظامی بریتانیا در جنگ جهانی دوم

تاج‌های گل در حال گذاشته شدن در مراسم یکشنبه یادبود در سنتوتف در وایت‌هال، لندن

یک اسپیت‌فایر و یک هاریکن که در نبرد بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم پرواز می‌کردند

بریتانیا یکی از اصلی‌ترین متفقین بود که قدرت‌های مرکزی را در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) شکست داد. در کنار همتایان فرانسوی، روسی و (پس از ۱۹۱۷) آمریکایی خود، نیروهای مسلح بریتانیا در بخش بزرگی از امپراتوری بریتانیا و در چندین منطقه از اروپا، به‌ویژه در جبهه غربی درگیر بودند. تلفات سنگین جنگ سنگری منجر به از دست رفتن بخش بزرگی از یک نسل از مردان شد که پیامدهای اجتماعی پایداری در کشور و اختلال بزرگی در نظم اجتماعی به همراه داشت. بریتانیا ۲٫۵ میلیون تلفات متحمل شد و جنگ را با بدهی ملی عظیمی به پایان رساند.

پیامدهای جنگ، حکومت را متقاعد کرد که با قانون حق رأی ۱۹۱۸، حق رأی در انتخابات ملی و محلی را به تمام مردان بزرگسال و اکثر زنان بزرگسال گسترش دهد. پس از جنگ، بریتانیا به عضویت دائم شورای اجرایی جامعه ملل درآمد و قیمومت تعدادی از مستعمرات سابق آلمان و امپراتوری عثمانی را دریافت کرد. تحت رهبری دیوید لوید جرج، امپراتوری بریتانیا به بزرگ‌ترین وسعت خود رسید و یک‌پنجم سطح خشکی‌های جهان و یک‌چهارم جمعیت آن را دربر گرفت.

تا اواسط دهه ۱۹۲۰، بیشتر جمعیت بریتانیا می‌توانستند به برنامه‌های رادیویی بی‌بی‌سی گوش دهند. پخش‌های آزمایشی تلویزیون در سال ۱۹۲۹ آغاز شد و نخستین سرویس تلویزیونی برنامه‌ریزی‌شده بی‌بی‌سی در سال ۱۹۳۶ شروع به کار کرد. ظهور ملی‌گرایی ایرلندی و اختلافات در ایرلند بر سر شرایط خودمختاری ایرلند، سرانجام به تقسیم جزیره در سال ۱۹۲۱ منجر شد. دوره‌ای از درگیری در آنچه اکنون ایرلند شمالی است از ژوئن ۱۹۲۰ تا ژوئن ۱۹۲۲ رخ داد. دولت آزاد ایرلند مستقل شد، که در ابتدا در سال ۱۹۲۲ وضعیت قلمرو داشت و در سال ۱۹۳۱ به‌طور صریح مستقل شد. ایرلند شمالی بخشی از بریتانیا باقی ماند. قانون حق رأی برابر نمایندگان مردم ۱۹۲۸ به زنان در انتخابات ملی برابری انتخاباتی با مردان داد. اعتصابات در اواسط دهه ۱۹۲۰ به اعتصاب عمومی ۱۹۲۶ ختم شد. بریتانیا که همچنان از اثرات اقتصادی بلندمدت جنگ جهانی اول رنج می‌برد، به‌شدت تحت تأثیر رکود بزرگ (۱۹۲۹–۱۹۳۲) قرار گرفت که سختی‌ها را در مناطق صنعتی قدیمی و بخش‌های سنتی تشدید کرد، منجر به بیکاری گسترده با اوج نزدیک به ۳ میلیون نفر شد و بی‌ثباتی سیاسی و ناآرامی‌های اجتماعی گسترده‌ای را دامن زد. یک دولت ائتلافی در سال ۱۹۳۱ تشکیل شد.

با این حال، بریتانیا به عنوان «کشوری بسیار ثروتمند، قدرتمند در تسلیحات، بی‌رحم در پیگیری منافع خود و نشسته در قلب یک سیستم تولید جهانی» توصیف می‌شد. پس از تهاجم آلمان نازی در سال ۱۹۳۹، بریتانیا وارد جنگ جهانی دوم شد. با وجود شکست متحدان اروپایی‌اش در سال نخست، بریتانیا و امپراتوری‌اش جنگ علیه آلمان را ادامه دادند.

در سال ۱۹۴۰، نیروی هوایی سلطنتی با دفع لوفت‌وافه آلمان در نبرد بریتانیا، با موفقیت از حریم هوایی بریتانیا دفاع کرد. مناطق شهری در طول بلیتس متحمل بمباران‌های سنگین شدند. اتحاد بزرگ بریتانیا، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۱ شکل گرفت و متفقین را علیه نیروهای محور رهبری کرد. پیروزی‌های سخت و دشواری در نبرد آتلانتیک (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، کارزار آفریقا و کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) به دست آمد. نیروهای بریتانیایی نقش‌های مهمی در پیاده‌سازی در نرماندی در سال ۱۹۴۴ و پایان جنگ جهانی دوم در اروپا ایفا کردند. نیروی زمینی بریتانیا نبرد برمه را علیه ژاپن رهبری کرد و ناوگان اقیانوس آرام بریتانیا در دریا با ژاپن جنگید. دانشمندان بریتانیایی به پروژه منهتن آمریکا کمک کردند که وظیفه‌اش ساخت یک جنگ‌افزار هسته‌ای بود.

پس از جنگ در قرن بیستم

مقاله‌های اصلی: بریتانیای پس از جنگ (۱۹۴۵–۱۹۷۹) و تاریخ اجتماعی بریتانیای پس از جنگ (۱۹۴۵–۱۹۷۹)

امپراتوری بریتانیا در اوج قلمرو خود در سال ۱۹۲۱

بریتانیا یکی از سه قدرت بزرگ (به همراه ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی) بود که برای برنامه‌ریزی جهان پس از جنگ گرد هم آمدند؛ این کشور اعلامیه ملل متحد را با ایالات متحده تدوین کرد و به یکی از پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد تبدیل شد. بریتانیا برای ایجاد صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی و ناتو همکاری نزدیکی با ایالات متحده داشت. جنگ، بریتانیا را به‌شدت تضعیف کرد و از نظر مالی به طرح مارشال آمریکا وابسته ساخت، اما از جنگ تمام‌عیاری که اروپای شرقی را ویران کرد، در امان ماند.

در سال‌های بلافاصله پس از جنگ، دولت کارگری به رهبری کلمنت اتلی برنامه رادیکالی از اصلاحات را آغاز کرد که به‌طور قابل‌توجهی بر جامعه بریتانیا در دهه‌های بعد تأثیر گذاشت. صنایع بزرگ و خدمات عمومی ملی‌سازی شدند، یک دولت رفاه ایجاد شد و یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی جامع و با بودجه عمومی به نام سرویس سلامت ملی بنیان نهاده شد. ظهور ناسیونالیسم در مستعمرات با موقعیت اقتصادی به‌شدت کاهش‌یافته بریتانیا پس از مشارکتش در جنگ جهانی اول و در جنگ جهانی دوم همزمان شد، به‌طوری که سیاست استعمارزدایی اجتناب‌ناپذیر بود. استقلال هند و پاکستان در سال ۱۹۴۷ اعطا شد. طی سه دهه بعد، بیشتر مستعمرات امپراتوری بریتانیا به استقلال دست یافتند و بسیاری از آن‌ها به عضویت اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع درآمدند.

بریتانیا سومین کشوری بود که به زرادخانه جنگ‌افزارهای هسته‌ای دست یافت و نخستین آزمایش بمب اتمی خود را با نام عملیات هاریکن در سال ۱۹۵۲ انجام داد، اگرچه محدودیت‌های نقش بین‌المللی بریتانیا در دوران پس از جنگ با بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ آشکار شد. در نتیجه کمبود نیروی کار در دهه ۱۹۵۰، حکومت مهاجرت از اعضای اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع را تشویق کرد. در دهه‌های بعد، بریتانیا به جامعه‌ای با نژادهای گوناگون و فرهنگ‌های متنوع تبدیل شد. با وجود افزایش استانداردهای زندگی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، عملکرد اقتصادی بریتانیا نسبت به بسیاری از رقبای اصلی خود مانند فرانسه، آلمان غربی و ژاپن موفقیت‌آمیز نبود. در سال ۱۹۶۹، بریتانیا نخستین کشور دموکراتیکی بود که سن رأی‌دهی خود را به ۱۸ سال کاهش داد.

در روند چندین دهه‌ای ادغام اروپا، بریتانیا یکی از اعضای بنیان‌گذار اتحادیه اروپای غربی بود که با کنفرانس‌های لندن و پاریس در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد. در سال ۱۹۶۰، بریتانیا یکی از هفت عضو بنیان‌گذار انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA) بود، اما در سال ۱۹۷۳ آن را ترک کرد تا به جوامع اروپا (EC) بپیوندد. در همه‌پرسی سال ۱۹۷۵، ۶۷ درصد از رأی‌دهندگان به ماندن در آن رأی دادند. هنگامی که جوامع اروپا در سال ۱۹۹۳ به اتحادیه اروپا (EU) تبدیل شد، بریتانیا یکی از ۱۲ کشور عضو بنیان‌گذار آن بود.

از اواخر دهه ۱۹۶۰، ایرلند شمالی خشونت‌های فرقه‌ای و نظامی‌گرایانه را تجربه کرد که گاهی بخش‌های دیگر بریتانیا را نیز تحت تأثیر قرار می‌داد و به مشکلات معروف شد. معمولاً تصور می‌شود که این دوره با پیمان بلفاست «جمعه نیک» در سال ۱۹۹۸ پایان یافته است. پس از یک دوره رکود اقتصادی گسترده و درگیری‌های صنعتی در دهه ۱۹۷۰، حکومت محافظه‌کار دهه ۱۹۸۰ به رهبری مارگارت تاچر سیاست رادیکالی از پول‌گرایی، مقررات‌زدایی (به‌ویژه در بخش مالی، برای نمونه انفجار بزرگ در سال ۱۹۸۶) و بازارهای کار، فروش شرکت‌های دولتی (خصوصی‌سازی) و حذف یارانه‌های دیگر بخش‌ها را آغاز کرد.

در سال ۱۹۸۲، آرژانتین به سرزمین‌های بریتانیایی جورجیای جنوبی و جزایر فالکلند حمله کرد که منجر به جنگ فالکلند ۱۰ هفته‌ای شد و در آن نیروهای آرژانتینی شکست خوردند. ساکنان این جزایر قویاً از حاکمیت بریتانیا حمایت می‌کنند که در همه‌پرسی سال ۲۰۱۳ ابراز شد. از سال ۱۹۸۴، اقتصاد بریتانیا از ورود درآمدهای قابل توجه نفت دریای شمال بهره‌مند شد. یکی دیگر از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا، جبل‌الطارق، یک پایگاه نظامی کلیدی است؛ همه‌پرسی سال ۲۰۰۲ دربارهٔ حاکمیت مشترک با اسپانیا رد شد.

تا اواخر قرن بیستم، تغییرات عمده‌ای در حکومت بریتانیا با ایجاد دولت‌های قدرت‌سپار برای اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی صورت گرفت. گنجاندن قانونی حقوق بشر به دنبال پذیرش کنوانسیون اروپایی حقوق بشر انجام شد. بریتانیا همچنان به عنوان یک قدرت بزرگ جهانی با نفوذ دیپلماتیک و نظامی جهانی و نقشی پیشرو در سازمان ملل متحد و ناتو باقی ماند.

قرن بیست و یکم

مقاله‌های اصلی: تاریخ سیاسی بریتانیا (۱۹۷۹–اکنون) و تاریخ اجتماعی بریتانیا (۱۹۷۹–اکنون)

نخست‌وزیر بوریس جانسون توافق خروج برگزیت را در سال ۲۰۲۰ امضا می‌کند که رسماً بریتانیا را از اتحادیه اروپا (EU) خارج کرد.

بریتانیا در اوایل قرن بیست و یکم به‌طور گسترده از رویکرد ایالات متحده در «جنگ علیه تروریسم» حمایت کرد. نیروهای بریتانیایی در جنگ افغانستان جنگیدند، اما جنجال‌هایی پیرامون حضور نظامی بریتانیا در عراق وجود داشت که شاهد بزرگ‌ترین اعتراض در تاریخ بریتانیا در مخالفت با حکومت به رهبری تونی بلر بود.

رکود بزرگ مالی (۲۰۰۷–۲۰۱۰) به‌شدت بر اقتصاد بریتانیا تأثیر گذاشت و پس از آن دوره‌ای از رشد ضعیف و رکود حاکم شد. دولت ائتلاف کامرون-کلگ در سال ۲۰۱۰، اقدام‌های ریاضتی را با هدف مقابله با کسری بودجه قابل‌توجه عمومی معرفی کرد. یک همه‌پرسی در مورد استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴ منجر به این شد که ۵۵٫۳ درصد از رأی‌دهندگان اسکاتلندی به ماندن در بریتانیا رأی دهند.

در سال ۲۰۱۶، ۵۱٫۹ درصد از رأی‌دهندگان در بریتانیا در همه‌پرسی برای خروج از اتحادیه اروپا (EU) رأی مثبت دادند. بریتانیا در سال ۲۰۲۰ از اتحادیه اروپا خارج شد. در ۱ مه ۲۰۲۱، پیمان تجارت و همکاری بریتانیا و اتحادیه اروپا، که یک توافق‌نامه تجارت آزاد بین بریتانیا و اتحادیه اروپا بود، اجرایی شد.

دنیاگیری کووید-۱۹ در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ تأثیر شدیدی بر اقتصاد بریتانیا داشت، باعث اختلالات عمده در آموزش شد و پیامدهای گسترده‌ای بر جامعه و سیاست داشت. بریتانیا نخستین کشوری در جهان بود که از یک واکسن کووید-۱۹ تأییدشده استفاده کرد. توسعه واکسن در بریتانیا باعث شد که روند واکسیناسیون در این کشور یکی از سریع‌ترین‌ها در جهان باشد.

جغرافی

مقاله‌های اصلی: جغرافیای بریتانیا، جانوران بریتانیای کبیر، و گیاگان بریتانیای کبیر و ایرلند

تصویری ماهواره‌ای از بریتانیا به استثنای شتلند

مساحت کل بریتانیا تقریباً ۹۴٬۳۵۴ مایل مربع (۲۴۴٬۳۷۶ کیلومتر مربع) است، که مساحت خشکی آن ۹۳٬۷۲۳ مایل مربع (۲۴۲٬۷۴۱ کیلومتر مربع) می‌باشد. این کشور بخش عمده‌ای از جزایر بریتانیا را اشغال کرده و شامل جزیره بریتانیای کبیر، یک‌ششم شمال شرقی جزیره ایرلند و برخی جزایر کوچک‌تر پیرامونی است؛ به این معنی که از انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی تشکیل‌شده است.

از نظر جغرافیایی، بریتانیا بین اقیانوس اطلس و دریای شمال قرار گرفته است و ساحل جنوب شرقی آن در فاصله ۲۲ مایل (۳۵ کیلومتر) از ساحل شمالی فرانسه واقع‌شده که توسط کانال مانش از آن جدا می‌شود.

جزیره‌های نزدیک به بریتانیا شامل جزیره من، جرزی و گرنزی (جزیره)، جزیره‌های وابسته به تاج‌وتخت بریتانیا هستند که با مونارک بریتانیا در اتحاد به سر می‌برند، اما دقیقاً بخشی از بریتانیا یا هیچ‌یک از سه حوزه قضایی یا چهار کشور آن محسوب نمی‌شوند، اگرچه دولت بریتانیا مسئولیت امور خارجی آن‌ها را بر عهده دارد. جزیره من تقریباً در نیمه‌راه میان بریتانیای کبیر و جزیره ایرلند در دریای ایرلند واقع‌شده است، در حالی که جزایر مانش درست در نزدیکی ساحل شمالی فرانسه قرار دارند.

رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن به عنوان نقطه تعیین‌کننده نصف‌النهار مبدأ در نشست بین‌المللی نصف‌النهار در سال ۱۸۸۴ انتخاب شد.

بریتانیا میان عرض‌های جغرافیایی ۴۹ درجه و ۶۱ درجه شمالی، و طول‌های جغرافیایی ۹ درجه غربی و ۲ درجه شرقی قرار دارد. ایرلند شمالی دارای ۴۹۹ کیلومتر (۳۱۰ مایل) مرز زمینی با جمهوری ایرلند است و ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۴ مایل) خط ساحلی دارد. طول خط ساحلی بریتانیای کبیر به همراه جزایر اصلی آن حدود ۳۱٬۳۶۸ کیلومتر (۱۹٬۴۹۱ مایل) است که خط ساحلی جزیره اصلی بریتانیای کبیر ۱۷٬۸۲۰ کیلومتر (۱۱٬۰۷۳ مایل) از آن را تشکیل می‌دهد، هرچند اندازه‌گیری‌ها به دلیل پارادوکس خط ساحلی می‌تواند بسیار متفاوت باشد. این کشور از طریق تونل مانش به اروپای قاره‌ای متصل است که با ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) طول (۳۸ کیلومتر یا ۲۴ مایل زیر آب)، طولانی‌ترین تونل زیرآبی جهان است.

بریتانیا شامل چهار بوم‌ناحیه زمینی است: جنگل‌های پهن‌برگ سلتی، جنگل‌های راش زمین‌های پست انگلستان، جنگل‌های مرطوب مختلط آتلانتیک شمالی و جنگل‌های سوزنی‌برگ کالدونیایی. مساحت جنگل‌ها در بریتانیا در سال ۲۰۲۳ حدود ۳٫۲۵ میلیون هکتار برآورد شد که ۱۳ درصد از مساحت خشکی آن را تشکیل می‌دهد.

اقلیم

مقاله‌های اصلی: اقلیم بریتانیا و تغییر اقلیم در انگلستان

همچنین ببینید: اقلیم انگلستان، اقلیم اسکاتلند، اقلیم ولز، و اقلیم ایرلند شمالی

بیشتر مناطق بریتانیا دارای اقلیم معتدل هستند و به‌طور کلی دما خنک و بارش در تمام طول سال فراوان است. دما با تغییر فصل تغییر می‌کند و به‌ندرت به زیر ۰ درجه سلسیوس (۳۲ درجه فارنهایت) می‌رسد یا از ۳۰ درجه سلسیوس (۸۶ درجه فارنهایت) فراتر می‌رود. برخی از بخش‌های دور از ساحل در ارتفاعات انگلستان، ولز، ایرلند شمالی و بیشتر مناطق اسکاتلند، دارای اقلیم اقیانوسی زیرقطبی هستند. ارتفاعات بالاتر در اسکاتلند دارای اقلیم قاره‌ای زیرقطبی و کوهستان‌ها دارای اقلیم توندرا هستند.

باد غالب از سمت جنوب غربی می‌وزد و دوره‌های مکرر هوای ملایم و مرطوب را از اقیانوس اطلس به همراه می‌آورد، اگرچه بخش‌های شرقی عمدتاً از این باد در امان هستند. از آنجا که بخش عمده بارندگی در مناطق غربی رخ می‌دهد، بخش‌های شرقی خشک‌ترین مناطق هستند. جریان‌های اقیانوس اطلس که توسط گلف استریم گرم می‌شوند، زمستان‌های ملایمی را به ارمغان می‌آورند، به‌ویژه در غرب که زمستان‌ها مرطوب است و این وضعیت در ارتفاعات شدیدتر است. تابستان‌ها در جنوب شرقی انگلستان گرم‌ترین و در شمال خنک‌ترین حالت را دارند. بارش سنگین برف می‌تواند در زمستان و اوایل بهار در ارتفاعات رخ دهد و گاهی در مناطق دور از تپه‌ها به عمق زیادی می‌رسد.

میانگین کل ساعات آفتابی سالانه در بریتانیا بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۰ برابر با ۱٬۳۳۹٫۷ ساعت بوده است. ساعات آفتابی از ۱٬۲۰۰ تا حدود ۱٬۵۸۰ ساعت در سال متغیر است.

تغییر اقلیم تأثیرات جدی بر این کشور دارد. یک‌سوم افزایش قیمت مواد غذایی در سال ۲۰۲۳ به آن نسبت داده شد. در سال ۲۰۲۴، بریتانیا در میان ۱۸۰ کشور، رتبه پنجم را در شاخص عملکرد زیست‌محیطی کسب کرد. قانونی تصویب شده است که بر اساس آن انتشار گازهای گلخانه‌ای بریتانیا تا سال ۲۰۵۰ به انتشار صفر خالص برسد.

توپوگرافی

توپوگرافی بریتانیا

انگلستان ۵۳ درصد از مساحت بریتانیا را تشکیل می‌دهد و ۵۰٬۳۵۰ مایل مربع (۱۳۰٬۳۹۵ کیلومتر مربع) وسعت دارد. بیشتر مساحت این کشور از زمین‌های پست تشکیل شده است، با زمین‌های مرتفع و کوهستانی در شمال غربی خط تیز-اکس که بریتانیا را تقریباً به دو بخش بلندبوم و پست‌بوم تقسیم می‌کند. مناطق پست شامل کورن‌وال، نیو فارست، ساوت داونز و نورفولک برادز است. مناطق مرتفع شامل لیک دیستریکت، پناینز، یورکشایر دیلز، اکسمور و دارتمور است. رودخانه‌ها و مصب‌های اصلی شامل تیمز، سورن و هامبر هستند. بلندترین کوه انگلستان اسکافل پایک با ارتفاع ۹۷۸ متر (۳٬۲۰۹ فوت) در لیک دیستریکت است؛ بزرگ‌ترین جزیره آن جزیره وایت است.

اسکاتلند ۳۲ درصد از مساحت بریتانیا را تشکیل می‌دهد و ۳۰٬۴۱۰ مایل مربع (۷۸٬۷۷۲ کیلومتر مربع) وسعت دارد. این شامل نزدیک به ۸۰۰ جزیره، به‌ویژه هبریدها، جزایر اورکنی و جزایر شتلند است. اسکاتلند کوهستانی‌ترین کشور تشکیل‌دهنده بریتانیا است. هایلندز در شمال و غرب، منطقه‌ای ناهموارتر است که اکثریت زمین‌های کوهستانی اسکاتلند را در خود جای داده است، از جمله کرنگورمز، لاخ لوموند و تروساکس و بن نویس که با ۱٬۳۴۵ متر (۴٬۴۱۳ فوت) بلندترین نقطه در جزایر بریتانیا است.

ولز کمتر از ۹ درصد از مساحت بریتانیا را تشکیل می‌دهد و ۸٬۰۲۰ مایل مربع (۲۰٬۷۷۹ کیلومتر مربع) وسعت دارد. این کشور عمدتاً کوهستانی است، اگرچه ولز جنوبی نسبت به ولز شمالی و ولز مرکزی کوهستان‌های کمتری دارد. بلندترین کوه‌های ولز در اسنودونیا قرار دارند و شامل اسنودون (ولزی: Yr Wyddfa) هستند که با ۱٬۰۸۵ متر (۳٬۵۶۰ فوت)، بلندترین قله در ولز است. ولز بیش از ۱٬۶۸۰ مایل (۲٬۷۰۴ کیلومتر) خط ساحلی از جمله ساحل پمبروکشایر دارد. چندین جزیره در سواحل اصلی ولز قرار دارند که بزرگ‌ترین آن‌ها انگلسی (Ynys Môn) است.

ایرلند شمالی، که توسط دریای ایرلند و کانال شمالی از بریتانیای کبیر جدا شده است، مساحتی معادل ۵٬۴۷۰ مایل مربع (۱۴٬۱۶۰ کیلومتر مربع) دارد و عمدتاً تپه‌ای است. این منطقه شامل لخ نی است که با ۱۵۰ مایل مربع (۳۸۸ کیلومتر مربع)، بزرگ‌ترین دریاچه در جزایر بریتانیا از نظر مساحت است، لخ ارن که بیش از ۱۵۰ جزیره دارد، و گذرگاه ساحلی جاینت که توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. بلندترین قله در ایرلند شمالی اسلیو دونارد در کوه‌های مورن با ارتفاع ۸۵۲ متر (۲٬۷۹۵ فوت) است.

حکومت و سیاست

مقاله‌های اصلی: سیاست در بریتانیا، دولت بریتانیا، و پادشاهی بریتانیا

همچنین ببینید: قانون اساسی بریتانیا

چارلز سوم
پادشاه

اندی برنام
نخست‌وزیر

بریتانیا یک پادشاهی مشروطه و نظام پارلمانی است که تحت سیستم وست‌مینستر عمل می‌کند که به آن «پادشاهی پارلمانی دموکراتیک» نیز می‌گویند. این کشور یک دولت متمرکز و دولت واحد است که در آن مجلس بریتانیا دارای حاکمیت است. مجلس از مجلس عوام انتخابی، مجلس اعیان انتصابی و تاج (که توسط مونارک تجسم می‌یابد) تشکیل شده است.{{Efn|British sovereignty derives from the Crown, a corporation sole occupied by the monarch. It is therefore by and through the monarch that Parliament exercises supreme legislative authority over both the executive and judiciary. Distinguished Professor of Public Law Maurice Sunkin opined the Crown symbolically occupies "...what in other places would be a core element of a written constitution." As a result of this state of constitutional affairs, the monarch is formally referred to as "the Sovereign" in legislation.} کار اصلی مجلس در دو مجلس انجام می‌شود، اما برای تبدیل شدن یک لایحه به قانون پارلمان (یعنی قانون موضوعه)، تأیید سلطنتی الزامی است. در نتیجه حاکمیت پارلمانی، قانون اساسی بریتانیا نامدون است و عمدتاً از منابع مکتوب پراکنده، شامل قانون موضوعه پارلمانی، قانون بدعتی و عرفی قضایی و معاهدات بین‌المللی، به همراه عرف‌های قانون اساسی تشکیل شده است. با این حال، دیوان عالی اصولی را که زیربنای قانون اساسی بریتانیا هستند، به رسمیت می‌شناسد؛ اصولی مانند حاکمیت پارلمانی، حاکمیت قانون، دموکراسی و حمایت از حقوق بین‌الملل.

پادشاه چارلز سوم مونارک و رئیس کشور بریتانیا و ۱۴ کشور مستقل حاکم دیگر است که به آن‌ها «قلمروی مشترک‌المنافع» گفته می‌شود. مونارک به‌طور رسمی به عنوان تجسم شخصی تاج‌وتخت، دارای تمام اختیارات اجرایی است و «برای قانون و عملکرد حکومت در بریتانیا بنیادی است». با این حال، اعمال چنین اختیاراتی، از جمله اختیارات متعلق به امتیاز سلطنتی، عموماً تنها با مشاوره وزیر تاج که در برابر پارلمان و از آن طریق در برابر رأی‌دهندگان پاسخگو است، انجام می‌شود. با این حال، در انجام وظایف رسمی، مونارک «حق مشورت شدن، حق تشویق کردن و حق هشدار دادن» را دارد. علاوه بر این، مونارک تعدادی اختیارات ذخیره در اختیار دارد تا از حکومت پاسخگو حمایت کرده و از بروز بحران‌های قانون اساسی جلوگیری کند.{{Efn|برای نمونه، مونارک به تنهایی یک عضو پارلمان را بر اساس توانایی او در جلب اعتماد مجلس عوام به عنوان نخست‌وزیر منصوب می‌کند. مونارک همچنین به‌طور منظم افتخارات دولتی را به عنوان هدیه شخصی تاج‌وتخت اعطا می‌کند. در شرایط استثنایی، مونارک ممکن است نخست‌وزیر را برکنار کند، درخواست برای انحلال یا تعطیلی پارلمان را رد کند، از تأیید سلطنتی برای قانون‌گذاری اولیه خودداری کند و از استفاده غیرقانونی از نیروهای مسلح بریتانیا جلوگیری کند؛ این‌ها در میان سایر اختیارات ذخیره قرار دارند.}

نخست‌وزیر رئیس دولت در بریتانیا است. دولت بریتانیا که تحت هدایت و نظارت کابینه بریتانیا متشکل از وزیران ارشد منتخب و تحت رهبری نخست‌وزیر فعالیت می‌کند، به عنوان ابزار اصلی سیاست‌گذاری عمومی عمل کرده، خدمات عمومی را اداره می‌کند و از طریق شورای اختصاصی، ابزارهای قانونی را وضع کرده و به مونارک مشاوره می‌دهد. تقریباً تمام نخست‌وزیران به‌طور همزمان به عنوان خزانه‌دار کل خدمت کرده‌اند و تمام نخست‌وزیران از سال ۱۹۰۵ به‌طور مستمر به عنوان خزانه‌دار کل، از سال ۱۹۶۸ به عنوان وزیر خدمات کشوری، و از سال ۲۰۱۹ به عنوان وزیر اتحادیه خدمت کرده‌اند. اگرچه نخست‌وزیر توسط مونارک منصوب می‌شود، اما در دوران مدرن، طبق عرف، نخست‌وزیر یک نماینده پارلمان و رهبر حزب سیاسی دارای بیشترین کرسی در مجلس عوام است و به دلیل توانایی خود در جلب اعتماد مجلس عوام، این مقام را در اختیار دارد. نخست‌وزیر تا تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶، اندی برنام، رهبر حزب کارگر است.

اگرچه سه جزیره‌های وابسته به تاج‌وتخت بریتانیا شامل جرزی، گرنزی و جزیره من، و همچنین ۱۴ سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا بخشی از بریتانیا نیستند، اما تحت حاکمیت تاج‌وتخت بریتانیا قرار دارند.

عقب‌نشینی دموکراتیک توسط «گزارش دموکراسی وی-دم» در سال ۲۰۲۶ برای بریتانیا شناسایی شد.

انتخابات

مقالهٔ اصلی: انتخابات در بریتانیا

کاخ وست‌مینستر در لندن، مقر هر دو مجلس پارلمان بریتانیا است.

برای انتخابات سراسری (انتخابات مجلس عوام)، بریتانیا به ۶۵۰ حوزه انتخابیه تقسیم می‌شود که هر کدام توسط یک عضو مجلس (MP) که با نظام نخست‌گزینی انتخاب‌شده است، نمایندگی می‌شود. اعضای مجلس تا پنج سال در سمت خود باقی می‌مانند و اگر بخواهند به عضویت خود در مجلس ادامه دهند، باید دوباره در انتخابات شرکت کنند. حزب محافظه‌کار که به صورت عامیانه حزب توری یا توری‌ها نامیده می‌شود، و حزب کارگر از دهه ۱۹۲۰ احزاب سیاسی مسلط در این کشور بوده‌اند که منجر به توصیف بریتانیا به عنوان یک نظام دوحزبی شده است. با این حال، از دهه ۱۹۲۰ سایر احزاب سیاسی نیز کرسی‌هایی را در مجلس عوام به دست آورده‌اند، اگرچه هرگز تعداد آن‌ها بیشتر از محافظه‌کاران یا کارگر نبوده است. دهه ۲۰۲۰ نشان‌دهنده فرسایش نظام دوحزبی و رشد یک نظام چندحزبی بود.

تقسیمات کشوری

مقاله‌های اصلی: کشورهای بریتانیا، جغرافیای اداری پادشاهی متحد (بریتانیا)، و فهرست شهرستان‌های بریتانیا

چهار کشور تشکیل‌دهنده بریتانیا

تقسیم جغرافیایی بریتانیا به شهرستان‌ها یا شایرها در انگلستان و اسکاتلند در قرون وسطای آغازین آغاز شد و تا دوران نوین آغازین در سراسر بریتانیای کبیر و ایرلند تکمیل گردید. دولت محلی مدرن توسط شوراهای منتخب، که تا حدی بر پایه شهرستان‌های باستانی بناشده بود، توسط مصوبه‌های جداگانه پارلمان ایجاد شد: در انگلستان و ولز در سال ۱۸۸۸، اسکاتلند در سال ۱۸۸۹ و ایرلند در سال ۱۸۹۸؛ این بدان معناست که هیچ نظام منسجمی از مرزبندی اداری یا جغرافیایی در سراسر بریتانیا وجود ندارد، و انگلستان و ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی هر کدام حوزه‌های قضایی متمایز خود را دارند. تا قرن نوزدهم تغییر چندانی در این ترتیبات ایجاد نشد، اما از آن زمان تاکنون تکامل مداومی در نقش و کارکرد آن‌ها وجودداشته است.

دولت محلی در انگلستان پیچیده است و توزیع کارکردها بسته به ترتیبات محلی متفاوت است. سطوح بالایی تقسیمات کشوری انگلستان، نه ناحیه‌های انگلستان هستند که عمدتاً برای اهداف آماری استفاده می‌شوند. یکی از این ناحیه‌ها، لندن بزرگ، از سال ۲۰۰۰ و به دنبال حمایت مردمی از این پیشنهاد در همه‌پرسی سال ۱۹۹۸، دارای یک مجمع و شهردار منتخب مستقیم‌بوده است.

دولت محلی در اسکاتلند به ۳۲ منطقه شورایی با تنوع گسترده در اندازه و جمعیت تقسیم می‌شود. شهرهای گلاسگو، ادینبرو، ابردین و داندی مناطق شورایی جداگانه‌ای هستند، همانند شورای هایلند که یک‌سوم مساحت اسکاتلند را در بر می‌گیرد اما تنها کمی بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. شوراهای محلی از اعضای منتخب شورا تشکیل شده‌اند که تعداد آن‌ها ۱٬۲۲۳ نفر است.

دولت محلی در ولز شامل ۲۲ مرجع واحد است که هر کدام توسط یک رهبر و کابینه‌ای که توسط خود شورا انتخاب می‌شود، اداره می‌گردد. این‌ها شامل شهرهای کاردیف، سوانزی و نیوپورت هستند که خود مراجع واحد محسوب می‌شوند. انتخابات هر چهار سال یک‌بار تحت نظام نخست‌گزینی برگزار می‌شود.

دولت محلی در ایرلند شمالی از سال ۲۰۱۵ به ۱۱ شورای منطقه‌ای سازمان‌دهی‌شده است که هر کدام با رأی انتقال‌پذیر واحد انتخاب می‌شوند. اختیارات آن‌ها محدود به خدماتی مانند جمع‌آوری زباله، کنترل سگ‌ها و نگهداری از پارک‌ها و گورستان‌ها است. این نظام پس از تصمیم سال ۲۰۰۸ هیئت اجرایی برای جایگزینی ساختار پیشین شامل ۲۶ منطقه که از سال ۱۹۷۳ برقرار بود، معرفی شد.

قدرت‌سپاری

مقالهٔ اصلی: قدرت‌سپاری در بریتانیا

اطلاعات بیشتر: امور قدرت‌سپاری‌شده، محفوظ و استثناشده

نخست‌وزیر کی‌یر استارمر در جریان اجلاس شورای ملت‌ها و مناطق با وزیران اول اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز دیدار می‌کند.

در بریتانیا، فرایند قدرت‌سپاری، اختیارات گوناگونی را از حکومت بریتانیا به سه کشور از چهار کشور تشکیل‌دهنده بریتانیا—اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز—و همچنین به ناحیه‌های انگلستان منتقل کرده است که از سال ۱۹۹۹ دارای حکومت‌ها و پارلمان‌های خاص خود هستند و امور قدرت‌سپاری‌شدهٔ مختلفی را کنترل می‌کنند. این اختیارات متفاوت است و به دولت اسکاتلند، دولت ولز، هیئت اجرایی ایرلند شمالی و (در انگلستان) به مقام‌های راهبردی: مرجع لندن بزرگ، مدیریت‌های ترکیبی و مدیریت‌های ترکیبی شهرستانی منتقل‌شده است. در میان پارلمان‌های قدرت‌سپاری‌شده در سراسر بریتانیا، پارلمان اسکاتلند گسترده‌ترین مسئولیت‌ها را در زمینه اختیارات قدرت‌سپاری‌شده دارد و به عنوان «یکی از قدرتمندترین پارلمان‌های قدرت‌سپاری‌شده در جهان» توصیف‌شده است.

بریتانیا دارای یک قانون اساسی نامکتوب است و مسائل قانون اساسی در زمره اختیاراتی نیستند که قدرت‌سپاری‌شده باشند. بر اساس دکترین حاکمیت پارلمانی، پارلمان بریتانیا در تئوری می‌تواند پارلمان اسکاتلند، پارلمان ولز (سند) یا مجلس ایرلند شمالی را منحل کند. اگرچه در قانون اسکاتلند ۲۰۱۶ و قانون ولز ۲۰۱۷ تصریح‌شده است که دولت اسکاتلند و دولت ولز «بخش دائمی ترتیبات قانون اساسی بریتانیا هستند».

در عمل، برای پارلمان بریتانیا از نظر سیاسی دشوار خواهد بود که قدرت‌سپاری به پارلمان اسکاتلند و پارلمان ولز را لغو کند، زیرا این نهادها از طریق همه‌پرسی ایجاد شده‌اند. محدودیت‌های سیاسی اعمال‌شده بر قدرت پارلمان بریتانیا برای مداخله در قدرت‌سپاری در ایرلند شمالی حتی بیشتر است، زیرا قدرت‌سپاری در ایرلند شمالی بر پایه یک توافق بین‌المللی با حکومت ایرلند استوار است. پارلمان بریتانیا اختیارات قانون‌گذاری سه پارلمان قدرت‌سپاری‌شده را در مسائل سیاست اقتصادی از طریق قانونی که در سال ۲۰۲۰ تصویب شد، محدود می‌کند.

انگلستان

برخلاف اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز، انگلستان دارای حکومت قدرت‌سپاری‌شده یا پارلمان ملی مجزا نیست، بلکه فرایند قدرت‌سپاری اختیارات از حکومت مرکزی به دولت‌های محلی، نخستین بار در سال ۱۹۹۸ صورت گرفته است. مرجع لندن بزرگ پس از همه‌پرسی سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. این نهاد که به صورت عامیانه «سیتی هال» نامیده می‌شود، بدنه حکومتی منطقه‌ای و قدرت‌سپاری‌شده برای لندن بزرگ است. این نهاد از دو شاخه سیاسی تشکیل‌شده است: شهردار لندن که مستقیماً انتخاب می‌شود و شورای شهر لندن که به عنوان نهادی برای نظارت و ایجاد توازن در برابر شهردار عمل می‌کند.

مدیریت ترکیبی نوعی از نهاد دولت محلی است که در انگلستان و خارج از لندن بزرگ توسط قانون دموکراسی محلی، توسعه اقتصادی و ساخت‌وساز ۲۰۰۹ معرفی شد. این مدیریت‌ها به گروهی از دولت‌های محلی اجازه می‌دهند تا مسئولیت‌های مناسب را تجمیع کرده و اختیارات قدرت‌سپاری‌شده مشخصی را از حکومت مرکزی دریافت کنند تا سیاست‌های حمل‌ونقل و اقتصادی را در منطقه‌ای وسیع‌تر به شکلی موثرتر اجرا نمایند. مدیریت ترکیبی شهرستان، نوع مشابهی از نهاد دولت محلی است که در انگلستان و خارج از لندن بزرگ توسط قانون ارتقا و بازآفرینی ۲۰۲۳ معرفی شد، اما تنها می‌تواند توسط مقامات رده‌بالا یعنی شورای شهرستان و مقامات واحد تشکیل شود.

اسکاتلند

مقالهٔ اصلی: مسئولیت‌های دولت اسکاتلند

نخست‌وزیر کی‌یر استارمر در بوت هاوس، ادینبرو با وزیر اول اسکاتلند، جان سوینی، رئیس دولت اسکاتلند دیدار می‌کند.

از سال ۱۹۹۹، اسکاتلند دارای یک حکومت ملی و پارلمان قدرت‌سپاری‌شده با اختیارات گسترده در هر موضوعی است که به‌طور خاص برای پارلمان بریتانیا رزرو نشده باشد. اسکاتلند در میان سه پارلمان قدرت‌سپاری‌شده در بریتانیا، بیشترین اختیارات را داراست و کنترل کامل قانون‌گذاری بر آموزش، نظم و قانون، اقتصاد، مراقبت‌های بهداشتی، انتخابات، املاک سلطنتی اسکاتلند، سیستم برنامه‌ریزی و مسکن را در اختیار دارد.

اختیارات بیشتری از طریق قانون اسکاتلند ۲۰۱۲ و قانون اسکاتلند ۲۰۱۶ به پارلمان اسکاتلند منتقل شد، از جمله برخی اختیارات مالیاتی، که شامل کنترل کامل بر مالیات بر درآمد حاصل از اشتغال، مالیات بر معاملات زمین و ساختمان، مالیات بر محل‌های دفن زباله، عوارض مصالح، مالیات خروج هوایی و درآمد اسکاتلند، و همچنین جنبه‌هایی از شبکه انرژی، از جمله انرژی تجدیدپذیر، بهره‌وری انرژی و صدور مجوز برای نفت و گاز در خشکی می‌شود. اختیارات آن‌ها در مسائل اقتصادی به‌طور قابل‌توجهی توسط قانونی از پارلمان بریتانیا که در سال ۲۰۲۰ تصویب شد، محدود شده است.{{پانویس‌های تودرتو|name=UKIM|}

دولت اسکاتلند یک دولت اقلیت از حزب ملی اسکاتلند (SNP) است که توسط وزیر اول، که در حال حاضر جان سوینی، رهبر حزب ملی اسکاتلند است، هدایت می‌شود. در سال ۲۰۱۴، همه‌پرسی استقلال اسکاتلند (۲۰۱۴) برگزار شد که در آن ۵۵٫۳ درصد به عدم استقلال از بریتانیا و ۴۴٫۷ درصد به استقلال رأی دادند که منجر به ماندن اسکاتلند در بریتانیا شد. دولت محلی در اسکاتلند به ۳۲ منطقه شورایی با تفاوت‌های گسترده در اندازه و جمعیت تقسیم‌شده است. شوراهای محلی از اعضای منتخب تشکیل شده‌اند که تعداد آن‌ها ۱٬۲۲۳ نفر است.

پارلمان اسکاتلند از دولت اسکاتلند جدا است. این پارلمان از ۱۲۹ نماینده پارلمان اسکاتلند (MSPs) منتخب تشکیل شده است. این نهاد، مرجع قانون‌گذاری اسکاتلند است و از این رو بر کار دولت مستقر اسکاتلند نظارت می‌کند و هرگونه لایحه پیشنهادی را از طریق بحث‌های پارلمانی، کمیته‌ها و پرسش‌های پارلمانی بررسی می‌نماید.

ولز

از سال ۱۹۹۹، ولز دارای یک دولت ملی و قوه مقننه قدرت‌سپاری‌شده است که با نام سند (Senedd) شناخته می‌شود. انتخابات سند تا سال ۲۰۲۶ از نظام انتخاباتی عضو اضافی استفاده می‌کرد، اما پس از آن نظام رأی‌گیری به نمایندگی تناسبی فهرست بسته تغییر یافت. تعداد اعضای منتخب نیز از ۶۰ به ۹۶ نفر افزایش یافت که نماینده ۱۶ حوزه انتخابیه شش‌عضوی هستند. سند اختیارات محدودتری نسبت به اختیارات تفویض‌شده به اسکاتلند دارد. این نهاد می‌تواند در هر موضوعی که به‌طور خاص توسط قوانین سند کامری برای پارلمان بریتانیا رزرو نشده باشد، قانون‌گذاری کند. دولت ولز در حال حاضر یک دولت اقلیت از پلاید کامری است که توسط وزیر اول، رون اپ یورورث، هدایت می‌شود. دولت محلی در ولز شامل ۲۲ مرجع واحد است که هر کدام توسط یک رهبر و کابینه‌ای که توسط خود شورا انتخاب شده‌اند، اداره می‌شوند.

ایرلند شمالی

شکل قدرت‌سپاری‌شده حکومت در ایرلند شمالی بر پایه پیمان جمعه نیک در سال ۱۹۹۸ استوار است که به یک دوره ۳۰ ساله از درگیری‌های فرقه‌ای اتحادگرایان-ملی‌گرایان که با نام مشکلات شناخته می‌شود، پایان داد. این پیمان توسط همه‌پرسی تأیید و در اواخر همان سال اجرایی شد. این پیمان ترتیبات اشتراک‌گذاری قدرت را برای یک دولت و قوه مقننه قدرت‌سپاری‌شده ایجاد کرد که به ترتیب با نام‌های هیئت اجرایی ایرلند شمالی و مجمع ایرلند شمالی شناخته می‌شوند. انتخابات مجمع از نظام رأی انتقال‌پذیر واحد استفاده می‌کند. هیئت اجرایی و مجمع دارای اختیاراتی مشابه اختیارات تفویض‌شده به اسکاتلند هستند. هیئت اجرایی توسط یک دوحاکمیتی که نماینده اعضای اتحادگرا و ملی‌گرای مجمع است، هدایت می‌شود. وزیر اول و معاون وزیر اول ایرلند شمالی روسای مشترک دولت ایرلند شمالی هستند. دولت محلی در ایرلند شمالی از سال ۲۰۱۵ بین ۱۱ شورا با مسئولیت‌های محدود تقسیم‌شده است.

روابط خارجی

مقالهٔ اصلی: روابط خارجی بریتانیا

نخست‌وزیر بریتانیا کی‌یر استارمر و رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ در حال دست دادن در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک در سال ۲۰۲۵. بریتانیا و ایالات متحده دارای یک «رابطه ویژه» هستند.

بریتانیا عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد و عضو ناتو، آکوس، اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، گروه هفت، گروه ۲۰، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان تجارت جهانی، شورای اروپا و سازمان امنیت و همکاری اروپا است. این کشور شورای فرهنگی بریتانیا را اداره می‌کند که سازمانی تخصصی در زمینه فرصت‌های فرهنگی و آموزشی بین‌المللی در بیش از ۱۰۰ کشور جهان است. بریتانیا همچنان یک قدرت بزرگ جهانی با نفوذ سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و نظامی قابل‌توجه باقی مانده است.

گفته می‌شود که بریتانیا دارای یک «رابطه ویژه» با ایالات متحده و یک مشارکت نزدیک با فرانسه – موسوم به «توافق قلبی» – است و فناوری جنگ‌افزارهای هسته‌ای را با هر دو کشور به اشتراک می‌گذارد؛ اتحاد پرتغال و انگلستان قدیمی‌ترین اتحاد نظامی الزام‌آور در جهان محسوب می‌شود. بریتانیا همچنین پیوند نزدیکی با جمهوری ایرلند دارد؛ این دو کشور دارای یک منطقه سفر مشترک هستند و از طریق کنفرانس بین‌دولتی بریتانیا و ایرلند و شورای بریتانیا و ایرلند با یکدیگر همکاری می‌کنند. حضور و نفوذ جهانی بریتانیا از طریق روابط تجاری، سرمایه‌گذاری‌های خارجی، حمایت توسعه رسمی و تعاملات نظامی تقویت می‌شود.

نظامی

مقاله‌های اصلی: نیروهای مسلح بریتانیا و تاریخ نظامی بریتانیا

  تأسیسات نظامی فرادریایی بریتانیا و یگان‌های محلی سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا

  مداخلات نظامی از سال ۲۰۰۰: پالیسر (سیرالئون)؛ هریک (افغانستان)؛ آزادی بلندمدت (شاخ آفریقا)؛ تلیک (عراق)؛ ایلامی (لیبی)؛ و شیدر (دولت اسلامی عراق و شام).

نیروهای مسلح بریتانیا از سه شاخه حرفه‌ای تشکیل‌شده است: نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و تفنگداران دریایی سلطنتی (که سرویس دریایی را تشکیل می‌دهند)، نیروی زمینی بریتانیا و نیروی هوایی سلطنتی. نیروهای مسلح بریتانیا توسط وزارت دفاع بریتانیا مدیریت‌شده و تحت کنترل شورای دفاع بریتانیا به ریاست وزیر دفاع بریتانیا قرار دارند. فرمانده کل قوا، مونارک بریتانیا است که اعضای نیروهای مسلح به او سوگند وفاداری یاد می‌کنند.

نیروهای مسلح وظیفه حفاظت از بریتانیا و سرزمین‌های فرادریایی آن، ترویج منافع امنیتی جهانی بریتانیا و حمایت از تلاش‌های بین‌المللی برای حفظ صلح را بر عهده دارند. آن‌ها شرکت‌کنندگان فعال و منظم در ناتو (از جمله سپاه واکنش سریع متحدین), توافق دفاعی پنج قدرت، ریمپاک و سایر عملیات‌های ائتلافی در سراسر جهان هستند. پادگان‌ها و تأسیسات فرادریایی در جزیره اسنشن، بحرین، بلیز، برونئی، کانادا، قبرس، جزیره دیه‌گو گارسیا، جزایر فالکلند، آلمان، جبل‌الطارق، کنیا، عمان، قطر و سنگاپور نگهداری می‌شوند.

بر اساس گزارش مؤسسه بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم و مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک، بریتانیا در سال ۲۰۲۵ دارای ششمین یا پنجمین بودجه نظامی بزرگ جهان‌بوده است. مجموع هزینه‌های دفاعی در سال ۲۰۲۴ حدود ۲. ۳ درصد از تولید ناخالص داخلی برآوردشده است. پس از پایان جنگ سرد، سیاست دفاعی بر این فرض استوار است که «سخت‌ترین عملیات‌ها» به عنوان بخشی از یک ائتلاف انجام خواهد شد.

حقوق و عدالت کیفری

مقاله‌های اصلی: حقوق بریتانیا و جرم در بریتانیا

همچنین ببینید: حقوق انگلستان، حقوق ایرلند شمالی، و حقوق اسکاتلند

دیوان عالی آخرین مرجع تجدیدنظر برای انگلستان، ولز و ایرلند شمالی، و همچنین پرونده‌های مدنی اسکاتلند است.

بریتانیا دارای یک نظام حقوقی واحد نیست، زیرا معاهده اتحاد ۱۷۰۶ تداوم نظام حقوقی مجزای اسکاتلند را تضمین کرد. بریتانیا دارای سه نظام حقوقی متمایز است: حقوق انگلستان، حقوق ایرلند شمالی و حقوق اسکاتلند. یک دیوان عالی بریتانیای جدید در اکتبر ۲۰۰۹ تشکیل شد تا جایگزین کمیته استیناف مجلس اعیان شود. کمیته قضایی شورای سلطنتی، که شامل اعضای مشابه دیوان عالی است، بالاترین مرجع تجدیدنظر برای چندین کشور مستقل عضو اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا و جزیره‌های وابسته به تاج‌وتخت بریتانیا محسوب می‌شود.

هم حقوق انگلستان که در انگلستان و ولز اعمال می‌شود و هم حقوق ایرلند شمالی، بر پایه اصول کامن لا (یا قانون بدعتی و عرفی) استوار هستند. این نظام در قرون وسطی در انگلستان پدید آمد و پایه و اساس بسیاری از نظام‌های حقوقی در سراسر جهان است. دادگاه‌های انگلستان و ولز توسط دادگاه‌های عالی انگلستان و ولز هدایت می‌شوند که شامل دادگاه تجدیدنظر، دیوان عالی دادگستری برای پرونده‌های مدنی و دادگاه جزا برای پرونده‌های کیفری است. حقوق اسکاتلند یک نظام ترکیبی است که بر پایه اصول کامن لا و قانون مدنی (نظام قانونی) بناشده است. دادگاه‌های اصلی آن شامل دادگاه سشن برای پرونده‌های مدنی و دیوان عالی دادگستری برای پرونده‌های کیفری است. دیوان عالی بریتانیا به عنوان بالاترین مرجع تجدیدنظر برای پرونده‌های مدنی تحت حقوق اسکاتلند عمل می‌کند. نظام عدالت کیفری با نرخ پایین نرخ محکومیت و اطاله دادرسی برای برخی از انواع جرم‌ها شناخته‌شده است.

میزان جرم در انگلستان و ولز بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۵ افزایش یافت. از آن نقطه اوج، طبق آمار جرم بریتانیا، در مجموع ۶۶ درصد کاهش در جرایم ثبت‌شده از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۵ رخ داده است.

قوانین کار بریتانیا حقوق استخدامی از جمله حداقل دستمزد، حداقل ۲۸ روز تعطیلات سالانه، مرخصی والدین، حقوق قانونی بیماری و بازنشستگی را تعیین می‌کنند. ازدواج همجنس‌گرایان از سال ۲۰۱۴ در انگلستان، اسکاتلند و ولز، و از سال ۲۰۲۰ در ایرلند شمالی قانونی‌بوده است. برابری دگرباشان جنسی در بریتانیا با استانداردهای مدرن، پیشرفته تلقی می‌شود.

از زمان خروج از اتحادیه اروپا، بیشتر اختلافات تحت توافق‌های بریتانیا و اتحادیه اروپا از طریق رایزنی بین طرفین حل‌وفصل می‌شود. اگر رایزنی نتواند مسئله را حل کند، هر یک از طرفین می‌تواند درخواست داوری (حقوق) کند که معمولاً در PCA واقع در کاخ صلح در لاهه انجام می‌شود. پیمان تجارت و همکاری بریتانیا و اتحادیه اروپا بیان می‌دارد که بریتانیا و اتحادیه اروپا باید با «احترام متقابل کامل و حسن نیت»، آن‌گونه که در حقوق بین‌الملل تعریف‌شده است، با یکدیگر همکاری و مذاکره کنند. تحت چارچوب ویندزور، مسائل مربوط به ایرلند شمالی که نیازمند تفسیر حقوق اتحادیه اروپا هستند به ECJ ارجاع داده می‌شوند، اگرچه ترمز استورمونت می‌تواند از اجرایی شدن قوانین جدید اتحادیه اروپا جلوگیری کند.

اقتصاد

مقالهٔ اصلی: اقتصاد بریتانیا

همچنین ببینید: اقتصاد انگلستان، اقتصاد اسکاتلند، اقتصاد ایرلند شمالی، و اقتصاد ولز

نمای افق سیتی لندن از تقاطع بانک. لندن بزرگ‌ترین مرکز مالی اروپا است.

بریتانیا دارای یک اقتصاد بازار اجتماعی بسیار توسعه‌یافته است. با برآورد تولید ناخالص داخلی (GDP) اسمی ۲٫۸۱۹ تریلیون پوند در سال ۲۰۲۵، این کشور پنجمین اقتصاد ملی بزرگ در جهان و دومین اقتصاد بزرگ در اروپا است. واحد پول آن، پوند استرلینگ، چهارمین ارز پرمعامله در بازار تبادل خارجی و چهارمین ارز ذخیره بزرگ جهان، پس از دلار آمریکا، یورو و ین است. پوند استرلینگ ارزش اسمی بالای خود را هم از طریق تاریخچه طولانی ثبات و هم به دلیل عدم تجربه بازتعریف رسمی پول حفظ کرده است. از سال ۲۰۲۲، بریتانیا هم چهارمین صادرکننده بزرگ و هم چهارمین واردکننده بزرگ کالا و خدمات در جهان‌بوده است. با وجود داشتن یکی از بالاترین سطوح نابرابری درآمد در سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، بریتانیا دارای رتبه بسیار بالایی در شاخص توسعه انسانی است، که این رتبه حتی هنگام تعدیل برای نابرابری نیز حفظ می‌شود. تا سال ۲۰۲۵، نرخ بیکاری بریتانیا ۴٫۷٪ و رشد سالانه تولید ناخالص داخلی واقعی سرانه ۱٫۱٪بوده است. خزانه اعلی‌حضرت، به رهبری رئیس خزانه، مسئول توسعه و اجرای مالیه عمومی و سیاست اقتصادی حکومت است. وزارت تجارت و کسب‌وکار مسئول امور تجاری، تجارت بین‌المللی و شرکت‌ها است. بانک انگلستان بانک مرکزی بریتانیا است و مسئولیت انتشار اسکناس و سکه به پوند استرلینگ را بر عهده دارد. بانک‌ها در اسکاتلند و ایرلند شمالی حق انتشار اسکناس‌های خود را حفظ کرده‌اند، مشروط بر اینکه به اندازه کافی اسکناس‌های بانک انگلستان را برای پوشش انتشار خود در ذخایر نگه دارند.]]

صنایع و خدمات

بانک انگلستان بانک مرکزی بریتانیا و الگویی است که اکثر بانک‌های مرکزی مدرن بر اساس آن بنا شده‌اند.

کنکورد (هواپیما) یک هواپیمای مسافربری فراصوت بود که زمان پرواز فراآتلانتیک را از ۸ ساعت به ۳٫۵ ساعت کاهش داد.

بخش خدمات حدود ۸۰ درصد از ارزش افزوده ناخالص بریتانیا را در سال ۲۰۲۳ تشکیل می‌داد. تا سال ۲۰۲۳، این کشور دومین صادرکننده بزرگ خدمات در جهان و در سال ۲۰۲۴ بزرگ‌ترین صادرکننده خالص خدمات مالی در جهان بود. لندن پایتخت جهانی معاملات ارز است و در سال ۲۰۲۲ سهم بازاری معادل ۳۷٫۸ درصد از گردش مالی جهانی را در اختیار داشت. این شهر بزرگ‌ترین اقتصاد شهری در اروپا و در کنار نیورک، یکپارچه‌ترین شهر جهان با اقتصاد جهانی است. لندن همچنین یکی از مراکز مالی پیشرو در جهان است که در شاخص مراکز مالی جهانی سال ۲۰۲۵ در رتبه دوم قرار گرفت. ادینبرو، دومین مرکز مالی بزرگ بریتانیا، در همان شاخص در رتبه ۲۹ جهان قرار دارد.

بخش تولید بریتانیا در سال ۲۰۲۴ دهمین تولیدکننده بزرگ جهان و چهارمین تولیدکننده بزرگ اروپا از نظر ارزش خروجی بود. در پایان سال ۲۰۲۴، صنعت تولید در بریتانیا ۸ درصد از نیروی کار و ۸٫۶ درصد از خروجی اقتصادی ملی را به خود اختصاص داد. طبق گزارش سال ۲۰۱۷، میدلندز شرقی و میدلندز غربی (به ترتیب با ۱۲٫۶ و ۱۱٫۸ درصد) مناطقی بودند که بیشترین نسبت کارکنان در بخش تولید را داشتند. بخش تولید لندن با ۲٫۸ درصد، کمترین میزان را داشت.

بخش گردشگری کشور برای اقتصاد بریتانیا اهمیت دارد؛ صنایع خلاق در سال ۲۰۱۹، ۵٫۹ درصد از ارزش افزوده ناخالص بریتانیا را تشکیل می‌دادند و در سال ۲۰۱۸، ۱۱۱ میلیارد پوند به اقتصاد بریتانیا کمک کردند. لویدز لندن که در لندن واقع‌شده، بزرگ‌ترین بازار بیمه و بیمه اتکایی جهان است. دبلیوپی‌پی یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تبلیغاتی جهان است که دفتر مرکزی آن نیز در لندن قرار دارد. بریتانیا یکی از بازارهای پیشرو خرده‌فروشی در اروپا و بزرگ‌ترین بازار تجارت الکترونیک آن است. این کشور با هزینه‌های مصرفی بیش از ۲ تریلیون دلار آمریکا در سال ۲۰۲۳، دارای دومین بازار بزرگ مصرف‌کننده در اروپا است. جان لوئیس بزرگ‌ترین کسب‌وکار تحت مالکیت کارکنان در بریتانیا است.

صنعت خودروسازی بریتانیا ۴۷ میلیارد پوند صادرات ایجاد می‌کند (۱۲ درصد از کل صادرات کالای بریتانیا). در سال ۲۰۲۴، بریتانیا ۷۷۹٬۵۸۴ خودروی سواری و ۱۲۵٬۶۴۹ خودروی تجاری تولید کرد؛ ۸ از هر ۱۰ خودروی تولیدشده در بریتانیا به خارج از کشور صادر می‌شود. بریتانیا به خاطر خودروهای نمادینی مانند مینی و جگوار و همچنین خودروهای لوکسی نظیر رولز-رویس، بنتلی و رنج‌روور شناخته می‌شود. بریتانیا مرکز اصلی تولید موتور است: در سال ۲۰۲۴، ۱٫۵۹ میلیون موتور تولید شد. این کشور در سال ۲۰۲۳، سومین صادرکننده بزرگ موتور از نظر ارزش در جهان بود. صنعت ورزش‌های موتوری بریتانیا گردش مالی سالانه‌ای در حدود ۱۰ میلیارد پوند دارد. هفت تیم از یازده تیم فرمول یک در بریتانیا مستقر هستند و فناوری آن‌ها در ابرخودروها و هایپرکارهای مک‌لارن، آستون مارتین و لوتوس استفاده می‌شود. صنعت هوافضای بریتانیا دومین صنعت بزرگ در جهان است و گردش مالی سالانه‌ای در حدود ۳۰ میلیارد پوند دارد. صنعت فضایی بریتانیا در سال ۲۰۲۰/۲۱ ارزشی معادل ۱۷٫۵ میلیارد پوند داشت و حدود ۴۸٬۸۰۰ نفر را در استخدام خود داشت. آژانس فضایی بریتانیا در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که ۱٫۶ میلیارد پوند در پروژه‌های مرتبط با فضا سرمایه‌گذاری می‌کند.

صنعت کشاورزی بریتانیا در مقایسه با استانداردهای اروپایی، متمرکز، بسیار مکانیزه و کارآمد است؛ به‌طوری که حدود ۶۰ درصد از نیازهای غذایی کلی کشور و ۷۳ درصد از نیازهای غذایی بومی آن را با به‌کارگیری حدود ۰٫۹ درصد از نیروی کار (۲۹۲٬۰۰۰ کارگر) تأمین می‌کند. حدود دو سوم از تولیدات به دام و یک سوم به محصولات زراعی اختصاص دارد. بریتانیا همچنان دارای یک صنعت ماهیگیری قابل‌توجه، هرچند بسیار کوچک‌شده، است؛ به‌طوری که حداقل ۴۹ درصد از ماهی‌های صیدشده در بریتانیا در سال ۲۰۲۰ به روش پایدار صید شده‌اند. ارزش دارایی‌های سرمایه طبیعی دریایی بریتانیا در سال ۲۰۲۱ حدود ۲۱۱ میلیارد پوند برآورد شد. این کشور از نظر انواع دیگر منابع طبیعی از جمله زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، قلع، سنگ آهک، سنگ آهن، نمک، خاک رس، گچ، سنگ گچ، سرب و سیلیس غنی است و دارای زمین‌های قابل کشت فراوانی است.

علم و فناوری

مقاله‌های اصلی: علم و فناوری در بریتانیا و مخابرات در بریتانیا

خوشه کمبریج فشرده‌ترین خوشه تحقیقاتی برای علم و فناوری در جهان است.

انگلستان و اسکاتلند از قرن هفدهم مراکز پیشرو انقلاب علمی بودند. بریتانیا از قرن هجدهم رهبری انقلاب صنعتی را بر عهده داشت و همچنان به پرورش دانشمندان و مهندسانی ادامه داده است که اعتبار پیشرفت‌های مهم به نام آن‌ها ثبت‌شده است. نظریه‌پردازان بزرگ سده‌های هفدهم و هجدهم شامل آیزاک نیوتن هستند که قوانین حرکت و تبیین او از گرانش به عنوان سنگ بنای علم مدرن شناخته می‌شود؛ از قرن نوزدهم چارلز داروین که نظریه فرگشت او از طریق انتخاب طبیعی برای توسعه زیست‌شناسی مدرن بنیادی بود، و جیمز کلارک ماکسول که نظریه کلاسیک الکترومغناطیس را فرمول‌بندی کرد؛ و در دوران اخیر استیون هاوکینگ که نظریه‌های مهمی را در زمینه‌های کیهان‌شناسی، گرانش کوانتومی و بررسی سیاه‌چاله‌ها پیش برد. وزارت علوم، نوآوری و فناوری (DSIT) مسئول کمک به توسعه و مدیریت خروجی‌های علمی، تحقیقاتی و فناوری بریتانیا است. تحقیقات و توسعه علمی همچنان در دانشگاه‌های بریتانیا اهمیت دارد و بسیاری از آن‌ها برای تسهیل تولید و همکاری با صنعت، پارک‌های علمی ایجاد کرده‌اند. در سال ۲۰۲۲، بریتانیا ۶٫۰ درصد از مقالات تحقیقاتی علمی جهان را تولید کرد و ۸٫۸ درصد از سهم استنادات علمی را به خود اختصاص داد که چهارمین و سومین رتبه بالا در میان کشورهای G7 و برزیل، چین، هند، روسیه و کره جنوبی بود. بریتانیا در میان این کشورها از نظر تأثیر استنادی وزنی-میدانی در رتبه اول قرار گرفت. مجلات علمی تولیدشده در بریتانیا شامل نشریات انجمن سلطنتی، «نیچر»، «مجله پزشکی بریتانیا» و «لنست» است. تا سال ۲۰۲۴، بخش فناوری بریتانیا به ارزش ۱٫۲ تریلیون دلار آمریکا رسید که از مجموع ارزش بخش‌های فرانسه و آلمان پیشی گرفت. کمبریج به عنوان دانشگاه شماره یک جهان برای پرورش بنیان‌گذاران موفق فناوری نام‌گذاری شد. صنعت هوش مصنوعی بریتانیا از نظر ارزش، بزرگ‌ترین در اروپا است و این کشور در گزارش سال ۲۰۲۶ دانشگاه استنفورد در مورد توسعه هوش مصنوعی، در رتبه پنجم جهانی قرار گرفت. بریتانیا در شاخص جهانی نوآوری سال ۲۰۲۵ در رتبه ششم قرار گرفت.]]

ترابری

مقالهٔ اصلی: ترابری در بریتانیا

همچنین ببینید: ترابری در انگلستان، ترابری در اسکاتلند، ترابری در ولز، و ترابری در ایرلند شمالی

یک قطار پرسرعت خط اصلی ساحل شرقی در نورث‌آمبرلند، انگلستان

هواپیمایی در حال برخاستن از فرودگاه لندن سی‌تی. فرودگاه‌های لندن، این شهر را به شهری با پررفت‌وآمدترین سیستم فرودگاهی در جهان تبدیل کرده‌اند.

در بریتانیا، تمامی ترافیک از سمت چپ حرکت می‌کنند و مسافت و سرعت با مایل، یارد و مایل بر ساعت (mph) اندازه‌گیری می‌شوند. تمامی خودروهای تولیدشده برای استفاده در بریتانیا، فرمان خود را در سمت راست خودرو دارند. شبکه جاده‌ای شعاعی در مجموع شامل ۲۹٬۱۴۵ مایل (۴۶٬۹۰۴ کیلومتر) جاده اصلی، ۲٬۱۷۳ مایل (۳٬۴۹۷ کیلومتر) آزادراه و ۲۱۳٬۷۵۰ مایل (۳۴۴٬۰۰۰ کیلومتر) جاده آسفالت‌شده است. آزادراه ام۲۵ که لندن را احاطه کرده، بزرگ‌ترین و پررفت‌وآمدترین کمربندی در جهان است. در سال ۲۰۲۴، ۴۱. ۷ میلیون وسیله نقلیه دارای مجوز در بریتانیا وجود داشت.

بریتانیا دارای شبکه ریلی گسترده‌ای به طول ۱۰٬۰۷۲ مایل (۱۶٬۲۰۹ کیلومتر) است. در بریتانیای کبیر، شبکه بریتیش ریل بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۷ خصوصی‌سازی شد که به دنبال آن افزایش سریعی در تعداد مسافران رخ داد. گریت بریتیش ریلویز یک نهاد دولتی برنامه‌ریزی‌شده است که بر ترابری ریلی در بریتانیای کبیر نظارت خواهد کرد. بریتانیا در شاخص عملکرد راه‌آهن اروپا در سال ۲۰۱۷ که شدت استفاده، کیفیت خدمات و ایمنی را ارزیابی می‌کند، در میان سیستم‌های ریلی ملی اروپا در رتبه هشتم قرار گرفت.

یک قطار به‌طور مستقیم از لندن به پاریس حرکت می‌کند. این قطار که یورواستار نام دارد، از طریق تونل مانش در زیر کانال مانش عبور می‌کند. این تونل با ۲۳. ۵ مایل طول، طولانی‌ترین تونل زیردریایی جهان است. همچنین یک سرویس حمل خودرو از طریق تونل به فرانسه وجود دارد که لوشاتل نامیده می‌شود. خط الیزابت، یک خط ریلی که بین شرق و غرب لندن کشیده‌شده، در سال ۲۰۱۶ به افتخار الیزابت دوم نام‌گذاری شد و در سال ۲۰۲۲ افتتاح گردید. یکی دیگر از پروژه‌های زیرساختی بزرگ، های اسپید ۲ (HS2) است؛ یک راه‌آهن پرسرعت که از سال ۲۰۱۹ در حال ساخت است. این خط لندن را به بیرمنگام متصل خواهد کرد و پتانسیل گسترش به سمت شمال را دارد و قادر است به سرعت ۲۲۵ مایل بر ساعت برسد.

در سال ۲۰۲۳، ۴ میلیارد سفر با اتوبوس در بریتانیا انجام شد که ۱. ۸ میلیارد مورد آن در لندن بود. اتوبوس دوطبقه قرمز به عنوان نمادی شناخته‌شده در سطح بین‌المللی از لندن و انگلستان وارد فرهنگ عامه‌شده است. شبکه اتوبوسرانی لندن گسترده است و با بیش از ۶۸۰۰ سرویس زمان‌بندی‌شده در هر روز کاری، حدود ۶ میلیون مسافر را در بیش از ۷۰۰ مسیر مختلف جابه‌جا می‌کند که آن را به یکی از گسترده‌ترین سیستم‌های اتوبوسرانی در جهان و بزرگ‌ترین در اروپا تبدیل کرده است.

در طول سال ۲۰۲۴، فرودگاه‌های بریتانیا نزدیک به ۲۹۲. ۵ میلیون مسافر را جابه‌جا کردند. در آن دوره، سه فرودگاه بزرگ عبارت بودند از: فرودگاه هیترو لندن (۸۳. ۹ میلیون مسافر)، فرودگاه گاتویک (۴۳. ۲ میلیون مسافر) و فرودگاه منچستر (۳۰. ۸ میلیون مسافر). فرودگاه هیترو لندن که در ۱۵ مایل (۲۴ کیلومتر) غرب پایتخت واقع شده، دومین فرودگاه پررفت‌وآمد جهان از نظر مسافران بین‌المللی است و بیشترین ترافیک مسافر بین‌المللی را در میان تمامی فرودگاه‌های جهان دارد؛ این فرودگاه قطب شرکت هواپیمایی حامل پرچم بریتانیا، بریتیش ایرویز، و همچنین ویرجین آتلانتیک است. در طول سال ۲۰۲۳، ۱۸. ۳ میلیون مسافر به‌صورت بین‌المللی با قطار و ۱۸. ۱ میلیون نفر از طریق دریا سفر کردند.

انرژی

مقالهٔ اصلی: انرژی در بریتانیا

همچنین ببینید: انرژی در انگلستان، انرژی در اسکاتلند، انرژی در ولز، و انرژی در ایرلند شمالی

در سال ۲۰۲۱، بریتانیا چهاردهمین مصرف‌کننده بزرگ و بیست‌ودومین تولیدکننده بزرگ انرژی در جهان بود. این کشور خانه بسیاری از شرکت‌های بزرگ انرژی است، از جمله دو شرکت از شش شرکت بزرگ نفت و گاز، یعنی بی‌پی و شل.

توربین‌های بادی مشرف به آردروسان در اسکاتلند. بریتانیا یکی از تولیدکنندگان اصلی انرژی بادی در اروپا است.

منابع برق تجدیدپذیر ۵۱ درصد از برق تولیدشده در بریتانیا را در سال ۲۰۲۴ تأمین کردند. انرژی بادی بزرگ‌ترین منبع تولید برق در سال ۲۰۲۴ بود که ۳۰ درصد از کل برق بریتانیا را تولید کرد. بریتانیا دارای بزرگ‌ترین مزرعه بادی فراساحلی در جهان است که در سواحل یورک‌شر واقع‌شده است. در سال ۲۰۲۳، بریتانیا نه رآکتور هسته‌ای داشت که حدود ۱۵ درصد از برق بریتانیا را تولید می‌کردند. دو رآکتور در حال ساخت هستند و رآکتورهای بیشتری نیز برنامه‌ریزی شده‌اند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، نیروگاه‌های هسته‌ای حدود ۲۵ درصد از کل تولید سالانه برق در بریتانیا را تأمین می‌کردند، اما این سهم با تعطیلی نیروگاه‌های قدیمی به‌تدریج کاهش یافته است. دولت بریتانیا در حال سرمایه‌گذاری بر روی رآکتورهای کوچک ماژولار است که از طریق شکافت هسته‌ای کار می‌کنند، و همچنین در تحقیق و توسعه برای رآکتورهای همجوشی تجاری سرمایه‌گذاری می‌کند. بدین منظور، دولت در اواخر سال ۲۰۲۳ شراکتی را با ایالات متحده برای همکاری در فناوری همجوشی آغاز کرد و هدف آن «دستیابی به یک رآکتور همجوشی تجاری آماده برای شبکه تا سال ۲۰۴۰» اعلام شد. در پایان سال ۲۰۲۳، تخمین زده شد که ۱. ۱ میلیارد معادل بشکه نفت ذخایر «اثبات‌شده» و «احتمالی» گاز و ۲. ۳ میلیارد معادل بشکه نفت ذخایر «اثبات‌شده» و «احتمالی» نفت در فراساحل وجود دارد که باعث کاهش وابستگی به واردات برای امنیت انرژی و گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر می‌شود. طبق اعلام رگولاتور نفت و گاز بریتانیا، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از تولید گاز در بریتانیا تقریباً چهار برابر کمتر از ال‌ان‌جی (گاز طبیعی مایع) وارداتی است. در سپتامبر ۲۰۲۴، آخرین نیروگاه زغال‌سنگ تعطیل شد و به این ترتیب زغال‌سنگ دیگر منبع تولید برق در بریتانیا نیست. بریتانیا در حال حاضر با وجود ذخایر فراوان، به دلیل نگرانی‌های زیست‌محیطی، هیچ‌گونه شکست هیدرولیکی برای استخراج گاز شیل انجام نمی‌دهد.]]

تأمین آب و بهداشت

مقالهٔ اصلی: تأمین آب و بهداشت در بریتانیا

دسترسی به تأمین آب سالم و بهداشت در بریتانیا همگانی است. تخمین زده‌شده است که در سال ۲۰۲۲، ۹۶ درصد از خانوارها به شبکه فاضلاب متصل بوده‌اند. طبق گزارش آژانس محیط زیست، کل برداشت آب برای تأمین آب عمومی در بریتانیا در سال ۲۰۰۷، ۱۶٬۴۰۶ لیتر در روزبوده است.

در انگلستان و ولز، خدمات آب و فاضلاب توسط ۱۰ شرکت خصوصی منطقه‌ای آب و فاضلاب و ۱۳ شرکت خصوصی کوچک‌تر که عمدتاً فقط خدمات آب ارائه می‌دهند، تأمین می‌شود. در اسکاتلند، این خدمات توسط یک شرکت دولتی واحد به نام اسکاتیش واتر ارائه می‌شود. در ایرلند شمالی نیز، این خدمات توسط یک نهاد دولتی واحد به نام ایرلند شمالی واتر ارائه می‌گردد.

جمعیت‌شناسی

مقاله‌های اصلی: جمعیت‌شناسی بریتانیا و بریتانیایی‌ها

همچنین ببینید: شهرستان‌های تشریفاتی انگلستان، تقسیمات کشوری اسکاتلند، تقسیمات کشوری ولز، و شهرستان‌های ایرلند شمالی

یک زوج سالمند بریتانیایی. حدود ۲۴٪ از مردم انگلستان و ولز ۶۰ سال یا بیشتر دارند.

در حالی که سرشماری‌های انگلستان و ولز و ایرلند شمالی طبق برنامه در سال ۲۰۲۱ انجام شد، سرشماری در اسکاتلند به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تا سال ۲۰۲۲ به تعویق افتاد. اداره آمار ملی برآورد کرده است که اگر سرشماری در تمامی بخش‌های بریتانیا در ۲۱ مارس ۲۰۲۱ انجام می‌شد، جمعیت کل بریتانیا ۶۶٬۹۱۲٬۶۳۷ نفر ثبت می‌شد. جمعیت بریتانیا چهارمین جمعیت بزرگ در اروپا و بیست و دومین جمعیت بزرگ در جهان است. در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، زاد و ولد بیشترین سهم را در رشد جمعیت داشت، در حالی که در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، خالص مهاجرت بین‌المللی سهم بیشتری داشت. بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۱۱، جمعیت با نرخ رشد سالانه میانگین ۰٫۷ درصد افزایش یافت. سرشماری ۲۰۱۱ همچنین نشان داد که در ۱۰۰ سال پیش از آن، نسبت جمعیت ۰ تا ۱۴ ساله از ۳۱ به ۱۸ درصد کاهش یافته و نسبت افراد ۶۵ ساله و بالاتر از ۵ به ۱۶ درصد افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۸، میانه سنی جمعیت بریتانیا ۴۱٫۷ سال بود. سرشماری ۲۰۲۱ جمعیت اسکاتلند را ۵٫۴۸ میلیون نفر، ولز را ۳٫۱ میلیون نفر و ایرلند شمالی را ۱٫۹ میلیون نفر اعلام کرد.

جمعیت انگلستان در سال ۲۰۲۱ برابر با ۵۶ میلیون نفر بود که حدود ۸۴ درصد از کل جمعیت بریتانیا را تشکیل می‌داد. انگلستان با ۴۳۴ نفر در هر کیلومتر مربع در اواسط سال ۲۰۲۱، یکی از متراکم‌ترین کشورهای جهان است، که تمرکز ویژه‌ای در لندن، پایتخت، و جنوب شرقی آن دارد. منطقه کلان‌شهری گسترده‌تر لندن بزرگ‌ترین منطقه در اروپای غربی است که در سال ۲۰۲۴ جمعیتی بالغ بر ۱۴٫۹ میلیون نفر داشت.

جمعیت انگلستان بر پایه منطقه (2024)

منطقه	مساحت زمین		جمعیت		تراکم (در کیلومتر مربع)
	(کیلومتر مربع)	(%)	نفر	(%)
شمال شرقی	۸٬۵۸۱	۶٪	۲٬۶۸۳٬۰۴۰	۵٪	۳۱۳
شمال غربی	۱۴٬۱۰۸	۱۱٪	۷٬۵۱۶٬۱۱۳	۱۳٪	۵۳۳
یورکشایر و هامبر	۱۵٬۴۰۴	۱۲٪	۵٬۵۴۱٬۲۶۲	۱۰٪	۳۶۰
میدلندز شرقی	۱۵٬۶۲۴	۱۲٪	۴٬۹۳۴٬۹۳۹	۹٪	۳۱۶
میدلندز غربی	۱۲٬۹۹۸	۱۰٪	۶٬۰۲۱٬۶۵۳	۱۱٪	۴۶۳
شرق انگلستان	۱۹٬۱۱۶	۱۵٪	۶٬۳۹۸٬۴۹۷	۱۱٪	۳۳۵
لندن بزرگ	۱٬۵۷۲	۱٪	۸٬۸۶۶٬۱۸۰	۱۵٪	۵٬۶۴۰
جنوب شرقی	۱۹٬۰۷۲	۱۵٪	۹٬۳۷۹٬۸۳۳	۱۶٪	۴۹۲
جنوب غربی	۲۳٬۸۳۶	۱۸٪	۵٬۷۶۴٬۸۸۱	۱۰٪	۲۴۲
انگلستان	۱۳۰٬۳۱۰	۱۰۰٪	۵۷٬۱۰۶٬۳۹۸	۱۰۰٪	۴۳۸

در سال ۲۰۲۱، نرخ باروری کل در سراسر بریتانیا ۱٫۵۳ فرزند به ازای هر زن بود، که همچنان به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تر از اوج انفجار جمعیت با ۲٫۹۵ فرزند به ازای هر زن در سال ۱۹۶۴، یا رکورد ۶٫۰۲ فرزند به ازای هر زن در سال ۱۸۱۵ و پایین‌تر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ است. در سال ۲۰۱۱، ۴۷٫۳ درصد از تولدها در بریتانیا مربوط به زنان مجرد بود. اداره آمار ملی در سال ۲۰۱۵ گزارش داد که در میان جمعیت ۱۶ ساله و بالاتر بریتانیا، ۱٫۷ درصد خود را همجنس‌گرا یا دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند (۲٫۰ درصد از مردان و ۱٫۵ درصد از زنان)؛ ۴٫۵ درصد از پاسخ‌دهندگان با گزینه‌های «دیگر»، «نمی‌دانم» پاسخ دادند یا پاسخی ندادند. تعداد افراد تراجنسیتی در بریتانیا بر اساس پژوهش‌های انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۸، بین ۶۵٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ نفر برآوردشده است. الگو:Largest Urban Areas of the United Kingdom

قومیت

مقالهٔ اصلی: قومیت‌ها در بریتانیا

از نظر تاریخی، تصور می‌شد که بریتانیایی‌های بومی از گروه‌های قومی نشأت گرفته‌اند که پیش از سده دوازدهم در آنجا ساکن‌شده بودند: سلت‌ها، رومی‌ها، آنگلوساکسون‌ها، نورس‌ها و نورمن‌ها. مردم ولزی ممکن است قدیمی‌ترین گروه قومی در بریتانیا باشند. بریتانیا دارای پیشینه‌ای از مهاجرت غیرسفیدپوستان است؛ به‌طوری که لیورپول دارای قدیمی‌ترین جمعیت سیاه‌پوست در کشور است که قدمت آن حداقل به دهه ۱۷۳۰ بازمی‌گردد، و علاوه بر آن، قدیمی‌ترین جامعه چینی در اروپا را دارد که قدمت آن به سده نوزدهم می‌رسد.

در سال ۲۰۲۱، ۸۳٫۱ درصد از جمعیت بریتانیا سفیدپوست، ۸٫۶ درصد آسیایی یا آسیایی بریتانیایی، ۳٫۷ درصد سیاه‌پوست یا سیاه‌پوست بریتانیایی، ۲٫۷ درصد دارای قومیت ترکیبی و ۲٫۰ درصد از سایر گروه‌ها طبقه‌بندی شدند. تنوع قومی در سراسر بریتانیا به‌طور قابل‌توجهی متفاوت است. در سال ۲۰۲۱، ۴۶٫۲ درصد از جمعیت لندن از اقلیت‌های قومی غیرسفیدپوست بودند، در حالی که این رقم در جنوب غربی و شمال شرقی انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی کمتر از ۱۰ درصد بود.

زبان

مقالهٔ اصلی: زبان‌های بریتانیا

زبان انگلیسی زبان رسمی «در عمل» (de facto) و پرگویش‌ترین زبان در بریتانیا است. بریتانیا این زبان را در سطح جهانی برای ایجاد ارتباط، تفاهم و اعتماد میان مردم بریتانیا و کشورهای سراسر جهان ترویج می‌کند.

در بریتانیا، زبان انگلیسی با ویژگی‌های متمایزی صحبت می‌شود که در مجموع آنچه را که به عنوان انگلیسی بریتانیایی شناخته می‌شود، تشکیل می‌دهند. تنوع گویش‌ها و لهجه‌ها اغلب مورد توجه است، به‌طوری که مناطق نزدیک به هم اغلب دارای تفاوت‌های بسیار متمایزی هستند. انگلیسی فصیح به‌طور سنتی با گویشوران تحصیل‌کرده در جنوب انگلستان مرتبط است. گویش‌های ملی اصلی عبارتند از انگلیسی اسکاتلندی، انگلیسی ولزی و انگلیسی اولستری. گونه‌های منطقه‌ای متمایز شامل برومی، کاکنی، جوردی، منچستری، اسکوس، غرب کشور، یورکشایر و MLE (انگلیسی چندفرهنگی لندنی) هستند.

تابلوی دوزبانه (ایرلندی و انگلیسی) در نیوری، ایرلند شمالی

سه زبان سلتی بومی در بریتانیا صحبت می‌شوند: ولزی، ایرلندی و گیلی اسکاتلندی. زبان کورنی که در اواخر قرن هجدهم به عنوان زبان اول منقرض‌شده بود، در حال احیا است و گروه کوچکی از گویشوران زبان دوم دارد. در سرشماری ۲۰۲۱، جمعیت ولزی‌زبان در ولز با سن سه سال یا بیشتر، ۵۳۸٬۳۰۰ نفر (۱۷٫۸ درصد) بود. علاوه بر این، تخمین زده می‌شود که حدود ۲۰۰٬۰۰۰ ولزی‌زبان در انگلستان زندگی می‌کنند. در سرشماری ۲۰۲۱ در ایرلند شمالی، ۱۲٫۴ درصد از مردم دارای مقداری توانایی در زبان ایرلندی و ۱۰٫۴ درصد دارای مقداری تسلط به زبان اولستر-اسکاتس بودند.

در سال ۲۰۰۱، بیش از ۹۲٬۰۰۰ نفر در اسکاتلند، یعنی کمتر از ۲ درصد از جمعیت، دارای مقداری توانایی در زبان گیلیک بودند، که شامل ۷۲ درصد از ساکنان هبریدهای بیرونی می‌شد. تعداد کودکانی که به آن‌ها ولزی یا گیلی اسکاتلندی آموزش داده می‌شود، در حال افزایش است. زبان اسکاتس، زبانی که از انگلیسی میانه شمالی اولیه نشأت گرفته است، در کنار گونه منطقه‌ای خود، اولستر اسکاتس در ایرلند شمالی، از به‌رسمیت‌شناسی محدودی برخوردار است، بدون اینکه تعهدات خاصی برای حفاظت و ترویج آن وجودداشته باشد. تا آوریل ۲۰۲۰، حدود ۱۵۱٬۰۰۰ کاربر زبان اشاره انگلیسی (BSL) وجود دارد که یک زبان اشاره مورد استفاده توسط ناشنوایان در بریتانیا است.

در سال ۲۰۱۳، برآورد شد که ۹۵ درصد از جمعیت بریتانیا گویشوران تک‌زبانه انگلیسی هستند. در سال ۲۰۱۳، برآورد شد که بیش از ۵ درصد از جمعیت به زبان‌هایی صحبت می‌کنند که در نتیجه مهاجرت به بریتانیا آورده شده‌اند. زبان‌های آسیای جنوبی بزرگ‌ترین گروه را تشکیل می‌دهند که شامل پنجابی، اردو، بنگالی، سیلهتی، هندی، پوتواری، تامیلی و گجراتی است. در سرشماری سال ۲۰۱۱، لهستانی با ۵۴۶٬۰۰۰ گویشور، دومین زبان پرگویش در انگلستان بود. در سال ۲۰۱۹، حدود سه چهارم میلیون نفر به زبان انگلیسی کم صحبت می‌کردند یا اصلاً صحبت نمی‌کردند.

دین

مقاله‌های اصلی: دین در بریتانیا و آزادی ادیان در بریتانیا

وست‌مینستر ابی در لندن. این مکان محل تاج‌گذاری ۴۰ پادشاه، ۱۸ تدفین سلطنتی و دست‌کم ۱۶ عروسی سلطنتی از سال ۱۱۰۰ میلادی بوده است.

مسیحیت برای بیش از ۱۴۰۰ سال بر زندگی مذهبی در بریتانیا تسلط‌داشته است. اگرچه اکثریت شهروندان در نظرسنجی‌ها همچنان خود را مسیحی معرفی می‌کنند، اما حضور منظم در کلیسا از اواسط قرن بیستم به‌طور چشمگیری کاهش یافته است، در حالی که مهاجرت و تغییرات جمعیتی به رشد اسلام و سایر ادیان کمک کرده است. این موضوع باعث‌شده است که برخی از مفسران بریتانیا را جامعه‌ای چنددینی، سکولار شده، یا پسا-مسیحی توصیف کنند.

در سرشماری سال ۲۰۲۱ انگلستان و ولز، ۴۶٫۲ درصد از پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که مسیحی هستند؛ بزرگ‌ترین ادیان بعدی عبارت بودند از اسلام (۶٫۵ درصد)، هندوئیسم (۱٫۷ درصد)، سیکیسم (۰٫۹ درصد)، بودیسم (۰٫۵ درصد)، یهودیت (۰٫۵ درصد) و سایر ادیان (۰٫۶ درصد). از میان پاسخ‌دهندگان، ۳۷٫۲ درصد اظهار داشتند که دینی ندارند و ۶٫۰ درصد دیگر به این پرسش اختیاری پاسخ ندادند. در سرشماری ایرلند شمالی، ۴۲٫۳ درصد از جمعیت کاتولیک، ۳۷٫۷ درصد پروتستان یا سایر مسیحیان، ۱٫۳ درصد پیرو سایر ادیان، ۱۷٫۴ درصد بدون دین و ۱٫۶ درصد دین خود را اعلام نکردند. در سرشماری سال ۲۰۲۲ اسکاتلند، ۵۱٫۱ درصد از جمعیت اظهار داشتند که دینی ندارند، ۲۰٫۴ درصد عضو کلیسای اسکاتلند، ۱۳٫۳ درصد کاتولیک، ۵٫۱ درصد سایر مسیحیان، ۲٫۲ درصد مسلمان و ۰٫۶ درصد هندو بودند؛ ۱٫۲ درصد به سایر ادیان تعلق داشتند و ۶٫۲ درصد دین خود را اعلام نکردند.

یک نظرسنجی توسط تیرفاند در سال ۲۰۰۷ نشان داد که از هر ده بریتانیایی، یک نفر به‌صورت هفتگی در کلیسا حضور می‌یابد. بین سرشماری‌های سال ۲۰۰۱ و ۲۰۱۱، کاهش ۱۲ درصدی در میان کسانی که خود را مسیحی معرفی می‌کردند مشاهده شد، در حالی که درصد گزارش‌دهندگانِ بدون وابستگی مذهبی دو برابر شد. این در تضاد با رشد در سایر گروه‌های اصلی مذهبی بود، به‌طوری که تعداد مسلمانان بیشترین افزایش را داشت و به حدود ۵ درصد رسید.

کلیسای انگلستان، کلیسای رسمی در انگلستان است. این کلیسا همچنان دارای نمایندگی در پارلمان بریتانیا است و پادشاه بریتانیا فرماندار عالی آن محسوب می‌شود. در اسکاتلند، کلیسای اسکاتلند، کلیسای ملی است. این کلیسا تحت کنترل دولت نیست و پادشاه بریتانیا یک عضو عادی آن است که موظف است هنگام جلوس بر تخت، سوگند یاد کند که «دین پروتستان و حکومت کلیسای پرسبیتری را حفظ و حراست کند». کلیسا در ولز در سال ۱۹۲۰ از وضعیت رسمی خارج شد و از آنجا که کلیسای ایرلند در سال ۱۸۷۰ پیش از تقسیم ایرلند از وضعیت رسمی خارج‌شده بود، هیچ کلیسای رسمی در ایرلند شمالی وجود ندارد. اگرچه داده‌های سراسری بریتانیا در سرشماری سال ۲۰۰۱ دربارهٔ پایبندی به فرقه‌های مسیحی وجود ندارد، برآوردشده است که ۶۲ درصد از مسیحیان انگلیکن، ۱۳٫۵ درصد کاتولیک، ۶ درصد پرسبیتری و ۳٫۴ درصد متدیست هستند و تعداد کمتری نیز به سایر فرقه‌ها تعلق دارند.

مهاجرت

مقاله‌های اصلی: مهاجرت تاریخی به بریتانیای کبیر و مهاجرت مدرن به بریتانیا

همچنین ببینید: جمعیت متولد خارج در بریتانیا

تخمین جمعیت متولد خارج بر پایه کشور محل تولد از آوریل ۲۰۰۷ تا مارس ۲۰۰۸

تخمین تعداد شهروندان بریتانیایی ساکن خارج از کشور بر پایه کشور در سال ۲۰۰۶:

  بیشتر یا مساوی ۱٬۰۰۰٬۰۰۰

  ۵۰۰٬۰۰۰–۹۹۹٬۹۹۹

  ۱۰۰٬۰۰۰–۴۹۹٬۹۹۹

  ۵۰٬۰۰۰–۹۹٬۹۹۹

  ۱۰٬۰۰۰–۴۹٬۹۹۹

  ۵٬۰۰۰–۹٬۹۹۹

  ۱٬۰۰۰–۴٬۹۹۹

  ۱۰۰–۹۹۹

  کمتر از ۱۰۰ یا بدون داده

  بریتانیا

مهاجرت به افزایش جمعیت در بریتانیا کمک می‌کند، به‌طوری که تازه‌واردان و فرزندان متولد بریتانیای مهاجران، حدود نیمی از افزایش جمعیت بین سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۱ را تشکیل می‌دهند. بر اساس آمارهای منتشرشده در سال ۲۰۱۵، ۲۷ درصد از تولدهای زنده در بریتانیا در سال ۲۰۱۴ متعلق به مادرانی‌بوده است که خارج از بریتانیا متولد شده‌اند.

در سال ۲۰۱۳، حدود ۲۰۸٬۰۰۰ تبعه خارجی به عنوان شهروند بریتانیا پذیرفته شدند که بالاترین رقم از سال ۱۹۶۲ بود. این رقم در سال ۲۰۱۴ به حدود ۱۲۵٬۸۰۰ نفر کاهش یافت. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳، میانگین تعداد شهروندی‌های بریتانیایی اعطاشده در سال ۱۹۵٬۸۰۰ مورد بود. رایج‌ترین ملیت‌های افرادی که در سال ۲۰۲۴ تابعیت دریافت کردند، پاکستانی، هندی، نیجریه‌ای، فیلیپینی، بنگلادشی، ایتالیایی، ترکیه‌ای، رومانیایی و ایرانی بودند. تعداد مجوزهای اقامت که «اقامت دائمی» در بریتانیا را اعطا می‌کند اما «قانون تابعیت بریتانیا» محسوب نمی‌شود، در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۵۴٬۷۰۰ مورد بود که نسبت به دو سال قبل از آن افزایش داشت. خالص مهاجرت بلندمدت (تعداد افرادی که مهاجرت می‌کنند منهای تعداد افرادی که از کشور خارج می‌شوند) در سال ۲۰۲۳ به رکورد ۸۶۰٬۰۰۰ نفر رسید، که در آن ۱٫۳۲۶ میلیون نفر مهاجرت کرده و ۴۶۶٬۰۰۰ نفر از کشور خارج شدند. در مقایسه، در سال ۲۰۲۴ خالص مهاجرت ۴۳۱٬۰۰۰ نفر برآورد شد که ۹۴۸٬۰۰۰ نفر مهاجرت کرده و ۵۱۷٬۰۰۰ نفر از کشور خارج شدند.

مهاجرت یکی از ویژگی‌های مهم جامعه بریتانیا در قرن نوزدهم بود. بین سال‌های ۱۸۱۵ و ۱۹۳۰، حدود ۱۱٫۴ میلیون نفر از بریتانیا و ۷٫۳ میلیون نفر از ایرلند مهاجرت کردند. برآوردها نشان می‌دهد که تا پایان قرن بیستم، حدود ۳۰۰ میلیون نفر از تبار بریتانیایی و ایرلندی به‌طور دائم در سراسر جهان ساکن‌شده بودند. در سال ۲۰۰۶، حداقل ۵٫۵ میلیون نفر از متولدان بریتانیا در خارج از کشور زندگی می‌کردند، که عمدتاً در استرالیا، اسپانیا، ایالات متحده و کانادا بودند.

آموزش

مقاله‌های اصلی: آموزش در بریتانیا و فهرست دانشگاه‌های بریتانیا

اطلاعات بیشتر: آموزش در انگلستان، آموزش در اسکاتلند، آموزش در ولز، و آموزش در ایرلند شمالی

آموزش در بریتانیا یک موضوع «قدرت‌سپاری» شده است و هر کشور سیستم آموزشی جداگانه‌ای دارد. حدود ۳۸ درصد از جمعیت بریتانیا دارای مدرک دانشگاهی یا «مدرک دانشگاهی» هستند که بالاترین درصد در اروپا و یکی از بالاترین‌ها در جهان است. بریتانیا خانه «فهرست دانشگاه‌های بریتانیا» بسیاری است، از جمله دانشگاه آکسفورد و دانشگاه کمبریج، که اغلب در رتبه‌بندی‌های جهانی به رتبه‌های برتر دست می‌یابند.

آموزش دانشگاهی در بریتانیا دارای شهریه‌های متفاوتی در مناطق مختلف است. انگلستان و ولز برای تمامی شهروندان بریتانیا، مشروط به دستیابی به سطح مشخصی از درآمد، حداکثر شهریه سالانه ثابتی دارند. تنها کسانی که به آستانه حقوقی مشخصی می‌رسند، این شهریه را از طریق مالیات‌های عمومی پرداخت می‌کنند. ایرلند شمالی و اسکاتلند برای شهروندانی که این مناطق محل سکونت اصلی آن‌هاست، شهریه حداکثری کاهش‌یافته یا رایگان دارند. برخی از دوره‌های «سرویس سلامت ملی» (NHS) دارای کمک‌هزینه‌هایی هستند که شهریه را پوشش می‌دهند و در سال ۲۰۱۷ اعلام شد که هر پزشک در طول دوره آموزشی خود از ۲۳۰٬۰۰۰ پوند یارانه بهره‌مند می‌شود.

در سال ۲۰۲۲، برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز (PISA) دانش و مهارت‌های کلی نوجوانان ۱۵ ساله بریتانیایی را در خواندن، ریاضیات و علوم در رتبه چهاردهم جهان قرار داد. میانگین نمره دانش‌آموزان بریتانیایی ۴۹۴ بود که بالاتر از میانگین ۴۷۸ سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) قرار دارد.

سلامت

مقاله‌های اصلی: سلامت در بریتانیا و خدمات بهداشتی و پزشکی در بریتانیا

اطلاعات بیشتر: خدمات بهداشتی در انگلستان، خدمات بهداشتی در اسکاتلند، خدمات بهداشتی در ولز، و خدمات بهداشتی در ایرلند شمالی

خدمات ملی بهداشت (اسکاتلند) در بیمارستان دانشگاهی ملکه الیزابت در گلاسگو، بزرگ‌ترین پردیس بیمارستانی در اروپا

سیستم مدرن مراقبت‌های بهداشتی عمومی با بودجه دولتی در بریتانیا، ریشه در تأسیس سرویس سلامت ملی (NHS) دارد که فعالیت خود را در سال ۱۹۴۸ به عنوان ارائه‌دهنده اصلی مراقبت‌های بهداشتی در بریتانیا آغاز کرد. محبوبیت گسترده سرویس سلامت ملی باعث‌شده است که از آن به عنوان یک «دین ملی» یاد شود. خدمات بهداشتی در بریتانیا یک موضوع تفویض‌شده است و هر کشور سیستم مراقبت‌های بهداشتی عمومی با بودجه دولتی خاص خود را دارد (خدمات ملی بهداشت (انگلستان)، خدمات ملی بهداشت (اسکاتلند)، خدمات بهداشتی و اجتماعی در ایرلند شمالی و خدمات ملی بهداشت (ولز))، اگرچه مراقبت‌های بهداشتی خصوصی نیز در دسترس است. مراقبت‌های بهداشتی عمومی به تمامی ساکنان دائم بریتانیا ارائه می‌شود و در زمان نیاز عمدتاً رایگان است و هزینه‌های آن از طریق مالیات‌های عمومی تأمین می‌شود. سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۰، ارائه خدمات بهداشتی در بریتانیا را در رتبه پانزدهم اروپا و هجدهم جهان قرار داد.

از سال ۱۹۷۹، هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته است. داده‌های سال ۲۰۱۸ سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD)، که بخشی از آنچه در بریتانیا به عنوان مراقبت‌های اجتماعی طبقه‌بندی می‌شود را در بخش سلامت لحاظ کرده است، نشان می‌دهد که بریتانیا برای هر نفر ۳٬۱۲۱ پوند هزینه می‌کند. در سال ۲۰۱۷، بریتانیا ۲٬۹۸۹ پوند برای هر نفر در بخش مراقبت‌های بهداشتی هزینه کرد که نزدیک به میانه هزینه‌های اعضای سازمان توسعه و همکاری اقتصادی است.

نهادهای نظارتی در سطح سراسر بریتانیا سازمان‌دهی شده‌اند، مانند نظام پزشکی عمومی، شورای پرستاری و مامایی و نهادهای غیردولتی مانند کالج‌های سلطنتی. مسئولیت سیاسی و عملیاتی مراقبت‌های بهداشتی بر عهده چهار حکومت ملی است؛ مراقبت‌های بهداشتی در انگلستان بر عهده دولت بریتانیا، مراقبت‌های بهداشتی در ایرلند شمالی بر عهده هیئت اجرایی ایرلند شمالی، مراقبت‌های بهداشتی در اسکاتلند بر عهده دولت اسکاتلند و مراقبت‌های بهداشتی در ولز بر عهده دولت ولز است.

فرهنگ

مقالهٔ اصلی: فرهنگ در بریتانیا

اطلاعات بیشتر: فرهنگ در انگلستان، فرهنگ در اسکاتلند، فرهنگ در ولز، و فرهنگ در ایرلند شمالی

فرهنگ در بریتانیا تحت تأثیر وضعیت جزیره‌ای این کشور، تاریخ آن و همچنین اتحاد سیاسی چهار کشور است که هر کدام سنت‌ها، آداب و رسوم و نمادهای متمایز خود را حفظ کرده‌اند. نفوذ بریتانیا را می‌توان در زبان، فرهنگ و سیستم‌های حقوقی بسیاری از مستعمرات پیشین آن، به‌ویژه ایالات متحده، استرالیا، کانادا، نیوزیلند و ایرلند مشاهده کرد؛ فرهنگی مشترک که به عنوان «فضای انگلیسی» شناخته می‌شود. بیشتر مستعمرات پیشین بریتانیا، اعضای اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع هستند که با میراث مشترک بریتانیایی به هم پیوند خورده‌اند. یک نظرسنجی جهانی در سال ۲۰۲۴، بریتانیا را در رتبه‌بندی «بانفوذترین کشورها» پس از ایالات متحده و چین، در جایگاه سوم قرار داد.

ادبیات و نمایش

مقاله‌های اصلی: ادبیات بریتانیا و تئاتر بریتانیا

همچنین ببینید: ادبیات انگلستان، ادبیات اسکاتلند، ادبیات ولز، و ادبیات ایرلند شمالی

رابرت برنز (۱۷۵۹–۱۷۹۶)

ویلیام شکسپیر (۱۵۶۴–۱۶۱۶)

برنز و شکسپیر به ترتیب به عنوان شاعر ملی اسکاتلند و انگلستان شناخته می‌شوند.

ادبیات بریتانیا شامل آثار مرتبط با بریتانیا، جزیره من و جزایر مانش است. بیشتر ادبیات بریتانیا به زبان انگلیسی است. در سال ۲۰۲۲، ۶۶۹ میلیون کتاب فیزیکی در بریتانیا فروخته شد که بیشترین میزان در تاریخ است. بریتانیا برای ادبیات کودکان مشهور است؛ نویسندگان این حوزه شامل دانیل دفو، رودیارد کیپلینگ، لوئیس کارول و بئاتریکس پاتر هستند که تصویرگری کتاب‌های خود را نیز بر عهده داشت. دیگر نویسندگان شامل آلن الکساندر میلن، انید بلایتون، جی. آر. آر. تالکین، رولد دال، تری پرچت و جی. کی. رولینگ هستند که هری پاتر را نوشت؛ اثری که در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ قرار دارد.

نمایشنامه‌نویس و شاعر، ویلیام شکسپیر، به‌طور کلی بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس تاریخ و شاعر ملی انگلستان محسوب می‌شود. تئاتر بریتانیا نقش مهمی در فرهنگ بریتانیا ایفا می‌کند و از زمان رنسانس با ریشه‌هایی که به دوران اشغال توسط روم بازمی‌گردد، سنتی پویا در تئاتر‌داشته است. دیگر چهره‌های مهم در ادبیات انگلستان عبارتند از جفری چاوسر که برای داستان‌های کنتربری شناخته می‌شود، شاعر ویلیام وردزورث و دیگر شاعران رمانتیک، و همچنین رمان‌نویسانی چون چارلز دیکنز، اچ. جی. ولز، جرج اورول، آلدوس هاکسلی و ایان فلمینگ. نویسنده جنایی انگلیسی قرن بیستم، آگاتا کریستی، پرفروش‌ترین رمان‌نویس تاریخ است. دوازده مورد از ۲۵ رمان برتر از میان ۱۰۰ رمان نویسندگان بریتانیایی که توسط نظرسنجی بی‌بی‌سی از منتقدان جهانی انتخاب شدند، توسط زنان نوشته‌شده است؛ این آثار شامل نوشته‌های جرج الیوت، ویرجینیا وولف، شارلوت برونته، امیلی برونته، مری شلی، جین آستن، دوریس لسینگ و زادی اسمیت است.

ادبیات اسکاتلند شامل آرتور کانن دویل (خالق شرلوک هلمز)، سر والتر اسکات، جیمز بری، رابرت لوئیس استیونسون (که رمانش جزیره گنج تأثیر عمیقی بر تصویرسازی از دزدان دریایی در هنر و فرهنگ عامه) داشت، و شاعر رابرت برنز است که شاعر ملی اسکاتلند محسوب می‌شود. در دوران اخیر، هیو مک‌دیارمید و نیل ام. گان به رنسانس اسکاتلند کمک کردند و آثار جدی‌تری توسط ایان رانکین و یان بنکس ارائه شد. ادینبرو نخستین شهر ادبیات یونسکو در جهان بود.

ادبیات ولز شامل قدیمی‌ترین شعر شناخته‌شده بریتانیا، ای گودودین است که احتمالاً در اواخر قرن ششم سروده‌شده است. این اثر به زبان کامبریایی یا ولز قدیم نوشته‌شده و حاوی قدیمی‌ترین ارجاع شناخته‌شده به شاه آرتور است. ماهیت بریتن توسط جفری مانموث توسعه بیشتری یافت. داوید اپ گوین (فعال در ۱۳۲۰–۱۳۷۰) به‌طور گسترده یکی از بزرگ‌ترین شاعران اروپایی عصر خود محسوب می‌شود. دانیل اوون به عنوان نخستین رمان‌نویس زبان ولزی شناخته می‌شود که ریس لوئیس را در سال ۱۸۸۵ منتشر کرد. شناخته‌شده‌ترین شاعران آنگلو-ولزی، دیلن تامس و آر. اس. توماس هستند که دومی در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. رمان‌نویسان برجسته ولزی در قرن بیستم شامل ریچارد لولین و کیت رابرتس هستند.

محبوب‌ترین نویسنده ایرلند شمالی سی. اس. لوئیس است که در بلفاست متولد شد و سرگذشت نارنیا را نوشت. نویسندگان ایرلندی که در زمانی زندگی می‌کردند که تمام ایرلند بخشی از بریتانیا بود، شامل اسکار وایلد، برام استوکر (که دراکولا را نوشت) و جرج برنارد شاو هستند. نویسندگان بسیاری وجود داشته‌اند که اصالت آن‌ها خارج از بریتانیابوده اما به بریتانیا مهاجرت کرده‌اند، از جمله جوزف کنراد، تی. اس. الیوت، کازوئو ایشی‌گورو، سر سلمان رشدی و ازرا پاوند.

فلسفه

مقالهٔ اصلی: فلسفه بریتانیایی

بریتانیا به دلیل «تجربه‌گرایی» مشهور است؛ شاخه‌ای از فلسفه که بیان می‌دارد تنها دانشی معتبر است که از طریق تجربه تأییدشده باشد، و همچنین «فلسفه اسکاتلندی» که گاهی از آن با عنوان «مکتب عقل سلیم اسکاتلندی» یاد می‌شود. مشهورترین فیلسوفان تجربه‌گرای بریتانیایی عبارتند از جان لاک، جرج بارکلی و دیوید هیوم؛ در حالی که دوگالد استوارت، توماس رید و ویلیام همیلتون از مروجان اصلی مکتب «عقل سلیم» اسکاتلندی بودند. دو بریتانیایی نیز به دلیل نظریه اخلاقی فایده‌گرایی برجسته هستند؛ فلسفه‌ای اخلاقی که نخستین بار توسط جرمی بنتام و سپس توسط جان استوارت میل در اثر کوتاه او با عنوان فایده‌گرایی به کار گرفته شد.

رسانه

مقاله‌های اصلی: رسانه‌های بریتانیا و سانسور در بریتانیا

همچنین ببینید: رسانه‌های انگلستان، رسانه‌های اسکاتلند، رسانه‌های ولز، و رسانه‌های ایرلند شمالی

بی‌بی‌سی که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد، شرکت پخش رادیویی، تلویزیونی و اینترنتی بریتانیا است که با بودجه عمومی اداره می‌شود و قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین سازمان پخش در جهان است. این سازمان ایستگاه‌های تلویزیونی و رادیویی را در سراسر بریتانیا و خارج از آن اداره می‌کند و خدمات داخلی آن از طریق مجوز تلویزیون تأمین مالی می‌شود. سرویس جهانی بی‌بی‌سی یک سازمان پخش بین‌المللی است که تحت مالکیت و مدیریت بی‌بی‌سی قرار دارد و بزرگ‌ترین در نوع خود در جهان است. این سرویس اخبار، سخنرانی‌ها و گفتگوهای رادیویی را به بیش از ۴۰ زبان پخش می‌کند.

دیگر بازیگران اصلی در رسانه‌های بریتانیا شامل آی‌تی‌وی است که ۱۱ شبکه از ۱۵ شبکه تلویزیونی منطقه‌ای را که شبکه آی‌تی‌وی را تشکیل می‌دهند، اداره می‌کند، و همچنین اسکای. روزنامه‌های تولیدشده در بریتانیا شامل دیلی میل، گاردین، تلگراف، تایمز و فایننشال تایمز هستند. مجلات و نشریاتی که در بریتانیا منتشر می‌شوند و به تیراژ جهانی دست یافته‌اند شامل اسپکتیتور، اکونومیست، نیو استیتسمن و ریدیو تایمز می‌باشند.

میدیاسیتی‌یوکی در سالفورد، منچستر بزرگ، یکی از بزرگ‌ترین مراکز تولید رسانه‌ای در اروپا است.

لندن بر بخش رسانه‌ای در بریتانیا تسلط دارد: روزنامه‌های ملی و شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی عمدتاً در آنجا مستقر هستند، اگرچه میدیاسیتی‌یوکی در منچستر نیز یک مرکز رسانه‌ای ملی مهم است. ادینبرو، گلاسگو و کاردیف مراکز مهم تولید روزنامه و پخش در اسکاتلند و ولز هستند. بخش انتشارات بریتانیا، شامل کتاب‌ها، دایرکتوری‌ها و پایگاه‌های داده، نشریات، مجلات و رسانه‌های تجاری، روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها، گردش مالی ترکیبی در حدود ۲۰ میلیارد پوند دارد و ۱۶۷٬۰۰۰ نفر را در استخدام خود دارد. در سال ۲۰۱۵، بریتانیا ۲٬۷۱۰ عنوان کتاب به ازای هر میلیون نفر جمعیت منتشر کرد که بیش از هر کشور دیگری است و بخش عمده‌ای از آن به دیگر کشورهای جهان انگلیسی‌زبان صادر می‌شود.

در سال ۲۰۱۰، ۸۲٫۵ درصد از جمعیت بریتانیا کاربر اینترنت بودند که بالاترین نسبت در میان ۲۰ کشوری بود که بیشترین تعداد کل کاربران را در آن سال داشتند. صنعت بازی‌های ویدئویی بریتانیا بزرگ‌ترین در اروپا است و از سال ۲۰۲۲، بریتانیا بزرگ‌ترین بازار بازی‌های ویدئویی در اروپا از نظر فروش را داراست که از آلمان پیشی گرفته است. این کشور پس از ژاپن و ایالات متحده، سومین تولیدکننده بزرگ بازی‌های ویدئویی در جهان است.

هنرهای تجسمی

مقاله‌های اصلی: هنر بریتانیا و معماری بریتانیا

تندیس فرشته شمال اثر آنتونی گورملی به نمادی از انگلستان شمالی تبدیل شده است.

هنرمندان برجسته بریتانیایی شامل هنرمندان رمانتیک همچون ویلیام بلیک، جان کانستبل، ساموئل پالمر و ویلیام ترنر؛ نقاشان پرتره مانند سر جاشوا رینولدز و لوسین فروید؛ نقاشان منظره مانند توماس گینزبرو و ال. اس. لوری؛ پیشگام جنبش هنر و پیشه ویلیام موریس؛ نقاش فیگوراتیو فرانسیس بیکن؛ هنرمندان هنر پاپ شامل پیتر بلیک، ریچارد همیلتون و دیوید هاکنی؛ پیشگامان جنبش هنر مفهومی یعنی آرت اند لنگویج؛ گروه دونفره گیلبرت و جرج؛ هنرمند انتزاعی هاوارد هاجکین؛ و مجسمه‌سازانی چون آنتونی گورملی، آنیش کاپور و هنری مور هستند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، گالری ساچی در لندن به معرفی گروهی از هنرمندان چندرشته‌ای کمک کرد که به «هنرمندان جوان بریتانیایی» معروف شدند: دیمین هرست، کریس اوفلی، ریچل وایترید، تریسی امین، مارک والینگر، استیو مک‌کوئین، سم تیلور-جانسون و برادران چپمن از جمله اعضای شناخته‌شده‌تر این جنبش با پیوندهای سست هستند.

آکادمی سلطنتی هنر در لندن سازمانی کلیدی برای ترویج هنرهای تجسمی در بریتانیا است. مدارس هنری مهم در بریتانیا عبارتند از: دانشگاه هنر لندن که شامل شش دانشکده از جمله کالج هنر و طراحی سنترال سنت مارتینز و کالج هنر و طراحی چلسی است؛ گلداسمیت، دانشگاه لندن؛ مدرسه هنرهای زیبای اسلید (بخشی از کالج دانشگاهی لندن); مدرسه هنر گلاسگو؛ کالج سلطنتی هنر؛ و مدرسه طراحی و هنرهای زیبای راسکین (بخشی از دانشگاه آکسفورد). مؤسسه هنر کورتولد مرکز پیشرو برای آموزش تاریخ هنر است. نگارخانه‌های هنری مهم در بریتانیا شامل نگارخانه ملی لندن، گالری ملی پرتره (لندن)، تیت بریتانیا و تیت مدرن (پربازدیدترین نگارخانه هنر مدرن در جهان با حدود ۴. ۷ میلیون بازدیدکننده در سال) هستند.

موسیقی

مقالهٔ اصلی: موسیقی بریتانیا

همچنین ببینید: موسیقی انگلستان، موسیقی اسکاتلند، موسیقی ولز، و موسیقی ایرلند شمالی

پرامز یک جشنواره موسیقی کلاسیک است که بیش از همه با هنری وود مرتبط بوده و در رویال آلبرت هال لندن برگزار می‌شود؛ جایی که به‌طور منظم آثار ادوارد الگار و دیگر آهنگسازان بریتانیایی در آن اجرا می‌گردد.

سبک‌های گوناگونی از موسیقی در بریتانیا محبوب شده‌اند، از جمله موسیقی فولکلور انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی. موسیقی فولکلور انگلیسی شامل تصنیف‌های ملودیک با اشعار قوی و موسیقی برای رقص‌های محلی است که اغلب با آکاردئون و ویولن اجرا می‌شود. موسیقی فولکلور اسکاتلندی شامل نی‌انبان و ویولن است که آهنگ‌های رقص سنتی را با ضرب‌آهنگ‌های پرانرژی می‌نوازند. موسیقی فولکلور ولزی دارای چنگ و هارمونی‌های آوازی است که اغلب به زبان ولزی خوانده می‌شوند. موسیقی فولکلور ایرلند شمالی، ویولن را با فلوت ترکیب کرده و تأثیرات اسکاتلندی و ایرلندی را در هم می‌آمیزد.

از نظر تاریخی، موسیقی رنسانس از دوره تودور وجودداشته است که شامل مس‌ها، مادریگال‌ها و موسیقی لوت توسط توماس تالیس، جان تاورنر، ویلیام برد، اورلاندو گیبونز و جان دولند‌بوده است. پس از بازگشت پادشاهی انگلستان، سنت انگلیسیِ ماسک‌های دراماتیک، سرودها و آوازها با رهبری هنری پرسل و به دنبال آن توماس آرن و دیگران تثبیت شد. جرج فردریک هندل سرود «زادوک کاهن» را برای تاج‌گذاری جرج دوم ساخت؛ این اثر به موسیقی تشریفاتی سنتی برای تدهین تمام مونارک‌های آینده تبدیل شد. بسیاری از اوراتوریوهای هندل، مانند اثر مشهورش «مسیحا»، به زبان انگلیسی نوشته شده‌اند.

در نیمه دوم قرن نوزدهم، آرتور سالیوان و ترانه‌سرایش دبلیو. اس. گیلبرت «اپراهای ساووی» محبوب خود را نوشتند و ادوارد الگار طیف گسترده‌ای از موسیقی را آهنگسازی کرد. آهنگسازان به‌طور فزاینده‌ای از حومه انگلستان و موسیقی فولکلور آن الهام گرفتند، به‌ویژه گوستاو هولست، رالف وان ویلیامز و بنجامین بریتن که پیشگام اپرای مدرن بریتانیا بود. در میان بسیاری از آهنگسازان پس از جنگ، برخی از برجسته‌ترین آن‌ها انتخاب شخصی خود را برای هویت موسیقایی داشته‌اند: پیتر مکسول دیویس (اورکنی)، هریسون برتویستل (اسطوره‌شناسی) و جان تاونر (مذهبی). خوانندگان کلاسیک اخیر شامل الفی بو، برین ترول، کاترین جنکینز، مایکل بال، رودریک ویلیامز، راسل واتسون و سارا برایتمن هستند، در حالی که نیکولا بندتی و نایجل کندی به دلیل توانایی‌شان در نواختن ویولن مشهورند.

بر پایهٔ «فرهنگ موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو»، اصطلاح «موسیقی پاپ» در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ میلادی در بریتانیا برای توصیف تلفیق راک اند رول با «موسیقی جدید جوانان» پدید آمد. «فرهنگ موسیقی آکسفورد» بیان می‌دارد که هنرمندانی همچون بیتلز و رولینگ استونز در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، موسیقی پاپ را به پیش‌زمینهٔ موسیقی عامه‌پسند هدایت کردند. بیرمنگام به عنوان زادگاه هوی متال شناخته شد و گروه بلک سبث فعالیت خود را در دههٔ ۱۹۶۰ در آنجا آغاز کرد. در سال‌های پس از آن، بریتانیا در توسعهٔ موسیقی راک نقش داشت و گروه‌های بریتانیایی پیشگام سبک‌های هارد راک، راگا راک، هوی متال، اسپیس راک، گلم راک، گوتیک راک، سایکدلیک راک و پانک راک بودند. هنرمندان بریتانیایی همچنین سبک نئو سول را توسعه دادند و دابستپ را خلق کردند. بریتانیا در کنار ایالات متحده، برخی از برجسته‌ترین رپ‌خوان‌های انگلیسی‌زبان از جمله استورمزی، کانو، ایکس‌ان‌جی بین، رمز، لیتل سیمز و اسکپتا را پرورش داده است.

دهیدرو در گلاسگو، اسکاتلند؛ یک ورزشگاه با ظرفیت ۱۴٬۵۰۰ نفر که به‌طور پیوسته در میان ده مکان پرتردد جهان رتبه‌بندی می‌شود.

گروه بیتلز با فروش بین‌المللی بیش از ۱ میلیارد نسخه، پرفروش‌ترین گروه موسیقی است و علاوه بر آن، به‌طور گسترده‌ای به عنوان تأثیرگذارترین گروه در تاریخ موسیقی عامه‌پسند شناخته می‌شود. دیگر مشارکت‌کنندگان برجستهٔ بریتانیایی در موسیقی عامه‌پسند طی ۵۰ سال گذشته شامل رولینگ استونز، پینک فلوید، کوئین، لد زپلین، بی جیز و التون جان هستند که همگی فروش جهانی ۲۰۰ میلیون نسخه یا بیشتر داشته‌اند. جوایز بریت، جوایز سالانهٔ موسیقی بی‌پی‌آی است و برخی از دریافت‌کنندگان بریتانیایی جایزهٔ مشارکت برجسته در موسیقی شامل د هو، دیوید بویی، اریک کلپتون، راد استوارت، د پلیس و فلیتوود مک (که یک گروه بریتانیایی-آمریکایی است) هستند. دیگر هنرمندان موسیقی بریتانیایی که در دوران اخیر به موفقیت بین‌المللی دست یافته‌اند شامل جرج مایکل، اوئیسیز، اسپایس گرلز، ریدیوهد، کلدپلی، آرکتیک مانکیز، رابی ویلیامز، ایمی واینهاوس، سوزان بویل، ادل، اد شیرن، لوئیس کاپالدی، وان دایرکشن، هری استایلز و دوآ لیپا هستند. تا سال ۲۰۲۴، بریتانیا سومین بازار بزرگ موسیقی جهان پس از ایالات متحده و ژاپن است و در سال ۲۰۲۱، دومین صادرکنندهٔ بزرگ موسیقی پس از ایالات متحده بود.

بسیاری از شهرهای بریتانیا به خاطر موسیقی‌شان شناخته‌شده هستند. هنرمندان لیورپول ۵۴ تک‌آهنگ شماره یک در جدول‌های موسیقی بریتانیا داشته‌اند که این تعداد سرانه، بیشتر از هر شهر دیگری در جهان است. سهم گلاسگو در سال ۲۰۰۸ زمانی به رسمیت شناخته شد که توسط یونسکو به عنوان شهر موسیقی نام‌گذاری شد. منچستر نقشی کلیدی در گسترش موسیقی رقص مانند اسید هاوس و از اواسط دهه ۱۹۹۰، بریت‌پاپ ایفا کرد. لندن و بریستول ارتباط نزدیکی با خاستگاه زیرشاخه‌های موسیقی الکترونیک مانند درام اند بیس و تریپ هاپ دارند.

موسیقی رقص بریتانیا ریشه‌های خود را از فرهنگ «ساوند سیستم» سیاه‌پوستان بریتانیایی (برگرفته از جامائیکا) و جنبش «مسافران عصر جدید» در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی می‌گیرد، همچنین از صحنه‌های هاوس شیکاگو و تکنو دیترویت تأثیر پذیرفته است. در اواخر دهه ۱۹۸۰، موسیقی رقص با فرهنگ ریو، عمدتاً با قطعات اسید هاوس که با ضبط‌های نوآورانه (مانند «Sesame's Treet» از اسمارت ایز و «Charly» از د پرادیجی) به جریان اصلی تبدیل شدند، و همچنین «صدای بالئاریک» که از صحنه کلوب‌های ایبیزا به ارمغان آورده شد، منفجر شد. این امر منجر به پیدایش سبک‌هایی مانند یوکی گاراژ، اسپید گاراژ، درام اند بیس، جانگل، ترنس و دابستپ شد. هنرمندان تأثیرگذار موسیقی رقص بریتانیا در گذشته و حال شامل ۸۰۸ استیت، اوربیتال، د پرادیجی، آندروورلد، رونی سایز، لفتفیلد، مسیو اتک، گروو آرمادا، فتبوی اسلیم، فیتلس، بیسمنت جکس، کمیکال برادرز، دیسکلوژر، کالوین هریس و فرد اگین هستند. دیگر دی‌جی‌های تأثیرگذار بریتانیایی شامل جادج جولز، پیت تانگ، کارل کاکس، پل اوکنفولد، جان دیگوید و ساشا می‌شوند.

سینما

مقاله‌های اصلی: سینمای بریتانیا و سینمای مستقل در بریتانیا

بریتانیا تأثیر قابل‌توجهی بر تاریخ سینماداشته است. کارگردانان بریتانیایی، آلفرد هیچکاک که فیلم او به نام «سرگیجه» توسط برخی منتقدان به عنوان بهترین فیلم تمام دوران شناخته می‌شود، و دیوید لین که کارگردانی «لورنس عربستان» را بر عهده داشت، از تحسین‌شده‌ترین کارگردانان تاریخ هستند. کارگردانان محبوب اخیر شامل کریستوفر نولان، سم مندس، استیو مک‌کوئین، ریچارد کرتیس، دنی بویل، تونی اسکات و ریدلی اسکات هستند. بسیاری از بازیگران بریتانیایی به شهرت بین‌المللی و موفقیت‌های انتقادی دست یافته‌اند. برخی از موفق‌ترین فیلم‌های تجاری در بریتانیا تولید شده‌اند، از جمله دو مورد از پرفروش‌ترین مجموعه‌فیلم‌های تاریخ (یعنی «هری پاتر» و «جیمز باند»).

سال ۲۰۱۹ سال بسیار خوبی برای فیلم‌های بریتانیایی بود که حدود ۱۰. ۳ میلیارد پوند در سطح جهانی فروش داشتند و ۲۸. ۷ درصد از درآمد گیشه جهانی را به خود اختصاص دادند. مجموع فروش گیشه بریتانیا در سال ۲۰۱۹ به ۱. ۲۵ میلیارد پوند با حدود ۱۷۶ میلیون بلیت‌فروشی رسید. در سال ۲۰۲۳، فضای استودیویی فیلم و تلویزیون بریتانیا به ۶. ۹ میلیون فوت مربع رسید که ۱ میلیون فوت مربع آن در سال گذشته اضافه‌شده و موارد بیشتری نیز در دست توسعه است. جوایز سالانه بفتا توسط آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا میزبانی می‌شود.

آشپزی

مقالهٔ اصلی: آشپزی بریتانیایی

اطلاعات بیشتر: آشپزی انگلیسی، آشپزی اسکاتلندی، آشپزی ولزی، و آشپزی ایرلند شمالی

چیپس و ماهی، یک غذای سنتی بریتانیایی که با لیمو، سس تارتار و نخود فرنگی له شده سرو می‌شود

آشپزی بریتانیایی از تأثیرات بازتاب‌دهنده سرزمین، سکونتگاه‌ها، ورود مهاجران جدید، تجارت و استعمار توسعه یافته است. غذای انگلستان از نظر تاریخی با سادگی در روش و تکیه بر کیفیت بالای محصولات طبیعی شناخته می‌شود. یکشنبه کباب سنتی یک نمونه است که شامل یک قطعه گوشت کبابی (معمولاً گاو)، بره، مرغ یا خوک است که اغلب به صورت دامنه آزاد (و به‌طور کلی در مورد گوشت گاو، تغذیه‌شده با علف) تهیه می‌شود. کباب‌ها با سبزیجات کبابی یا آب‌پز، یورکشایر پودینگ و سس گریوی سرو می‌شوند. دیگر وعده‌های غذایی سنتی شامل پای گوشت و انواع خوراک است. یک نظرسنجی توسط یوگاو در سال ۲۰۱۹، غذای کلاسیک بریتانیایی را رتبه‌بندی کرد که در آن بیش از ۸۰ درصد مردم به یکشنبه کباب، یورکشایر پودینگ، چیپس و ماهی، کرامپت و صبحانه کامل علاقه داشتند.

بریتانیا دارای مجموعه‌ای گسترده از غذاهای تجملی است. این کشور میزبان راهنماهای رستوران متعددی از جمله The Good Food Guide و Harden's است. در سال ۲۰۲۵، ۱۹۷ رستوران دارای ستاره میشلن بودند؛ که ده مورد از آن‌ها موفق به دریافت سه ستاره شده‌اند. غذاهای شیرین در آشپزی بریتانیایی رایج هستند و فهرست بلندی از دسرها وجود دارد. «چای عصرانه» یک وعده غذایی سبک است که همراه با چای در چای‌خانه‌ها و هتل‌های سراسر بریتانیا سرو می‌شود و قدمت این سنت به حدود سال ۱۸۴۰ بازمی‌گردد. یک نظرسنجی در ژوئیه ۲۰۲۴ نشان داد که ۳ درصد از جمعیت بریتانیا از رژیم گیاه‌خواری (وگان)، ۶ درصد از رژیم گیاه‌خواری (وجترین) پیروی می‌کنند و ۱۳ درصد خود را انعطاف‌پذیرخوار (پیروی از رژیم عمدتاً گیاهی) می‌دانند. امپراتوری بریتانیا با استفاده از «ادویه‌ها و گیاهان قوی و نافذ»، دانش آشپزی هندی را تسهیل کرد. آشپزی بریتانیایی تأثیرات فرهنگی کسانی را که در بریتانیا ساکن شده‌اند جذب کرده و غذاهای ترکیبی مانند چیکن تیکا ماسالا را پدید آورده است.

بریتانیا دارای گاستروپاب‌های بسیاری است و زادگاه بسیاری از نوشیدنی‌های الکلی از جمله چندین سبک آبجو مانند ایل روشن، ایندیا پیل ایل، بیتر، براون ایل، پورتر و استاوت می‌باشد. تعداد آبجوی دست‌ساز و کارخانه‌های کوچک آبجوسازی در دو دهه اخیر به سرعت گسترش یافته است. دیگر نوشیدنی‌های الکلی محبوب تولیدشده در بریتانیا شامل ویسکی اسکاچ، شراب انگلیسی، جین، شراب گلابی و شراب سیب است.

ورزش

مقاله‌های اصلی: ورزش در بریتانیا و بریتانیای کبیر در المپیک

همچنین ببینید: ورزش در انگلستان، ورزش در اسکاتلند، ورزش در ولز، و ورزش در ایرلند شمالی

فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۲۳ در ورزشگاه ومبلی میان باشگاه فوتبال منچستر سیتی و باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

گلف از Old Course at St Andrews در اسکاتلند سرچشمه گرفته است.

فوتبال، تنیس، تنیس روی میز، بدمینتون، راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، راگبی ۷ نفره، گلف، بوکس، نتبال، واترپلو، هاکی روی چمن، بیلیارد، دارت، روئینگ، راندِرز و کریکت در بریتانیا سرچشمه گرفته یا به‌طور قابل‌توجهی در آن توسعه یافته‌اند، به‌طوری که قوانین و کدهای بسیاری از ورزش‌های مدرن در دوران ویکتوریا ابداع و تدوین شدند.{{efn|در سال ۲۰۱۲، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک، ژاک روگ، اظهار داشت: «این کشور بزرگ و ورزش‌دوست به‌طور گسترده‌ای به عنوان زادگاه ورزش مدرن شناخته می‌شود. در اینجا بود که مفاهیم جوانمردی و بازی جوانمردانه برای نخستین بار در قالب قوانین و مقررات روشن تدوین شد. در اینجا بود که ورزش به عنوان یک ابزار آموزشی در برنامه درسی مدارس گنجانده شد.»}

یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۳ نشان داد که فوتبال محبوب‌ترین ورزش در بریتانیا است. انگلستان توسط فیفا به عنوان زادگاه فوتبال باشگاهی شناخته می‌شود و اتحادیه فوتبال انگلستان قدیمی‌ترین نهاد در نوع خود است، به‌طوری که قوانین فوتبال برای نخستین بار در سال ۱۸۶۳ توسط ابنزر کاب مورلی تدوین شد. هر یک از کشورهای تشکیل‌دهنده بریتانیا (انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی) دارای اتحادیه فوتبال، تیم ملی و سیستم لیگ خاص خود هستند و هر کدام به صورت جداگانه در کنار فیفا، عضو حاکم هیئت بین‌المللی فوتبال محسوب می‌شوند. لیگ برتر انگلستان، لیگ برتر فوتبال انگلستان، پربیننده‌ترین لیگ فوتبال در جهان است. نخستین مسابقه بین‌المللی فوتبال میان انگلستان و اسکاتلند در ۳۰ نوامبر ۱۸۷۲ برگزار شد. انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی معمولاً به عنوان کشورهای جداگانه در مسابقات بین‌المللی شرکت می‌کنند.

در سال ۲۰۰۳، راگبی ۱۵ نفره به عنوان دومین ورزش محبوب در بریتانیا رتبه‌بندی شد. این ورزش در مدرسه راگبی در واریک‌شر ایجاد شد و نخستین مسابقه بین‌المللی راگبی در ۲۷ مارس ۱۸۷۱ میان انگلستان و اسکاتلند برگزار شد. انگلستان، اسکاتلند، ولز، ایرلند، فرانسه و ایتالیا در مسابقات شش ملت، که برترین تورنمنت بین‌المللی راگبی ۱۵ نفره در نیم‌کره شمالی است، به رقابت می‌پردازند. نهادهای حاکم بر ورزش در انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند بازی را به صورت جداگانه سازماندهی و تنظیم می‌کنند. هر چهار سال یک‌بار، کشورهای تشکیل‌دهنده بریتانیا یک تیم ترکیبی به نام شیرهای بریتانیا و ایرلند تشکیل می‌دهند که به استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی سفر می‌کند.

بریتانیا در سال‌های ۱۹۰۸، ۱۹۴۸ و ۲۰۱۲ میزبان المپیک تابستانی بود و لندن در هر سه دوره به عنوان شهر میزبان عمل کرد. بیرمنگام میزبان بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع ۲۰۲۲ بود؛ این هفتمین باری بود که یکی از کشورهای بریتانیا میزبان بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع می‌شد (انگلستان، اسکاتلند و ولز هر کدام حداقل یک‌بار میزبان این بازی‌ها بوده‌اند).

نمادها

مقالهٔ اصلی: نمادهای بریتانیا

پرچم بریتانیا در مال، لندن

پرچم بریتانیا همان «پرچم اتحادیه» (Union Flag) است که با نام «یونیون جک» نیز شناخته می‌شود. این پرچم در سال ۱۶۰۶ با قرار گرفتن پرچم انگلستان (نماد سنت جورج) بر روی پرچم اسکاتلند (نماد سنت اندرو) ایجاد شد و در سال ۱۸۰۱ با افزودن پرچم سنت پاتریک به‌روزرسانی گردید. ولز در پرچم اتحادیه نمادی ندارد، زیرا ولز پیش از تشکیل بریتانیا فتح و به خاک انگلستان ضمیمه‌شده بود. امکان بازطراحی پرچم اتحادیه برای گنجاندن نمادی از ولز در سال ۲۰۰۷ مورد بحث قرار گرفت. سرود ملی بریتانیا «خدا نگهدار پادشاه باد» است که هرگاه مونارک زن باشد، واژه «پادشاه» در متن آن با «ملکه» جایگزین می‌شود.

انگلستان، ولز و اسکاتلند هر کدام نمادهای ملی خود، از جمله پرچم‌های ملی‌شان را دارند. ایرلند شمالی نیز نمادهایی دارد که بسیاری از آن‌ها مشترک با جمهوری ایرلند هستند، اما پرچم رسمی ندارد. علاوه بر شیر و تک‌شاخ و اژدهای ولزی در نشان‌شناسی، از بولداگ نیز استفاده می‌شود که معمولاً همراه با پرچم بریتانیا به تصویر کشیده می‌شود. بریتانیای کبیر، به جای کل بریتانیا، دارای شخصیت‌بخشی‌هایی است که آن را نمایندگی می‌کنند؛ دو مورد از آن‌ها بریتانیا (الهه) و جان بول هستند.

جستارهای وابسته

• رئوس مطالب بریتانیا
  • رئوس مطالب انگلستان
  • رئوس مطالب ایرلند شمالی
  • رئوس مطالب اسکاتلند
  • رئوس مطالب ولز
• تاریخ‌نگاری بریتانیا

پیوند به بیرون

• بریتانیا از بی‌بی‌سی نیوز
• بریتانیا. کتاب حقایق جهان. سیا.
• بریتانیا از کتابخانه‌های دانشگاه کلرادو بولدر (بایگانی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۰۹)
• اطلس ویکیمدیا از United Kingdom
• داده‌های جغرافیایی مربوط به بریتانیا در OSM
• پیش‌بینی‌های کلیدی توسعه برای بریتانیا از International Futures

حکومت

• وبگاه رسمی دولت بریتانیا
• وبگاه رسمی پادشاهی بریتانیا
• وبگاه رسمی دفتر نخست‌وزیر بریتانیا

گردشگری

• راهنمای رسمی گردشگری بریتانیا

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «[en:United Kingdom United Kingdom]». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.

• Bloch, Marc (2004). Feudal Society: The Growth of Ties of Dependence. Taylor & Francis. ISBN 0-203-40625-7.

پیوند به بیرون

• نقشهٔ گوگلی بریتانیا
• وبگاه دولت بریتانیا بایگانی‌شده در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine
• وبگاه خاندان سلطنتی بریتانیا
• وبگاه سفارت بریتانیا در تهران
• سرود ملی بریتانیا بایگانی‌شده در ۴ دسامبر ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine از سایت رسمی دربار
• نحوه وراثت تاج‌وتخت در بریتانیا تغییر یافت